Foto bij 052

You feel
so much
because you are
so much.
-Christopher Poindexter

Waarschuwing: In dit hoofdstuk wordt seksueel misbruik aangehaald. Je kan dit altijd overslaan als dit te gevoelig zou liggen. Ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk over te brengen, maar verontschuldig me nu al indien iets te onrealistisch/ongepast zou overkomen.

Lily-Rose Harper


"Wat... Wat doen jullie hier? Waar is Harry?" vroeg ik angstig, terwijl Mia met een verbeten trek rond haar mond naar binnen wandelde. Ik herkende de enge zwarte man over wie Harry het had gehad. Mack? Tot mijn ontzetting waren Stella's jongen en zijn vriend er evenzeer bij.
In paniek zette ik enkele stappen achteruit.
"Niet hier, dus ik zou niet te veel op hem rekenen als ik jou was." grijnsde Finn smerig. Onrustig ademde ik in en uit toen ik de muur in mijn rug voelde en besefte dat ik geen kant uit kon.
"Ik begrijp het niet... Het geld... Hij is onderweg met het geld." piepte ik. Ik keek Mia aan, compleet van de kaart.
"Die aanpak werkt duidelijk niet genoeg. Anders zou jij hier niet nog steeds zijn." snauwde Finn. Hij wandelde langzaam naar me toe.
"Ik heb gehoord dat jullie nog steeds gelukkig en smoorverliefd zijn? Hoe ongelooflijk schattig. Wel jammer dat je bokser gelogen heeft tegen me. Hij zei dat jullie over waren. Blijkt dat hij zich niet realiseert hoe belangrijk ik loyaliteit vind." gromde hij erna. Tranen sprongen in mijn ogen.
Wat waren ze in godsnaam van plan?
"Ik denk dat ik te soft ben geweest met hem. Tijd dat hij een lesje leert." voegde hij er nog aan toe. Ik snakte naar adem toen ik me realiseerde dat ze hier waren om hem te raken. Via mij.
Oh god...
Ik draaide me om en vluchtte reflexmatig en met een angstig gilletje naar de badkamer -ook al wist ik dat er geen uitweg was, maar Finn schoot naar voren en greep mijn bovenarm pijnlijk hard vast in zijn ruwe greep. Ik stootte een gepijnigd geluidje uit toen hij me omdraaide en hardhandig naar de rest duwde. Met een paniekerige snik probeerde ik aan hun graaiende armen te ontsnappen, maar Ryan klemde zijn hand rond mijn elleboog en trok me ruw tegen zijn lichaam, als om zich ervan te verzekeren dat ik niet kon ontsnappen.
Toen ik rond me keek, zag ik dat de jongen met donkerblonde krullen zijn gsm op ons gericht had.
"Zorg dat alles er mooi opstaat, Arthur. We willen Harry erna kunnen laten meegenieten van de beelden." grijnsde Finn smerig. Ik begon radeloos te huilen en richtte mijn ogen op Mia. Wat deed ze hier?
"Mia." snikte ik smekend. Ze wierp me een minachtende blik toe en cirkelde rond mij en Ryan heen. Mack grinnikte sadistisch en ontblootte zijn gele tanden toen ik mijn ogen op hem richtte.
"Waarom doe je dit? Hoe... Hoe ken je Finn? Wat... Ik... Ik begrijp het niet." Mijn stem trilde.
"Waarom? Omdat ik je haat, Rose." sneerde ze koeltjes. Ze hield voor me halt en stak haar gemanicuurde vinger naar me uit.
"Je denkt dat je zo fantastisch bent, toch? Enkel omdat Harry voor je gevallen is." Ze spuwde zijn naam haast uit. Niet-begrijpend keek ik haar aan. Mijn borstkas ging fel op en neer.
Ik moest hier weg...
Mijn enige optie op dit moment was tijd rekken. Vragen! Ik kon haar vragen stellen!
"Waarom kan Harry jou iets schelen?" stootte ik stotterend uit.
"Wat heb jij met ons te maken?" voegde ik eraan toe. Ik klonk te angstig. Ik moest zelfverzekerder klinken... Minder bang... Minder bang, Rose. Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft...
God, ik was zo bang... Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
"Geen idee wat hij in je ziet, maar je had het recht niet hem van me af te nemen!" krijste ze nu in mijn gezicht. Ik snikte opnieuw en keek haar radeloos aan. Waarover had ze het in godsnaam?
"Van je afnemen? Ik... Ik heb nooit... Hij was niet... Jullie waren nooit..." Het lukte me niet woorden te vormen. Ze hief haar hand op en sloeg hard in mijn gezicht. Mijn hoofd viel opzij. Geschrokken snakte ik naar adem, voor ik mijn vingers naar mijn gloeiende wang bracht en haar met grote ontzette ogen aankeek.
Huilend kromp ik in elkaar toen ze over me heen boog, maar rilde direct toen ik tegelijk onvermijdelijk Ryans lichaamswarmte voelde.
Ze waren overal. Overal, overal, overal... Hoe zou ik ooit kunnen ontspannen? Ze hadden zich in mijn leven binnen gewurmd, op elke mogelijke manier. Nu waren ze hier... De enige plek waar ze het recht niet hadden te komen. De plaats die meer geluk schonk dan de rest van de wereld. Mijn veilige haven.
Dit was het dan, toch? Al mijn mooie herinneringen met Harry... Al onze intiemste, meest tedere momenten... Alles zouden ze bevuilen. Alles.
"Wat ik voel voor hem is echt! Eerlijk! Dat weet hij! En hij heeft het vorige lente zelf gevoeld!" gilde ze woest. Ik snikte onregelmatig en keek haar met betraande ogen aan.
"Vorige lente?" piepte ik. Meer vragen. Ik moest meer vragen stellen!
"Wat hebben jullie gedaan? En Hannah dan? Ik..."
"Hou je fucking mond!" blafte Finn. Ik viel abrupt stil en keek hem vol doodsangsten aan. Hij was een monster. Zijn litteken glinsterde in het licht.
"Wat denk je dat we gedaan hebben, hmmm? En het was perfect! Perfecter dan wat hij ooit heeft gedaan met welk ander meisje dan ook! Perfecter dan wat jullie hebben!" raasde ze verder. Ongelovig staarde ik haar aan.
Ze had ook met Harry geslapen? Wie wist dit allemaal?
"Maar niemand... Niemand praat over jullie, alsof..."
"Omdat niemand het weet!" onderbrak ze mijn onvaste stem haast hysterisch. Finn zuchtte verveeld en kwam tussenbeide.
"Genoeg gepraat. Straks komt Harry terug voor we klaar zijn met haar." vroeg hij, terwijl hij haar indringend aanstaarde.
Harry...
God, ik wilde zijn sterke beschermende armen rond me heen voelen... Ik wilde naar hem toe kunnen gaan.
"Daarom dat je iedereen hebt weggelokt, toch? Naar de club? Zodat ik alleen thuis zou zijn." vroeg ik angstig. Ze had dit allemaal voorbereid... Al dagen.
Ze reageerde niet, maar liet zich gewillig achteruit duwen door de intimiderende man voor me.
Ik huilde paniekerig en keek hem smekend aan.
"Wat ben je van plan met me? Doe me alsjeblieft geen pijn. Alsjeblieft, ik..." Nog voor ik iets anders had kunnen zeggen, had hij me evenzeer vol in het gezicht geraakt, genadeloos hard met de achterkant van zijn hand. Ik gilde gepijnigd en viel door de kracht van de slag neer op de grond. Ryans nagels krasten over mijn huid toen hij mijn arm noodgedwongen losliet.
"Ik zei dat je je fucking mond moest houden." blafte Finn. Hevig snikkend zette ik mijn handen op de grond neer, eerder reflexmatig, en draaide me direct angstig om. Ik kroop snel achteruit, in een wanhopige poging te ontsnappen, maar Finn rolde met zijn ogen en greep mijn onderarm ruw beet. Zijn vingers drukten pijnlijk op de precieze plek waar Marcus dit weekend zijn afdrukken had achtergelaten. Ik kreunde gekweld terwijl hij me ruw omhoogtrok en mijn kin tussen zijn vingers greep.
Een verafschuwde rilling liep over mijn rug. Hij liet me echter niet los, hoe hard ik ook tegenspartelde. Mack stond verveeld naast het raam tegen de muur geleund, duidelijk wachtend tot het zijn beurt was iets te doen of zeggen. De blonde jongen, Arthur, stond naast hem. Hij had zijn gsm op ons gericht.
Mijn zicht was troebel door het teveel aan tranen in mijn ogen.
"Oeps, mijn fout." grijnsde Finn, voor hij met zijn duim over mijn onderlip gleed. Ik kromp in elkaar toen hij over de kapotte huid wreef. Mijn lip was gesprongen...
Misselijk van afschuw proefde ik de metaalachtige smaak van mijn eigen bloed in mijn mond.
"Weet je wat we van plan zijn met je, liefje?" spotte Finn. Ik snikte en schudde mijn hoofd huilend.
Ik wilde het niet weten.
Ik wilde hier enkel weg. Weg, weg, weg, weg, weg, weg, weg... Ik moest hier weg.
Hij boog naar me toe en grijnsde toen hij me snikkend zag rillen, ineengedoken in zijn pijnlijke greep.
"We maken je kapot, tot er geen fucking Rose meer is om hem af te leiden. Als hij je zelf niet kan vergeten, dan zorgen wij er zelf wel voor dat je uit zijn leven verdwijnt. Ik hoop voor hem dat hij afscheid heeft kunnen nemen van zijn Lily." spotte hij. Zwarte vlekken dansten voor mijn ogen, terwijl ik wanhopig naar adem snakte -herhaaldelijk.
"Ga... Ga je... J... Je... Me... Ver... Vermoorden?" snikte ik hysterisch. Finn greep een handvol blond haar en gaf er een harde ruk aan.
"Stop met huilen, shit. Hoe houdt Harry het in godsnaam vol met je? Altijd gedacht dat hij sentimentele bullshit haatte. De fucking idioot is verliefd geworden op een dramatische tiener. Hoe triestig." spotte hij. Mia grinnikte geamuseerd. Ruw gooide Finn me tegen de kast. Ik kreunde luid toen ik de houten deur in mijn rug voelde, en zakte snikkend door mijn benen, recht op mijn knieën. Ik plaatste mijn handen op de grond en ademde onrustig en onregelmatig in en uit, terwijl mijn tranen op de grond onder me drupten.
Was dit dan mijn einde? Dit hier? Geen grandioos afscheid, geen laatste serene gedachte... Een brutale, geforceerde dood. Dat was wat ik kreeg...
Paniekerig begon ik weg te kruipen, maar Finn boog voorover en trok me aan mijn bovenarm weer rechtop.
"Denk je echt dat je kan ontsnappen? Domme kleine meid." grijnsde hij. Hij draaide me hardhandig om en drukte de voorkant van mijn lichaam met een klap weer tegen de kastdeur. Ik legde mijn handen vlak tegen het hout en boorde mijn nagels in het harde oppervlak in een radeloze poging houvast te vinden. Splinters doorboorden mijn huid, maar ik voelde het amper.
Ik huilde nog harder toen Finn zijn lichaam vlak tegen het mijne drukte. Zijn kruis duwde tegen mijn onderrug. Walgend probeerde ik me nog meer tegen de kast te duwen, weg van hem. Tevergeefs.
Ik verborg mijn gezicht in de holte van mijn elleboog, in een poging de camera buiten te sluiten. Ik wenste dat ze Harry dit nooit zouden tonen. Hij zou door het lint gaan.
Zou hij huilen? Om mij? Zou hij me snel weer vergeten? Waarschijnlijk wel...
Finn greep mijn haar opnieuw vast en draaide mijn hoofd ruw een kwartslag, zodat hij mijn wang tegen het hout kon rammen. Het hout schuurde pijnlijk over de dunne huid van mijn voorhoofd. Ik kermde gekweld en kromp ineen toen ik zijn hete adem tegen mijn oor voelde.
"We gaan je niet vermoorden, engeltje. Ik wil het risico niet lopen de rest van mijn leven achter de tralies te verslijten. Ik heb al genoeg tijd in de cel mogen doorbrengen."
Een sprankeltje hoop lichtte op in mijn binnenste, maar even snel als het gekomen was, verdween het ook weer toen hij vervolgde: "Ik weet een andere manier om je kapot te maken."
Angstig boorde ik mijn tanden in mijn onderlip, hoewel ongecontroleerde snikken mijn mond bleven verlaten. Ik kon het niet onderdrukken.
Ruw begon ik tegen te spartelen toen ik hem de stof van mijn jurk omhoog voelde duwen.
"Stop! Niet doen! Alsjeblieft!" huilde ik paniekerig. Finn grinnikte, samen met de rest van de mannen, en humde toen goedkeurend.
Ik voelde hun vuile blikken over me heen glijden, me in zich opnemen... Staren naar wat enkel voor Harry's ogen bestemd was. Het was walgelijk.
Zijn vieze vingertoppen drukten pijnlijk in mijn billen, maar het kon me amper iets schelen. Ik voelde de fysieke marteling niet. Niet wanneer hij me mentaal zo aan het breken was.
In stukken... Zoveel stukken, vallend op de grond, knarsend onder hun voetstappen, brekend in zijn greep... Het geluid was oorverdovend.
Wie was ik nog? Wat bleef nog van me over?
Ik wist wat ze met me zouden doen. Ik wist het.
Ik was niet naïef... En wat dan? Wat te doen nadat ze mijn lichaam hadden gestolen? Eén voor één, tot het slechts een omhulsel was van wat ze binnenin vernietigd hadden? Een gebroken, afstotelijk, onbruikbaar omhulsel.
Ik had ooit iets gelezen... Een quote? Misschien, misschien... Iets over je ziel... Wat was het weer? Ze konden alles van je afnemen, maar niet je ziel? Niet je gedachten? Ik kon het me niet herinneren... Leugens, hoe dan ook.
Want god -oh god, ze konden alles van je afnemen. Alles lag voor het grijpen.
Finn greep mijn bovenarm en draaide me weer om. Hij vouwde zijn walgelijke hand rond mijn keel en kneep pijnlijk hard. Ik kermde en snakte paniekerig naar adem toen hij mijn luchtpijp vervaarlijk dichtkneep. Hij knikte naar het bed en leek onaangedaan te zijn door mijn klauwende vingers in zijn arm, in een hopeloze poging hem van me af te duwen.
"Is dat waar hij je 's avonds vasthoudt, hmm? Waar hij je kust en zijn fucking belachelijke gevoelens voor je opbiecht terwijl hij diep in je ogen staart?" spotte hij.
Hij kneep nog wat harder, voor hij me losliet en schamper lachte toen ik voorover boog en met mijn eigen hand rond mijn hals naar adem snakte.
"Genoeg gespeeld, Finn. We hebben hier geen tijd voor." bromde Mack met zijn diepe intimiderende stem. Onrustig schoten mijn ogen heen en weer, en ik spartelde paniekerig tegen toen ik Finns vuile hand rond mijn bovenarm voelde.
"Wat denk je ervan dit vanaf nu te herinneren als de plek waar je je door mij hebt laten nemen? En door Mack? En door Ryan? En door Arthur? En dan weer door mij? Opnieuw en opnieuw, als de goedkope fucking slet die je bent. Is dat goed?" grijnsde hij op de meest smerige, gestoorde, misselijkmakende manier.
Dit was niet echt. Dit was niet echt.
Mijn brein werkte overuren.
Ik had eens ergens gehoord dat het hielp heel stil te liggen... Of moest je net bewegen? Misschien... Misschien zouden ze me achteraf toch vermoorden.
De pijn wegnemen...
Ik kon niet ademen, terwijl ik onregelmatig naar lucht hapte en me tevergeefs probeerde los te trekken. Ik dacht dat ik mezelf hoorde gillen en smeken, maar ik kon het onmogelijk met zekerheid zeggen. Het kon verbeelding zijn. Een illusie. Dit was een illusie. Zolang ik mezelf bleef vertellen dat het niet echt was, dat het een droom was, een nachtmerrie... dan... Dan zou het goed komen met me. Het zou goed komen.
Zolang ik mezelf bleef vertellen dat hij... Dat ze...
Dat ik...
Hoe kon dit mogelijk ooit goed komen? Hoe zou ik het gevoel van onwelkome vingers op mijn huid kunnen vergeten? De pijn van een indringer in mijn lichaam verwerken? Hun weerzinwekkende, hete adem op mijn huid; hun diepe schorre stemmen in mijn oor; hun ruwe, hongerige vingers rond mijn heupen en armen en benen en nek en borsten en middel en alles, tot ze het allemaal hadden besmet met pijn en afkeer en zwarte, donkere, stinkende wanhoop.
"Je zal je altijd herinneren dat hij er niet was om je te beschermen." gromde Finn, terwijl hij me op bed gooide en omdraaide, zodat ik verplicht was in zijn afstotelijke gezicht te kijken.
"Hou haar vast." snauwde hij naar Ryan en Mack. De twee wandelden met hun sadistische, griezelige grijnzen naar me toe.
Mia bleef staan waar ze stond, naast Arthur, die dit alles -mijn nachtmerrie, meedogenloos vastlegde op camera. Voor altijd.
Ik zou er nooit aan kunnen ontsnappen.
Waarom? Waarom ik?
Ik huilde radeloos en schopte met mijn benen, tot Ryan ze vastgreep en ruw openduwde. Mack drukte mijn armen pijnlijk boven mijn hoofd in het matras.
"Alsjeblieft! Niet doen! Alsjeblieft, alsjeblieft!" smeekte ik snikkend, terwijl hete tranen uit mijn ooghoeken op de witte lakens onder me drupten. Finn negeerde me en greep de kraag van mijn jurkje.
Ik gilde angstig en wanhopig toen hij het kledingstuk met een harde ruk openscheurde, mijn lichaam ontblotend voor hun vuile, gretige ogen.
"Stop! Alsjeblieft!" Ik gilde en gilde en gilde, tot ik te schor was om nog een geluid te kunnen uitbrengen. Hees snikkend bleef ik tegenspartelen, terwijl ik hun vieze handen overal op mijn lichaam voelde, mijn huid besmeurend. De blauwe plekken groeiden onder hun vingertoppen.
"Fuck, ik zie wel wat Harry in je ziet. Fucking mooi." gromde Finn goedkeurend, terwijl hij zijn ogen over me heen liet glijden
"Ik weet dat je het wilt, Rose. Ik weet dat je stiekem staat te popelen ons in je te voelen. Toch?" Finn keek me minachtend aan en gespte zijn riem al los.
"Fucking hoer." snauwde hij naar me. Vernederd huilde ik, te beschaamd om in zijn ogen te kunnen kijken.
"Waar is Harry nu, liefje? Waar is hij?" pestte hij me verder, terwijl hij zijn ogen over me heen liet glijden. Zo walgelijk, zo misselijkmakend...
"Hij zal niet komen! Hoe hard je zijn naam ook roept, hoe hard je ook huilt, hij zal niet komen om je te redden van ons!" ging hij verder. Nu pas besefte ik dat ik Harry's naam herhaaldelijk over mijn lippen had laten rollen, radeloos en smekend. Hete tranen in mijn ogen maakten Finn voor me wazig.
Hij opende zijn broekknop en keek naar mijn maagdelijk witte broekje.
"Heeft hij je al genomen, je vechter? Hmmm? Of wacht hij nog steeds op je?" Ik gaf geen antwoord, maar snikte enkel hysterisch. Hij draaide zich om naar Mia. Ze haalde slechts haar schouders op.
"Geef antwoord! Heeft hij je al genomen?" schreeuwde Finn nu ongeduldig, recht in mijn gezicht. Ik trilde en schudde huilend mijn hoofd, dik tegen mijn zin. Maar ik durfde hem niet tegen te werken, hoe vreselijk mijn lot ook mocht lijken op dit moment. Finn grijnsde smerig.
"Hmm, mooi zo. Nog iets dat ik van hem kan afnemen." grinnikte hij. Hij keek Mack kort aan, maar boorde zijn ogen toen weer in die van mij.
"Vergeef me, liefje. De eerste keer schijnt altijd nogal pijnlijk te zijn. Ik zou willen zeggen dat ik me zal inhouden, maar ik lieg niet graag. Ik weet zeker dat Harry voorzichtiger met je geweest zou zijn. Jammer dat hij zo zwak was om te wachten."
Ik brak volledig, beseffend dat er geen ontsnappen mogelijk was. Harry zou niet komen voor me... Plots hield ik op met vechten, en verslagen sloot ik mijn ogen, terwijl hevige, onbeheersbare snikken over mijn lippen bleven rollen.
"Stoppen we met tegenspartelen? Hoe dapper van je." spotte Finn, toen hij mijn passieve houding zag. Ik reageerde niet, in een wanhopige poging mijn gedachten buiten te sluiten. Krampachtig probeerde ik te verdwijnen. Te denken aan een andere plek.
"Ik durf te zweren dat je niet kan wachten tot ik in je zit. Ik vraag me af wat Harry zal zeggen wanneer hij ontdekt dat zijn meisje zich zo gewillig laat nemen door een ander." Ik trok mijn neus op en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen.
Als ik kalm bleef, zou het misschien niet zo pijnlijk zijn... Heel misschien...
"Wacht tot hij de beelden ziet en..."
"Wat was dat?" onderbrak Mack hem plots ruw.
"Wat?" blafte Finn verstoord.
"Hou je fucking mond!" Iedereen zweeg.
Stemmen.
Mijn ogen vlogen open. Onmiddellijk slaakte ik een luide paniekerige gil. Het geroezemoes werd luider. Iemand was hier!
Nog voor ik had kunnen krijsen of iets anders had kunnen doen, had Mack zijn grote hand ruw over mijn mond geslagen.
"What the fuck! Je zei dat we alleen waren!" siste Finn woest naar Mia. Paniekerig keek het meisje naar mij.
"Omdat we normaal alleen zouden moeten zijn!" reageerde ze fel. Onrustig keek Finn me aan, terwijl ik wanhopig tegenspartelde en hoopvol luisterde naar het aanzwellende geluid buiten Harry's kamer.
En toen, eindelijk, mijn verlossing. Ik viel haast flauw van opluchting toen ik de klink naar beneden geduwd zag worden.
"Stella, ben je gek? Je kan niet zomaar zijn kamer binnengaan!" gromde Niall kwaad.
"Ik hoorde haar gillen! Wat als er..." Abrupt viel mijn roodharige huisgenoot stil toen ze binnenkwam en de ruimte in zich opnam. Ze gilde luid en struikelde weer achteruit.
"Oh my god! Niall, Aiden!" krijste ze. De deur werd ruw geopend. Ik huilde luid terwijl al mijn huisgenoten binnengestormd kwamen. Ze waren er. Allemaal.
"Mia?" riep Hannah onthutst, tot ze mij op bed zag liggen en haar handen voor haar mond sloeg.
"Ryan! What the fuck!" schreeuwde Stella paniekerig, voor ze op haar knieën viel en haar armen met onregelmatige ademhaling rond haar middel sloeg.
Mack liet me los en strompelde snel van het bed, op hetzelfde moment dat Arthur zijn gsm wegstak en wild rond zich heen keek.
Luide snikken verlieten mijn mond, terwijl ik naar het hoofdeinde van Harry's bed kroop en mijn gebroken lichaam tot een bolletje rolde.
"Rose! Fuck, Rose!" stootte Sophia uit. Ze rende naar me toe en sloeg haar armen rond me heen. Hysterisch huilend verborg ik me in haar omhelzing.
Ik was veilig... Ik was veilig...
"Liam, pas op! Hij heeft een mes!" gilde Sophia plots. Ik keek met betraande ogen op, paniekerig, en zag dat Mack mijn huisgenoten inderdaad op afstand hield met het wapen in zijn trillende hand.
"Laat hen gaan! Laat hen gaan!" krijste Emily, zich verschuilend achter Louis, die achter Aiden en Liam stond, zijn handen al tot vuisten gebald. Ik snikte angstig en kneep de stof van Sophia's jas haast fijn tussen mijn vingers.
Ze moesten hier weg. Weg! Weg van mij, weg van mijn vrienden! Weg uit deze kamer!
"Laat hen gaan." smeekte ik nu ook, huilend in Sophia's haar.
"Ga opzij, Liam! Hij heeft een wapen! Laat hen door, alsjeblieft!" riep Sophia hysterisch, terwijl ze zich even hard aan mij vastklampte als ik mij aan haar.
Ik hoorde gestommel en luide voetstappen, enkele vloeken hier en daar. Toen ik weer opkeek, waren alle jongens uit mijn kamer verdwenen. Hannah stond levenloos voor Mia, die trillend in de richting van haar beste vriendin wandelde.
"Wat... Wat heb je gedaan?" stootte Hannah uit. Mia keek nog een tel in Hannahs ogen, maar schudde haar hoofd toen en rende vliegensvlug de kamer uit. Trillend ging Hannah op de rand van Harry's bed zitten, met haar handen ter hoogte van haar hart.
Gevloek en getier weerklonk vanuit de woonkamer.
"Aiden, nee! Laat hem los!"
"Fuck, stop!"
"Hij heeft een mes, verdomme!"
"Maar Rose dan?"
"Laat hem gaan! We weten wie ze zijn! Laat ze vluchten! Het is te gevaarlijk!"
Ik hoorde rumoer en chaos, terwijl ik bleef snikken in Sophia's nek en me heen en weer liet wiegen door haar. De voordeur sloeg met een klap dicht, voor Niall en Louis de kamer weer binnen gestormd kwamen.
"Fuck, Aiden had Finn vast! Ze zijn weg!"
"Hoe konden we ze zomaar laten gaan?" De twee jongens riepen door elkaar, allebei duidelijk in paniek door de voorbije gebeurtenissen. Ik huilde onregelmatig en schudde mijn hoofd.
"Bel de politie, Louis!" riep Niall.
"Nee!" riep ik paniekerig. Iedereen viel stil. Aiden en Liam kwamen ook binnen, en hielden naast Emily en Hannah halt. Stella zat nog steeds op de grond met haar armen snikkend rond haar lichaam.
"Niet de politie!" smeekte ik, terwijl ik met betraande ogen opkeek.
"Fucking hell, Rose! Kijk naar je! Ze hebben vreselijke dingen gedaan! Ze moeten gestraft worden!" protesteerde Aiden onthutst. Ik snikte en schudde mijn hoofd.
"Als je de politie belt, dan weet iedereen het! Niemand mag dit weten! Niemand!"
"Je mag je hier niet voor schamen, lieverd! Dit is niet jouw fout!" suste Sophia me.
"Niet de politie! Mijn ouders zullen het te weten komen! Ik... Ze... Als ze dit weten, halen ze me hier weg! Ik kan hier niet weggaan!" Mijn schouders schokten oncontroleerbaar.
"Ze moet kalmeren!" zei Niall ongerust.
"Niet de politie! Alsjeblieft! Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft!" smeekte ik radeloos. Louis schudde zijn hoofd en haalde zijn trillende handen door zijn haar.
"Oké, we bellen hen voorlopig niet op, oké? Niet tot je kalmer bent!" zei hij. Aiden zuchtte diep en zette zijn handen moedeloos op zijn heupen.
"Fucking hell, ik... Fuck, ik moet even gaan zitten." mompelde hij, voor hij de kamer wankelend verliet.
"Harry..." huilde ik. Sophia zuchtte diep en knuffelde me steviger.
"Ik wil naar Harry." snikte ik.
"Ik bel hem op. Goed, schat?" vroeg ze zacht. Ik knikte en verstopte mijn gezicht in haar nek.
"Liam? Haal haar uit deze kamer. Ze kan hier niet blijven." mompelde Sophia, voor ze me losliet. Ik wilde al protesteren, maar onmiddellijk erna voelde ik Liams handen rond mijn bovenarmen. Mannenhanden.
Ik kromp even in elkaar, maar ontspande toen ik in zijn lieve bruine ogen keek.
"Komaan, Rose. We gaan even naar de woonkamer, goed?" stelde hij voor. Ik snikte en ging met bevende benen rechtstaan. Hij ondersteunde me zo goed mogelijk, terwijl we Sophia uit de kamer volgden.
"Stella." snikte ik, toen ik langs haar liep. In shock zat het meisje op de grond.
"Iemand moet voor Stella zorgen! En Hannah! Hannah is niet oké!" huilde ik paniekerig.
"Sssht, Rose. Het komt goed, het komt goed." mompelde Liam, maar vroeg toen zelf op onrustige toon: "Niall? Louis? Helpen jullie hen?" De twee jongens, die nog steeds volledig van de kaart aan het voeteinde van Harry's bed stonden, leken wakker geschud te zijn. Onmiddellijk knikten ze.
Emily zat al op de grond naast Stella, en had haar arm troostend rond de schouders van het huilende meisje geslagen.
Toen ik de woonkamer binnenkwam, hoorde ik Sophia's zachte stem vanuit de keuken: "Je zou beter naar hier komen."
Ze humde en draaide zich om toen ze me zag binnenkomen. Ze fronste en klemde haar gsm tussen haar oor en schouder, terwijl ze de waterkoker vulde aan de kraan.
"Nee. Het... Het is Rose, Harry. Er is iets gebeurd met haar." Ze kromp wat in elkaar.
"Je komt gewoon beter hierheen." Met een diepe zucht ging ze het water opwarmen.
"Ik kan het niet uitleggen. Ik weet zelf nog niet wat er aan de hand is! Kom gewoon, oké? Ze heeft je nodig!" zei ze, nu ongeduldig.
"Shit, Harry! Kalmeer! Doe geen gekke dingen! Kom nu naar de loft!" snauwde ze nog. Ik had haar nog nooit zo tegen hem horen spreken.
"Ja, tot straks." mompelde ze nog, voor ze het gesprek weg klikte en wat lucht naar buiten blies.
"Hij komt." zuchtte ze. Ik knikte langzaam en ging zitten in één van de sofa's, helemaal tegen de rand.
"Ik haal even een trui voor je." mompelde Liam, voor hij vertrok naar zijn kamer. Ik reageerde amper...
Een hele tijd zei ik niets, ook al voelde ik al hun vragende blikken op me. Stella en Hannah kwamen na een tijdje bij ons zitten. Langzaam keek ik op.
"Het spijt me zo, Stella." fluisterde ik, doelend op Ryan. Ze schudde langzaam haar hoofd en keek me meelevend aan.
"Niet doen, Rose. Dit is niet jouw fout." mompelde ze met schorre stem. Ik rilde en verborg mezelf wat meer in de trui van Sophia die Liam me daarnet had aangeboden.
"Rose? Wil je vertellen wat er is gebeurd?" vroeg Sophia. Ze zat naast me en keek me onzeker aan. De thee die ze voor me had gemaakt stond onaangeroerd voor me op het salontafeltje. Ik slikte en keek geïntimideerd naar iedereen die rond me zat. Onmiddellijk leken ze de hint te begrijpen.
Met rode wangen stonden de jongens recht, en wandelden naar de geïmproviseerde kamer in de hoek. Liam en Emily volgden hen. Hannah wilde ook al met hen meegaan, maar ik greep haar pols toen ze langs me liep.
"Hannah, wacht. Misschien wil jij het ook horen. Mia..." begon ik zacht. Mijn stem was volledig hees. Kapot geschreeuwd...
Ze zuchtte diep en knielde naast me neer op de grond.
"Weet je het zeker, Rose?" vroeg ze zacht. Ik knikte langzaam en keek de drie meisjes rond me één voor één aan. Beschaamd en met tranen in mijn ogen deed ik mijn verhaal, met horten en stoten. Ademloos luisterden ze.
Toen ik klaar was, waren we allemaal aan het huilen.
"God, Rose. Het spijt me zo." snikte Sophia. Ik trok haar trui snel weer over mijn knieën en vouwde mijn benen wat meer onder mijn billen toen ik een stuk van mijn dij onthuld zag. Ik wilde de plekken die ze op mijn lichaam hadden achtergelaten niet zien.
Het leek niet eens op mijn lichaam meer...
Een hele tijd zei niemand iets.
Kort erna werden we echter opgeschrokken door de voordeur. Ik slaakte een verschrikt gilletje toen hij met een dreun dicht werd gesmeten. Ik draaide mijn hoofd met een ruk en begon onmiddellijk weer te snikken toen ik zag dat het Harry was.
Eindelijk.
Met grote onrustige ogen keek hij me aan.
"Lily?" Zijn stem sloeg over, terwijl hij zich paniekerig naar me toe haastte. Ik kromp in elkaar toen ik zijn grote, intimiderende figuur zo vlug dichterbij zag komen. Sophia sprong recht en snelde in zijn richting.
"Harry, wacht!" hield ze hem tegen. Ze legde haar handen op zijn schouders. Niet-begrijpend kwam hij tot stilstand, voor hij zijn ogen bezorgd en lichtjes paniekerig op mij richtte.
"Voorzichtig met haar." mompelde Sophia. Harry slikte en schudde zijn hoofd.
"Voorzichtig? Hoe... Waarom? Wat... Wat is er gebeurd?" vroeg hij op onrustige toon. Smekend richtte ik mijn ogen op hem. Hij zag het en wandelde langs Sophia naar me toe.
"Wat is er aan de hand, baby?" Hij hurkte naast Hannah voor me en strekte zijn hand ongerust naar me uit, maar ik boog weg en snikte nog eens. Hij liet zijn ogen over me heen glijden en keek de drie meisjes radeloos aan.
"Ze hebben haar proberen te..." Stella viel stil. Ze kreeg het woord niet over haar lippen.
"Te verkrachten." vulde Hannah met trillende stem aan. Ik huilde wanhopig toen ik het letterlijk hoorde.
Daar was het.
Met een ruk keek Harry weer in mijn ogen. Hij opende zijn lippen, maar kon enkel geluidloos naar me staren.
"Nee." mompelde hij uiteindelijk. Hij schudde zijn hoofd en keek Hannah naast hem vol wanhoop aan.
"Nee. Toch? Ze hebben haar niet... Ze is niet..." Zijn anders zo prachtige stem klonk schril en onvast. Ik verborg mijn gezicht gegeneerd in mijn armen.
"Bijna. Mia heeft hen geholpen. Ze had ons weggelokt, maar de club waar we hadden afgesproken was gesloten. Eerst zijn we nog iets gaan drinken, daarna zijn we vroeger dan verwacht teruggekomen. We... We hebben hen kunnen tegenhouden." Stella slikte en veegde een traan weg.
"Als we eerder gekomen waren, dan... Dan was er misschien nooit iets gebeurd met haar." vervolgde ze snikkend. Ik keek op en schudde mijn hoofd huilend. Dit was hun fout niet. Integendeel, zonder hen was ik nu...
"Wie heeft het gedaan?" gromde hij, ook al wist hij het al. Hoe kon hij het niet weten? Ik opende mijn mond al, maar ik kon het niet opbrengen hun namen uit te spreken.
"Ryan, mijn vriend. En Arthur, de jongen met de krullen. De andere twee ken ik niet." mompelde Stella. Hannah zuchtte trillerig.
"Ik wel. Het was Finn, Harry. Samen met Mack." Harry vloekte luid en ging rechtstaan. Onrustig haalde hij zijn handen door zijn lange haar.
"Fucking klootzakken." siste hij. Zijn volledige lichaam spande op; ik wist dat hij op het punt stond te ontploffen.
Hij reageerde niet op mijn paniekerige snikken. Wat was in godsnaam hij van plan?
Snel wandelde Sophia naar hem toe.
"Harry, je moet kalmeren! Je kan niet zomaar meer puur impulsief handelen! Niet nu je Rose hebt om aan te denken! Ze heeft je nodig, oké?" Onrustig liet hij zijn blik tussen haar en mij dansen, voor hij zich weer door zijn knieën liet zakken en zijn handen tegen zijn ogen drukte.
"Als ik hier was gebleven, dan... Fuck. Ik... Ik had je nooit alleen mogen laten, baby." mompelde hij. Ik fronste gekweld en strekte mijn hand uit. Onmiddellijk lukte het me normaal adem te halen toen ik mijn vingers door zijn zachte krullen kon halen. Hij keek met een gebroken blik naar me op. De adem stokte wat in mijn keel toen ik zijn tranen zag. Hij zag er zo verloren uit, zo intriest...
"Niet doen, Haz." fluisterde ik -mijn stem was te schor om luidop te kunnen praten. Aarzelend schoof hij dichterbij, maar kwam vastbeslotener naast me zitten toen ik met smekende blik knikte. Heel voorzichtig hielp hij me op zijn schoot, elke bruuske beweging vermijdend.
Tot mijn onbegrip voelde ik me niet op slag beter.
Hij maakte een ontzet geluidje toen ik mijn benen vanonder mijn lichaam vouwde en hij de tientallen plekken op mijn dijen zag. De sporen van hun vingertoppen...
"Fucking hell." prevelde hij. Zijn stem sloeg over. Hij liet er zijn eigen vingers heel voorzichtig over glijden, maar schrok toen ik zijn hand wegsloeg en de afdrukken snel verborg met Sophia's trui. Ik trok het met een snikje over mijn knieën.
"Het spijt me zo, schatje. Zo fucking hard. Ik..." Hij viel stil en streek heel behoedzaam mijn blonde plukken weg van mijn betraande wangen. Met vochtige ogen nam hij mijn kin tussen zijn vingers en bestudeerde mijn gehavende gezicht.
"Shit, Lil... Wat hebben ze met je gedaan?" fluisterde hij. Ik verstopte mijn neus in zijn nek en snoof zijn geur op, al was het maar om de grip van zijn sterke vingers niet langer op me te voelen. God, ik had hem nodig -zijn veilige armen, maar het lukte me niet me te ontspannen nu ik hem bij me had. Elke plotse aanraking, geïnitieerd door hem, was te veel.
"Ik maak hen kapot, baby. Allemaal. En Mia. Tot er niets meer van hen overblijft." beloofde hij me. Ik schudde mijn hoofd en greep de stof van zijn T-shirt in mijn vuist.
"Nee. Niet doen, Harry. Blijf bij hen weg." mompelde ik zwakjes. Hij zuchtte diep, en ik boog kermend van hem weg toen ik zijn hete adem tegen mijn nek voelde. Het traumatiserende beeld van Finn flitste voor mijn ogen.
Verstijfd keek hij me aan. Hij schudde zijn hoofd schuldbewust.
"Fuck, ik wist dat er iets mis was toen ik hen niet op de afgesproken plek zag. Ik heb nog even gewacht, maar ik had het moeten weten." fluisterde hij.
Ik antwoordde niet en keek hem gekweld aan. Ik wilde niet dat hij zich schuldig voelde.
"Wat nu?" onderbrak Sophia ons vragend. Ik keek op in haar lieve bruine ogen, maar zag dat ze enkel Harry had aangesproken. Hij keek me wel aan.
"Wat wil jij dat er gebeurt, prinses?" Teder streelde hij door mijn haar. Ik trok mijn neus op en beet op mijn onderlip.
"Ze wil de politie niet bellen." zuchtte Sophia.
"Geen politie." zei ik nog eens, terwijl ik Harry smekend aankeek. Hij fronste.
"Het is... Het is hem, Harry. Ik vertrouw hem niet, zelfs niet met politie erbij. Wat als we het erger maken? En ik... Ik wil niet dat het publiekelijk wordt." mompelde ik paniekerig. Gepijnigd keek hij in mijn ogen.
"Iedereen zou weten wat ze met me hebben gedaan. En ik zou..." Ik slikte.
"Ik zou onderzoeken moeten laten doen. Ondervraagd worden... En mijn ouders." Ik greep zijn T-shirt vast en keek angstig naar zijn prachtige gezicht.
"Ze zouden alles te weten komen. Ze zouden me wegnemen van jou." Hij schudde zijn hoofd en zuchtte diep.
"Wat dan wel, baby? Wil je naar de dokter? Met iemand praten?" vroeg hij langzaam. Zijn ogen werden weer vochtig. Ik schudde mijn hoofd opnieuw.
"Nee, ik wil hier blijven! Bij jou! En dit zo snel mogelijk vergeten!" Waarom begrepen ze het niet?
Hij zuchtte diep en aaide zacht over mijn wang.
"Lily, ik... Ik denk niet dat je dit zo makkelijk kan vergeten." fluisterde hij moeilijk. Fronsend keek ik de drie meisjes rond ons aan.
"Ik... Jawel! Jawel, ik kan... Ik moet gewoon rusten en dan... Dan is alles voorbij. Morgen ben ik weer beter." zei ik, al klonk mijn stem radeloos. Meelevend keek Hannah me aan.
"Rose..." fluisterde ze.
"Nee!" Ik begon weer te huilen en verborg mijn gezicht in mijn handen.
"Ze moet slapen, Harry. Ze is veel te aangedaan. En ze zou zich beter opfrissen. Ik heb gehoord dat... Dat het helpt de sporen weg te wassen wanneer..." Sophia slikte haar woorden in en zuchtte diep. Harry haalde trillerig adem en drukte een abrupte, korte kus op mijn slaap. Een haast onhoorbaar, gekweld zuchtje rolde over zijn lippen toen hij me weg voelde buigen van hem.
"Ik zorg wel voor haar." mompelde hij.
"Ik ga je moeten vastnemen en optillen, baby. Lukt dat?" vroeg hij geduldig. Ik knikte trillend, stiekem dankbaar. Mijn benen voelden weker dan ooit. Alle kracht leek uit mijn lichaam verdwenen te zijn...
Voorzichtig krulde hij mijn handen rond zijn nek, en tilde me behoedzaam op terwijl hij recht ging staan, met zijn ene arm in mijn knieholtes en de andere onder mijn schouderbladen.
Hij wandelde al in de richting van zijn kamer, maar paniekerig kneep ik in de achterkant van zijn nek.
"Wat?" vroeg hij niet-begrijpend.
"Niet daar, Harry!" hield Sophia hem gehaast tegen. Hij draaide zich om met mij in zijn armen.
"Het is in jouw kamer gebeurd." zei ze zachtjes. Ik voelde hem verstrakken. Ontzet keek hij op me neer.
"Mijn kamer?" herhaalde hij geluidloos. Beschaamd keek ik weg, bijtend op mijn onderlip.
"Het spijt me. Ik... Ik wilde het daar niet..."
"Lil, stop." mompelde hij verontwaardigd.
"Hou op je te verontschuldigen. Of je te schamen. Je hebt niets misdaan, baby." prevelde hij zacht, ook al voelde ik zijn woede door zijn grote lichaam resoneren. Ik boorde mijn tanden in mijn onderlip en smoorde mijn snikken gegeneerd.
"Je kan de andere badkamer gebruiken. En voorlopig mogen jullie in mijn kamer slapen als dat helpt. Ik lig voorlopig wel op de sofa." stelde Hannah voor. Harry zuchtte diep en zette al koers naar de andere kant van de ruimte, in de richting van de smalle gang op het einde van de loft.
"Dankjewel." mompelde hij. Ik hoorde hem nog eens binnensmonds 'ze gaan eraan, de fuckers' mompelen, maar besloot er niet op te reageren. Hij wandelde langzaam naar de badkamer, alsof hij bang was dat elke verkeerde beweging fataal voor me kon zijn.
Heel voorzichtig zette hij me binnen op mijn voeten neer, maar ving mijn lichaam op toen ik door mijn benen zakte.
"Shit, baby." mompelde hij gekweld. Snel tilde hij me weer op en plaatste me op de wastafel. Ik klampte me aan hem vast toen hij zich achteruit boog en keek paniekerig in zijn ogen.
"Niet weggaan." huilde ik. Hij stak een pluk haar achter mijn oor en schudde zijn hoofd.
"Ik ga nergens heen, schatje. Ik blijf hier." mompelde hij. Hij knipperde snel met zijn wimpers en beet hard op zijn onderlip.
"Ik zorg ervoor dat ze je nooit meer iets kunnen aandoen, Lil. Ik beloof het." fluisterde hij. Met getuite lippen trok ik mijn neus op.
"Je mag geen risico's nemen." snikte ik met schorre stem. Ik zou nog dagen hees zijn na mijn eindeloze gillen en krijsen. Hij schudde zijn hoofd en keek diep in mijn ogen.
"Ik maak hen kapot. Het kan me niet schelen hoe. Maar ze gaan eraan, prinses." prevelde hij. Ik reageerde niet, maar veegde mijn tranen met trillende vingers van mijn wangen. Hij zuchtte opnieuw diep en greep mijn kin heel behoedzaam beet. Gespannen dwong ik mezelf me te focussen op hem.
Ik voelde zijn vingers, niet die van Finn...
"Fuck, het spijt me zo hard, Lil. Zo fucking hard. Dit had nooit mogen gebeuren, baby. Niet met jou." stootte hij schuldbewust uit; zijn stem klonk trillend en onvast.
"Ik zou al je pijn wegnemen als ik kon. Ik... Ik wil je niet zo zien."
"Harry, niet doen." smeekte ik hem. Hij schudde zijn hoofd en slikte toen ik ineenkromp onder zijn voorzichtig aanraking. Hij haalde zijn vingers snel van de schaafwond op mijn voorhoofd.
"Dit is niet jouw fout." fluisterde ik.
"Maar ik was hier zo bang voor. Zo fucking bang. En ik dacht dat ik je voldoende kon beschermen tegen hen. Ik had het mis, ik... Ik heb je niet veilig gehouden toen het nodig was. En nu... Fuck, en nu heb je dit meegemaakt. En het is zo fout, Lily. Ik wil geluk en liefde en al die andere fucking goede dingen voor je, want je verdient het. Maar je krijgt dit in de plaats. En het spijt me." Een traan rolde over zijn wang naar beneden.
"Het spijt me zo. Ik weet niet eens hoe ik je beter moet maken." prevelde hij moedeloos.
"Ik ben oké. Je hoeft me niet beter te maken, er is niets aan de hand. Ze hebben niets... Ze hebben me niet... Enkel... Enkel bijna. Er is niets om je zorgen over te maken. Ik ben oké." mompelde ik, ook al begon ik middenin mijn zin weer te huilen. Gepijnigd keek hij me aan.
"Je bent niet oké, baby." stootte hij uit. Zijn stem brak.
"Jawel, ik ben oké!" snikte ik. Mijn schouders schokten oncontroleerbaar, mijn volledige lichaam trilde. Net toen ik mijn bevende handen tegen mijn ogen drukte, hoorde ik een klop op de deur.
"Lukt het?" vroeg Sophia voorzichtig. Harry wreef snel onder zijn neus en wendde zijn gezicht af.
"Ja. Ja, het lukt. Kan je... Kan je haar spullen uit mijn kamer halen? En in die van Hannah leggen?" vroeg hij hees. Hij klonk compleet en onomkeerbaar gebroken. Ik keek met betraande ogen naar Sophia en zag dat ze knikte. Ze glimlachte kort naar me, voor ze zich uit de voeten maakte en de deur achter zich sloot.
"Ik... Eh... Is het oké dat ik je help met je kleren, baby? Of wil je zelf..." begon hij. Hij slikte en schraapte zijn keel snel, in een poging wat toonvaster te klinken. Ik snifte en duwde mijn witte kniekousen naar beneden.
Onmiddellijk snakte ik huilend naar adem toen ik hun vingerafdrukken zag. Harry schudde zijn hoofd gepijnigd en greep mijn kaakbeen in zijn grote hand.
"Laat mij. Laat mij, baby. Kijk er niet naar." mompelde hij. Ik sloeg mijn onderarmen voor mijn gezicht en snikte verloren terwijl hij me heel voorzichtig uitkleedde. Ik hoorde hem binnensmonds vloeken. Toen hij klaar was, greep hij de rand van Sophia's trui rond mijn heupen.
Ik schrok en schoof snel opzij, terwijl ik mijn armen van mijn gezicht haalde en met grote paniekerige ogen naar zijn gezicht keek. Hij trok zijn handen ontzet weg, maar ik schudde vlug mijn hoofd en nam zijn polsen weer vast.
"Nee, sorry! Sorry, ik... Ik schrok, dat is alles!" kalmeerde ik hem snel. Met een diepe frons hielp hij me uit mijn trui, het heel voorzichtig over mijn hoofd trekkend. Beschaamd vouwde ik mijn armen rond mijn lichaam toen hij klaar was, mijn gescheurde jurk wanhopig samenhoudend in mijn greep om de paarsrode plekken op mijn buik en armen te verbergen.
Hij staarde naar het kapotte kledingstuk en opende zijn mond verloren. Een hele tijd zei niemand van de twee iets.
"Lil?" fluisterde hij toen. Ik reageerde niet.
"Ik... Ik moet het vragen, prinses. Als je niet wil antwoorden, dan... Maar ik... Ik moet het weten." mompelde hij. Met betraande ogen keek hij naar me op, zo kwetsbaar en verloren. Ik had hem nog nooit zo gezien.
"Hebben ze je... aangeraakt?" vroeg hij angstig. Ik slikte en voelde nog een traan uit mijn ooghoek naar beneden lopen. Van waar bleven ze in godsnaam komen?
"Niet zo. Niet... Niet daar." antwoordde ik. Hij knikte langzaam en zoog zijn lippen naar binnen, voor hij zijn handen door zijn haar haalde en uiteindelijk kort in zijn ogen wreef.
"Ze hebben het gefilmd." fluisterde ik plots. Ontzet keek hij naar me op.
"Wat?" Ik knikte en beet hard op mijn trillende onderlip. Hij vloekte en draaide zich kort om, met zijn handen in zijn nek. Uiteindelijk zuchtte hij diep en liet zijn armen verslagen naast zijn lichaam vallen.
"Ik ga ze vinden, Lily. En elk bewijs dat ze hebben van je kapotmaken. Oké? Ik zweer het." mompelde hij toen hij zich weer tot mij had gewend. Met tranen in mijn ogen keek ik naar de blauwe plekken op mijn armen.
"Ik wil niet dat je hen vindt, Harry. Ik wil dat je veilig blijft. Bij mij." In het midden van mijn antwoord overviel een nieuwe huilbui me. Hij fronste gekweld en wilde zijn armen al rond me heen slaan, maar bedacht zich toen hij me zag verstijven. Ik snikte hulpeloos en gefrustreerd, kwaad dat ik hem me niet kon laten aanraken zonder ineen te krimpen en terug te denken aan die andere mannenhanden op mijn lichaam.
Waarom reageerde mijn lichaam zo op hem? Ik had hem nodig! Ik had zijn aanraking nodig!
"So... Sorry." snikte ik hevig, maar hij schudde zijn hoofd.
"Het is oké, baby. Het is oké. Je hebt tijd nodig. Het komt weer goed met je, ja? Beloofd. Ik zorg dat alles weer goed komt. Ik maak je weer beter." mompelde hij zacht. Ik knikte en liet mijn armen zakken, zodat mijn jurk openviel.
Ik wilde dit kledingstuk niet rond me voelen. Geërgerd piepend duwde ik de stof van me af. Waarom kreeg ik het niet uit?
Snel schoot Harry me te hulp. Hij duwde het over mijn schouders naar beneden, voorzichtig voor mijn verwondingen, en maakte sussende geluidjes.
"Je moet rustiger ademen, prinses. Kalmeer." prevelde hij. Met diepe, onregelmatige snikken keek ik naar mijn bevuilde lichaam. Paniekerig wreef ik met mijn hand over de walgelijke blauwe plekken op mijn dijen, in een poging ze van me af te vegen. Weg van mijn lichaam.
Ze moesten weg. Verdwijnen. Weg, weg, weg!
"Lily, stop!" gromde Harry ontzet. Hij greep mijn handen en hield me met trillende vingers tegen. Mijn huid brandde en kleurde een pijnlijk rood waar ik met mijn palmen ruw over mijn bovenbenen had geschuurd. Van slag keek hij in mijn ogen.
"Ik wil het niet zien, Harry." huilde ik. Ik greep zijn schouders en liet hem me voorzichtig van de wastafel tillen.
"Wil je douchen, Lil? Het van je af wassen? Daarna kan je het bedekken, goed?" vroeg hij voorzichtig. Ik keek in zijn groene ogen en boorde mijn handen in mijn onderlip.
God, waarom kon ik niet ophouden met huilen? Of beven? Of elke seconde herbeleven van die helse... Hoelang had het geduurd? Het leken dagen te zijn in mijn hoofd. Veel te lang, veel te pijnlijk.
Hij nam de rand van mijn broekje al aarzelend vast, maar paniekerig graaide ik naar zijn polsen.
"Niet... Niet dat! Ik wil niet..." huilde ik stotterend. Hij knikte direct begrijpend en leidde me voorzichtig naar de douche in de hoek. Ik wachtte niet tot het water opgewarmd was, maar ging gretig onder de ijskoude stralen staan, wanhopig hun sporen van me af te wassen.
Harry duwde het douchegordijn volledig aan de kant en leek niet te geven om de waterdruppels die op hem vielen.
"Wil je dat ik je spullen haal, Lil? Je shampoo?" vroeg hij zacht. Ik schudde mijn hoofd en keek hem smekend aan.
"Ik wil niet alleen zijn." fluisterde ik beschaamd. Hij knikte snel en glimlachte gepijnigd.
"Ik denk dat er hier wel nog iets in de kast staat." mompelde hij. Hij draaide zich om en opende de kastdeurtjes onder de wastafel, terwijl ik verafschuwd over mijn buik wreef. Twee grote handafdrukken ontsierden mijn middel. Wanneer hadden ze me daar ooit aangeraakt? Ik kon het me zelfs niet herinneren... De walgelijke herinneringen aan hun ongewenste, gulzige vingers waren diep in mijn huid gegraveerd, overal op mijn lichaam. Hoe kon ik er mogelijk aan ontsnappen? Harry kwam terug en plaatste de roze tube op het rekje.
"Wil je dat ik je help?" vroeg hij aarzelend. Onzeker keek ik in zijn ogen, maar toen knikte ik en draaide mijn lichaam naar hem toe. Ik wilde dat hij de pijn wegnam. Dat hij hun misselijkmakende aanrakingen verving door die van hem.
Met een trillerige zucht draaide hij de kraan dicht, voor hij de tube douchegel in zijn handen nam en wat zeep in zijn grote palm spoot.
"Zeg me wanneer ik moet ophouden, baby." fluisterde hij, waarna hij zijn handen heel langzaam, heel voorzichtig over mijn lichaam liet glijden. Ik slikte en verstijfde, terwijl ik met gejaagde ademhaling naar hem opkeek.
Harry, niet Finn. Niet Finn...
Aftastend liet hij zijn palmen vlak boven mijn huid zweven, me net niet aanrakend. Ik knikte aansporend, voor ik zenuwachtig humde. Ik verplichtte mezelf te blijven staan waar ik stond, terwijl hij mijn volledige lichaam inzeepte. Het hielp niet.
Het gevoel van zijn liefkozende vingers op me hielp helemaal niet.
Hij hurkte voor me en keek vragend naar me op.
"Het is oké." fluisterde ik. Hij blies trillend wat lucht naar buiten, voor hij zijn grote handen zo behoedzaam mogelijk over de binnenkanten van mijn dijen liet cirkelen. Ik probeerde wanhopig hard te genieten van zijn aanraking, maar ik faalde. Een traan liep over mijn wang naar beneden. Toen ik keek, waren de plekken ondanks zijn tedere handelingen nog steeds even prominent aanwezig.
"Wrijf harder." snikte ik. Hulpeloos keek hij naar me op.
"Kan je ze niet... Kan je ze niet weg wrijven?" smeekte ik hem. Hij slikte en kneep zijn ogen met trillende onderlip dicht.
"Ik wil je geen pijn doen, baby." fluisterde hij gekweld.
"Het kan me niet schelen dat je me pijn moet doen, Harry! Haal ze alsjeblieft weg." huilde ik, ook al wist ik dat het niet kon. Maar hij moest proberen. Hij moest proberen...
Hij stond recht en nam mijn gezicht tussen zijn grote handen.
"Straks verbergen we ze samen, ja? En we zullen ze blijven verbergen, elke dag, tot ze weg zijn. Tot je ze nooit meer hoeft te zien." prevelde hij. Ik snifte en knikte radeloos. Met een bemoedigende knik liet hij me los, voor hij het water weer liet stromen en de zeep op mijn lichaam voorzichtig weg waste met de douchekop in zijn handen.
"Goed zo?" vroeg hij zacht. Ik humde en wreef in mijn betraande ogen. Mijn ondergoed was doorweekt, mijn haar plakte tegen mijn gezicht. Alles spoelde het water van me af, alles wat ooit was niet meer.
Alles, behalve de afdrukken...
Als inkt, permanent en pijnlijk duidelijk, plakte het aan mijn lichaam. Kwellend, brandend... Wanhopig drukte ik mijn eigen vingertoppen op de paarse plekken op mijn lichaam, maar snikte luid toen ze niet verdwenen. Mijn benen trilden, mijn ademhaling haperde, en met een gekwelde uitroep van Harry's naam, zakte ik door mijn knieën. Huilend drukte ik me tegen de koude wand in de douche; ik rolde mijn lichaam tot een bolletje.
Hij vloekte ontzet en knielde direct naast me neer, niet gevend om het neervallende water op hem. Ik huiverde en kromp in elkaar toen ik zijn grote lichaam als een donkere intimiderende schaduw over me heen zag buigen. Direct leunde hij weer achteruit, hulpeloos zuchtend.
"Fuck, Lily, wat moet ik met je doen? Ik weet niet hoe ik je kan helpen, baby." fluisterde hij. Snikkend verborg ik mijn gezicht tussen mijn knieën.
"Sorry, sorry." huilde ik. Hij greep mijn kletsnatte haar voorzichtig vast en streek de doorweekte plukken uit mijn gezicht en nek.
"Niet doen, prinses. Verontschuldig je niet, alsjeblieft." smeekte hij. Ik schudde mijn hoofd, terwijl hij door mijn haar bleef strelen. Na enkele seconden aaide hij teder over mijn wang en schakelde het water uit.
"Komaan, we gaan naar Hannahs kamer. Je moet rusten." zuchtte hij, voor hij zich omdraaide en twee grote handdoeken ging uithalen. Toen hij terugkwam, wikkelde hij ze allebei rond mijn natte lichaam.
"Kom hier, baby." fluisterde hij, nadat hij mijn haar voorzichtig had uitgewrongen en zijn armen heel langzaam rond mijn lichaam had gekruld.
"Lukt dit?" mompelde hij. Ik knikte en omhelsde zijn nek. Moeiteloos tilde hij me op. Ik was nog volledig nat, maar hij gaf er niet om en drukte me tegen zijn eigen, inmiddels doorweekte lichaam terwijl hij me naar Hannahs kleine kamer droeg. Toen we binnenkwamen, stonden Hannah en Sophia bij mijn bagage, de laatste spullen aan de kant schuivend.
"Moeten we... Moeten we alles opruimen in jouw kamer, Harry?" vroeg Sophia aarzelend. Harry zuchtte diep en schudde zijn hoofd.
"Ik doe het zelf wel." mompelde hij. Hij drukte nog een kus op mijn natte haar, maar legde me toen heel voorzichtig neer op Hannahs bed. Huilend draaide ik me op mijn zij in foetushouding, in een waardeloze poging me veilig te voelen. Hij hurkte naast me en wreef met zijn duimen onder mijn ogen.
"Wil je dat ik je help andere kleren aan te trekken? Of de meisjes?" fluisterde hij. Ik snikte en greep zijn pols, zodat hij zijn grote hand niet van mijn wang kon halen.
"Maakt niet uit." mompelde ik. Hij knikte en streelde over mijn jukbeen, net toen Hannah een legging en dikke trui naast hem op de grond legde. Harry ging rechtstaan met de zwarte broek in zijn handen.
Ik draaide me met mijn onderlip tussen mijn tanden op mijn rug en duwde de handdoeken aarzelend van mijn lichaam. Ik bleef naar het plafond staren terwijl hij me heel voorzichtig in de legging hielp, de vuile plekken eindelijk bedekkend voor me. Zijn vingers dansten behoedzaam over mijn gehavende huid. Hij probeerde me zo min mogelijk aan te raken zonder mijn letterlijke toestemming...
Langzaam ging ik zitten. Ik keek beschaamd naar beneden toen hij de trui greep en zijn ogen op mijn buik richtte. Met een diepe zucht trok hij het over mijn hoofd, en hielp mijn armen in de mouwen. Ik humde opgelucht. Eindelijk weg.
Voorzichtig keek ik op in zijn prachtige groene ogen, op het moment dat hij naast me kwam zitten en mijn natte haar teder over mijn ene schouder legde.
"Hier." mompelde Sophia, terwijl ze hem mijn borstel aanreikte. Het lukte eindelijk wat te ontspannen nu ik bij hem was -beschermd en omringd door zijn goede zorgen. Hij kamde mijn natte donkerblonde haar zo voorzichtig mogelijk, en liet na afloop zijn lange vingers door de plukken glijden. Mijn ogen vielen haast dicht.
"Je zou beter slapen." zuchtte hij. Ik keek over mijn schouder naar zijn prachtige gezicht.
"Blijf je bij me?" vroeg ik zachtjes. Hij knikte snel en drukte zijn lippen uiterst behoedzaam op mijn wang. Sophia en Hannah schraapten allebei hun keel, voor ze naar elkaar keken en begrijpend knikten.
"Wij gaan terug naar de woonkamer, oké? Als er iets is..." begon Sophia aarzelend. Ik glimlachte geforceerd en kroop onder het laken dat Harry voor me openhield.
"Dankjewel voor alles." fluisterde ik. Ze wuifden het allebei weg en vertrokken.
Harry slaakte een diepe zucht en keek naar het grote licht.
"Wil je dat ik het uitschakel? Of wil je niet in het donker liggen?" vroeg hij. Ik keek schouderophalend in zijn ogen.
"Het is oké als jij niet weggaat." antwoordde ik zachtjes. Hij knikte en drukte op de lichtschakelaar, zodat de ruimte in duisternis werd gehuld. Hij bleef roerloos liggen terwijl ik me aftastend tegen hem aan drukte, bang om een verkeerde beweging te maken.
Pas toen ik mezelf dwong te ontspannen, sloeg hij zijn sterke armen rond me heen. Het voelde goed, merkte ik opgelucht.
Met een diepe frons snoof ik zijn geur op.
"Harry?" vroeg ik toen zachtjes. Ik moest dit proberen...
"Hmmm?" Heel traag haalde hij zijn hand door mijn haar.
"Mag ik je... Mag ik je kussen?" fluisterde ik. Hij verstijfde onder me en zei enkele seconden lang niets.
"Enkel als je je er goed bij voelt, Lily. Ik wil niet dat je dingen met me probeert tot je er volledig klaar voor bent." antwoordde hij uiteindelijk aarzelend. Ik keek naar hem op en duwde me langzaam recht.
Afwachtend keek hij me aan. Ik kon de grote lijnen van zijn knappe gezicht onderscheiden in het donker. Heel traag en voorzichtig boog ik me voorover, tot ik zijn warme adem tegen mijn wang voelde.
Fronsend dwong ik mezelf te beseffen dat dit Harry was. Niemand anders. En hij zou me beter maken, dat had hij beloofd, toch?
Twijfelend drukte ik mijn lippen op die van hem, met mijn ogen wijd open. Hij bewoog niet. Enkele seconden lang deden we enkel dit; aftasten met de lippen tegen elkaar, niet in staat te verroeren. Uiteindelijk ontspande ik en knipperde met mijn wimpers.
Het voelde oké. Hij voelde oké. Ik legde mijn hand op zijn wang en kuste hem heel langzaam. Hij deed helemaal niets, tot ik mijn mond opende en mijn hoofd kantelde. Plots leek hij te ontwaken uit zijn trance. Met zijn grote hand in mijn nek nam hij de leiding over, al bleef hij voorzichtig en bewust van al zijn handelingen en bewegingen.
Ik ontspande toen ik zijn tong tegen die van mij voelde, en voor een tel was alles in orde met me. Ik was veilig. Ik was bij hem, waar ik hoorde.
Mijn kus hadden ze nooit gekregen -dat was nog steeds enkel van Harry. En het voelde zo ontzettend goed in staat te zijn het hem nog altijd te geven. Hij kamde door mijn haar, terwijl hij me liefdevoller dan ooit kuste. Zijn grote lichaam was als een beschermende warme wolk onder me. Hij droeg me. En hij zou me blijven dragen, tot deze nachtmerrie voorbij was.
Toen ik me terugtrok, glimlachte ik voor de eerste keer deze helse avond oprecht. Zijn mondhoeken krulden ook omhoog.
"Hoe... Hoe was dat?" vroeg hij onzeker. Ik knikte en drukte nog een laatste zachte kus op zijn heerlijke verslavende lippen.
"Perfect." prevelde ik. Hij zuchtte tevreden en aaide over mijn wang.
"Mooi zo." mompelde hij. Met een instemmende hum nestelde ik me weer op hem. Hij krulde zijn sterke armen beschermend rond me heen. Ik probeerde wanhopig hard er even intens van te genieten als anders...
"Probeer te slapen, baby. Je hebt het nodig." spoorde hij me aan met zijn lippen in mijn haar. Ik beet hard op mijn onderlip.
Slapen was het laatste wat ik wilde... Wat zou er van mijn herinnering worden wanneer ik mijn ogen sloot en me liet meenemen naar de oncontroleerbare wereld van mijn dromen? Zouden ze tot leven komen? Zouden ze verdergaan? Me toch nog volledig kapotmaken zoals ze hadden gepland? Hun grijpgrage handen, reikend naar mijn lichaam en alles wat niet voor hen bedoeld was... Hoe kon ik dat in godsnaam opnieuw beleven zonder compleet te breken?
Maar ik was zo moe. Zo moe... Ik had te hard moeten vechten de laatste maanden. Niet vanavond... Niet deze nacht. Ik was op.
En hoe ongewild mijn slaap ook was, ik kon mezelf er toch niet van weerhouden weg te zakken in de zo nodige rust, veilig in Harry's armen. Ik durfde te zweren dat ik, vlak voor ik het bewustzijn verloor, hem herhaaldelijke, verstikte verontschuldigingen hoorde prevelen.
Een paar uur later werd ik een eerste keer wanhopig huilend wakker, met het gevoel van hun smerige handen achterblijvend op mijn lichaam. Wanhopig snikte ik Harry's naam, maar toen ik naast me keek, zag ik dat hij verdwenen was...

Reacties (15)

  • harrystyles_

    prachtig geschreven again 🤩

    5 maanden geleden
  • DewiiS

    Wauw zo mooi geschreven..
    Please breng ooit een boek uit ❤

    5 maanden geleden
  • Magicsongzz

    Mijn hart stond even stil...
    Misschien is Harry gewoon eventjes naar het toilet?

    5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Damn.. serieus de tranen staan echt in mijn ogen. Zo schokkend zo veel emotie zo overweldigend zo pijnlijk echt...
    Ik vrees dat Harry nu zich helemaal niet meer kan bedwingen:(

    En Oh Als jij ooit een boek gaat schrijven of dit uitbrengt ofzo (dat kan prima) laat dat weten, dan ben ik de eerste(flower)

    5 maanden geleden
  • RedRoseCherry

    wauw.. ik leefde gewoon mee.. moest bijna zelf huilen.. je schrijft echt zo ontzettend goed

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen