2018



Hoofdstuk 7.2

'Welke plekken kwamen nu precies vrij' Rosá fronste haar wenkbrauw voor de zoveelste keer op. We zaten nu al voor de derde week aan de keukentafel onze notities te vergelijken, te verbeteren. Keer op keer stuitte we weer op iets nieuws, waarbij we ons boekje moesten pakken.
'Schoonmaker, Tuinier, Butler, Leraren' begon ik langzaam op te ratelen.
'Voor de schoonmaak kunnen we een of ander bedrijf inhuren, dat deels mensen uit arme landen het werk laten verrichten. Ze verstaan vrijwel vaak niet geheel erg goed de taal, maar leveren wel goed werk af' was Wendy haar briljante idee.
'Ja, dat was overigens wel het doel' knikte ik, 'maar één schoonmaker, is dat niet wat weinig' ik keek Rosá aan, want Wendy kon over dit gedeelte nog niet mee spreken. Ze was nog niet in haar nieuwe omgeving geweest. Het was voor haar nog een gehele verassing net zoals het voor de kinderen zou zijn. Griste ze op het moment naar het duister.
Dat alleen ik en Rosá konden beantwoorden.
'Drie zal volstaan, vergeet niet dat we ook nog de butler hebben, die kan op zijn tijd ook nog het een en ander verrichten' knikte ze fronsend.
Ik begon het op papier te zetten, 'mannelijk of vrouwelijk' was mijn vraag, 'vrouwelijk' was gelijk de tweestemmige stem van Rosá en Wendy in koor. 'De butler, mannelijk' grinnikte ik, 'met een kaal hoofd' lachte Wendy grappend erachter aan.
'Zeg maak jij er gelijk een sprookje van' lachte ik Wendy een duw gevend.
'Ja, zeg fantasie dat is toch iets mysterieus' lachte ze knipogend.
Gelijk schoten we in de lach, we hadden op ze tijd de lol, pret nodig.
Daar kon Wendy erg goed voor zorgen, dat was een erg lange tijd terug.
'Tuinier, mannelijk. Leraren, mannelijk en vrouwelijk' sprak ik knikkend. 'Misschien is het handig dat we ze wel slaapplek aanbieden. Ik bedoel voor het personeel dat echt vast, vast is. In een van de huisjes op het landgoed. De tijd dat we echt in de problemen zaten zijn geweest. Als de heren verder willen gaan met waarmee ze bezig waren, toen ze ons vingen. Kan dat hier, niet op het mansion. Dat moet het veilige gebied, worden waar ze veilig zonder publiek kunnen opgroeien, wij kunnen leven' sprak ik knikkend.
'We kunnen het overwegen' was Rosá haar twijfelende stem.
'Loop niet te hard van stapel' grinnikte ze, knipogend.
'Wat gebeurt er eigenlijk met Molly' Wendy had haar wenkbrauwen gefronst.
'Molly is onhandelbaar, zo onhandelbaar dat ze geketend ligt. Ze wordt op het moment gebruikt als broedvrouw, ze mag kinderen te wereld brengen, mocht ze daardoor overlijden, zullen de heren daar zorg voor dragen. Haar kinderen komen onder toeziend oog van ons, tot dat ze zich weet te gedragen, bij te draaien en te leren van haar fouten' sprak ik Wendy, waarschuwend.
Ze was jong, misschien nog te kneedbaar.
Ik was bang dat Molly iets te veel grip op haar zou krijgen.
Zodra we konden verhuizen ging, Wendy mee, gelijk!!
'Mama' was de zeurende stem van Larkin, verbaasd keek ik op, 'mag ik koek' ze keek mij met haar puppy ogen aan.
'Nee, over een kleine paar uur gaan we avond eten' sprak ik streng, 'ga nog maar even spelen' ik knikte naar de kamer waaruit ze vandaan was gekomen.
'Mama, tante Rosá en nanny Wendy zijn nog in gesprek' het meisje streng aankijkend, wist ze dat ze zich zo snel mogelijk uit de voeten moest maken.
Ze hoefde niet alles te weten, en kleine potjes hadden grote deksels.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    Snel verder

    4 jaar geleden
  • Luckey

    Ben benieuwd hoe verder
    Geen medelijden met Molly

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen