2018



Hoofdstuk 7.6

Wendy was druk bezig met de oudste kroost les te geven in het alfabet, cijfers, figuren, dieren en vormen. De kinderen leken er erg veel plezier in te hebben, ze maakte er een soort spel van. Hoe meer dieren ze wisten op te noemen met een bepaalde letter des te meer stikkers dat ze konden verdienen. Zo gebeurde het ook met de vormen, figuren, cijfers en het alfabet.
Sommige kleintjes zag je er echt uit springen, van slimheid.
Vastberaden om een stikker te winnen. Het zag er echt schattig, leerzaam voor ze uit. Het trok ze, de jongere kinderen speelde in de speelkamer. Zodat ze de oudste kinderen niet zouden storen met andere geluiden. Concentratie, ze waren zo veel beter geconcentreerd. Liefdevol, vol trots bekeek ik het schouwspel, gaf ik Wendy af en toe een knipoog, waarna ze mij een brede glimlach toe zond.
'Over scholing hoef je - je in ieder geval geen zorgen te maken' grinnikte Rosá fluisterend in mijn oor.
'Dat doen ik wel' was mijn fluisterende stem, als antwoord op het commentaar van mijn vriendin.
'Hoezo, ze doet het toch perfect' Rosá wees naar Wendy en het groepje kinderen rond haar, 'dat is het niet, de kinderen krijgen nu les, maar Wendy zelf niet' ik fronste mijn wenkbrauwen en keek mijn vriendin dat naast mij was komen staan, met een bezorgd gezicht aan. 'Dat komt wel goed, als we terug komen. Kunnen wij voor de kinderen zorgen. Zullen we haar volledig aan haar studie zetten' knikte Rosá vastbesloten. Ik dacht rustig na, op haar voorstel. Het was een idee, maar ik wilde ergens ook dat Wendy, in de tussentijd, tijd maakte voor haar studie.
Ze moest blijven leren, niet stoppen, dan zou ze er nooit meer goed in vallen.
School zou dan een zware klus worden, nu dat ze het nog deels kon combineren moest ze dat volhouden.
'Ze zorgt voor de kinderen, huishouden, Molly, Scholing kinderen, haar eigen studie' knikte ik streng.
Rosá keek op, verbaasd. 'Dat houdt ze nooit vol als we weg zijn' sputterde mijn vriendin.
'Jawel, let maar op mijn woorden' grijnsde ik haar een tik op haar neus gevend.
Vragend keek Rosá mij aan, ik wenkte Wendy te komen. Ze gaf de kinderen een korte pauze door ze te laten spelen. Waarbij ze al snel op mij afgestapt kwam.
'Wat is er' was haar verbaasd, vragende kinderlijke stem.
'Ik wil met je wat bespreken' sprak ik fronsend.
In de keuken lieten we ons op de houten stoelen zakken.
'Rosá en ik zijn einde van de week weg. In de tussentijd, let jij en zorg jij voor de kinderen en hen scholing, voor het huishouden, Molly en tot slot je eigen studie. Je hoeft niet zo hard te blokken als je nu doet, op het moment dat we er zijn. Nee overdag, in de uren dat de kinderen je nodig hebben, met verzorging/scholing/voeding/liefde geef je ze dat. In de namiddag, avonduren, wanneer de kinderen eigen tijd hebben kan je het huishouden verrichten, net zoals de avonduren wanneer je ze te bed gelegd heb. Heb je nog tijd over, energie over, besteed je een klein uurtje aan je studie' sprak ik het meisje mijn voorstel voor. Ze knipperde een aantal keer met haar ogen, 'oké' sprak ze weifelend.
'Zeg dat je zo'n 4 uur per week besteed aan je studie. De rest zorg je voor de kinderen/huishouden ect' glimlachte ik het meisje toe.
'Oké, dat klinkt beter' grijnsde ze.
Ik begon te lachen, 'mooi, nu dat geregeld is' sprak ik bijtend op mijn onderlip.
'Molly wordt morgen ingeleid' sprak ik stilletjes.
'Red je het met een pasgeboren baby erbij' het meisje onderzoekend aankijkend, wachtte ik op antwoord.
'Dat zal wel wat lastiger worden, maar het valt te doen' knikte ze zeker van haar zaak.
'Mooi, lukt het nu niet. Vraag Sebastiaan je te helpen' knikte ik bedenkelijk.
'Tip, blijf zoveel mogelijk weg bij Molly' dat als laatste gezegd te hebben, gaf ik haar het teken dat ze mocht vertrekken.
Het meisje drukte zich recht en met een paar lichte voetstappen was ze verdwenen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Molly heeft nog een kindje...
    Jippie...
    Wendy gaat dat lukken!!!
    Dat weet ik zeker
    En waar gaan de meiden nu naad toe!!!!
    Wil weten!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen