Chapter 9.5 is in de Maak!!!
Jaa, af en toe heb ik even tijd..
Ben dringend toe aan vakantie...
Ik moet zelf nog even volhouden tot 04-sept-2017.
Want jaaa, dan begint mijn VAKANTIE..
Dan ga ik overigens een deel besteden aan Kidnapped af te schrijven!!!
Een deel van mijn vakantie gebruiken om ook daadwerkelijk weg te gaan..
Jaaa, naar Preston Palace, voor 3 a 4 dagen..
En als het even kan, andere verhalen verder af te schrijven, die al zo lang open staan...
Dus, nog even geduld, want tjaa.
Voor je het weet, ben ik als schrijver klaar, maar jullie als lezen nog niet..
ENJOY this Chapter!!!

2018



Hoofdstuk 7.5

Met een onrustig gevoel in mijn lichaam stond ik mijn weekendtas in te pakken. Over korter dan een week vertrok ik samen met Rosá naar het mansion. Daar aangekomen zouden we gelijk aan de slag moeten. Bekijken waar we als eerste konden starten en als laatste zouden eindigen. Bedenkend wat ik precies mee moest voor een kleine 7 maanden. Stond ik turend voor mijn kledingkast.
Drie spijkerbroeken hadden mijn weekendtas bereikt, een korte broek, een kort rokje, twee trainingsbroeken. Al zeven artikelen, zoals Sebastiaan het had beschreven. We kregen een limiet, wat we konden inpakken. Hij controleerde het voor vertrek. Daarbij zou het nog spannend worden, als hij je koffer namelijk afkeurde, kreeg je niets mee. Alleen het kloffie kleren wat je droeg.
Streng, rechtvaardig was de man.
Misschien wat ouderwets, onberekenbaar, maar hij had het goed met ons voor.
Twee truien, een vest, twee long sweaters, drie t-shirts, drie hemden brede band, twee hemden smalle band, twee driekwart mouw shirts belanden net als mijn broeken in de weekendtas. Nog eens vijftien artikelen, waarvan ik bepaalde artikelen voor meerdere doeleinde kon gebruiken. Zeven boxershorts, zeven paar sokken, een legging en panty, slippers, laarzen en een jas belandde als laatste in de tas. Wat door kon gaan als kleding, een toilettas vullend met haarborstel, tandenborstel, tandpasta, shampoo, crèmespoeling, wasgel, maandverband, ritste ik het tasje dicht en stopte ik het vervolgens in de weekendtas. Ik had net zoveel kleren mee genomen, dan mijn eerste trip. Een trip van een kleine anderhalf jaar.
Sebastiaan kon het moeilijk afkeuren, omdat ik bepaalde artikelen als pyjama kon doorlaten schemeren.
De tas in de hoek van mijn kamer plantend, zuchtte ik stilletjes. Het begon toch wel te kriebelen.
Zo'n vertrek vond ik nooit fijn, zeker niet als ik mijn kinderen voor een lange tijd niet zou zien. Ik maakte mij keer op keer ongerust, bezorgdheid kwam boven drijven, een moeder instinkt, dat ik niet zomaar kon los laten.

Het gekraak van mijn slaapkamerdeur dat werd geopend trok mij uit mijn hersenspinsels. Verbaasd draaide ik mijn hoofd naar de deur, Rosá een van de meisjes dat net als ik ruim tien jaar geleden ontvoerd waren, stond met een treurige glimlach rond haar lippen in mijn kamer. 'Je hebt ook al gepakt, zie ik' was haar onvaste stem. 'Ja, op voorhand kan geen kwaad' glimlachte ik het onderwerp weg.
'Wat is er' vroeg ik twijfelend, ik kon duidelijk aan Rosá zien dat ze ergens mee aan het worstelen was.
'Cherry' mompelde ze, 'ze is vervelend, doet andere pijn' verzuchtte ze, hoofdschuddend.
'Heb je al een time-out geprobeerd' vroeg ik mijn vriendin.
'Ja al meerdere keren, werkt niet. Luid toespreken ook niet, dingen afpakken lijkt ook niet te werken' opperde ze haar handen in de lucht gooiend.
'Goed, laat mij maar. Dit heeft aanpak billenkoek nodig' mompelde ik, fronsend.
'Echt, een tets op de achterste' Rosá fronste haar wenkbrauwen. Ik begon te knikken, 'geloof me, Flynn, Seppe heeft ze al meerdere malen toegepast' sprak ik een verbeten trek rond mijn lippen. Liep ik de kamer uit, recht naar de speelkamer waar ik Cherry in de hoek van de kamer Larkin zag slaan. Gelijk liep ik op het kleine meisje af, pakte haar beet en liep met haar in mijn armen de speelkamer uit.
In de gang plaatste ik haar op mijn knie en gaf haar een ferme pets erop. Gelijk begon het meisje te blèren van schrik, niet eens van pijn.
Want ik zou nooit zo hard slaan dat ze niet meer konden zitten, of echt pijn zouden leiden.
'Laat ik dat niet meer zien, dat jij andere kinderen slaat, pijn doet' sprak ik het meisje toe.
'Je voelt het, slaan, schoppen doet pijn. Stoppen daarmee' sprak ik streng. Het meisje beet pakkend zette ik haar voor straf in haar slaapkamer.
'Ga maar nadenken' sprak ik de deur achter mij sluitend. Het knopje indrukkend dat ze de kamer niet kon verlaten.
Een brullende Cherry achterlatend, begon ik aan de verdere huishouding.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    Snel verder

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Wat gaan ze nu doen!!!!
    Ik wil het weten!!!!
    Soms is de kinderen zelf laten voelen het verstandigst
    Jij slaat, voel jij maar hoe het voel
    Snel verder!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen