2018



Hoofdstuk 7.8

Na een bevalling van negen uur, had Molly dan uiteindelijk haar dochter: Indra op de wereld gezet. Uitgeput, vermoeid, rozig van de verdoving probeerde de jonge vrouw haar pasgeborene te bewonderen. Dokter Mertens, klemde de navelstreng af en knipte hem vervolgens door, wikkelde de baby in steriele witte katoenen doeken, en begon de baby na het meegenomen te hebben naar de commode, te onderzoeken, wegen, meten.
'Een gezonde jongedame' sprak de man, 'als jij het even wilt aankleden' hij wees naar het kleine schepseltje op de commode.
Met een glimlach stapte ik naar de pasgeboren baby toe, begon een luier voorzichtig om haar billen te wikkelen, een rompertje en een mutsje volgde. Opnieuw wikkelde ik de baby in schone steriele doeken. Liep met Indra in mijn armen naar Molly, legde haar vervolgens bij haar op de buik. 'Je krijgt tien minuten' sprak ik streng, het meisje en haar pasgeboren baby goed in de gaten houdend.
Begon dokter Mertens, de spullen op te ruimen, de spullen die hij nog nodig had voor de nageboorte te laten komen liet hij staan.
Een bepaalde trek rond de lippen van Molly vertelde dat ik de baby mee moest nemen. Voorzichtig tilde ik Indra uit de armen van Molly en liep zo vlot ik kan de kamer uit. Molly zou gaan bevallen van haar nageboorte. Een lastige klus, voor een meisje dat graag groot wilde zijn.
De baby haar eerste flesje geven, begon ik het bij te houden op een speciaal schema in de keuken.
Wendy zou dit schema ook gaan gebruiken, voor het jonge meisje. De wat oudere baby's, peuters hadden al wat vastere tijden. Na een half uur met de baby op mijn arm gelopen te hebben, de fles gegeven te hebben een speen gegeven te hebben. Het een verhaaltje voorgelezen te hebben, stopte het nog niet met huilen. Ik was er nu al ruimschoots zeker van dat Indra een huilbaby was. Dat Wendy het erg zwaar zou gaan krijgen.
In de hoop dat het meisje niet depressief zou raken, probeerde ik in de tijd dat ik nog hier was, zoveel mogelijk voor haar te doen.
De baby, moest op een gegeven moment wel van vermoeidheid in slaap vallen.
Op dat moment moesten we dan maar bepaalde zaken gaan regelen, op orde krijgen.
De baby in de wieg leggend, probeerde ik het slaapmelodietje van de muziekdoos nog maar een keer te laten afspelen.
Een huilend baby'tje in haar bedje achterlatend, sloot ik de slaapkamer deur.
Een gaap verliet vermoeid mijn mond.
'Zo dat gaat mij nog een klus woorden' was Rosá haar geplaatste opmerking.
'Inderdaad' verzuchtte ik, 'het is nog geen vijf uur oud en het huilt al drie uur lang' ik schudde mijn hoofd.
Rosá begon te lachen, haalde haar schouders op. 'Misschien heeft ze wel krampjes, of is ze in een slechte bui' grapte Rosá verder.
Haar bepaalde momenten van grappen maken was soms wat lastig te snappen.
Ze bedoelde het overigens goed.
Het was alleen verkeerd getimed.
'Goed, ik ga verder. Over twee dagen gaan we vertrekken, o en we mogen shoppen' knipoogde het meisje.
Verbaasd rees mijn wenkbrauw, shoppen in de zin, echt naar een winkel?
'Je zal het nog wel horen, later, oké' Rosá gaf me een bepaalde blik, waarop ik pruilend knikte.
Ik wist wat dat betekende, we hadden luistervinkjes, mensen die graag ons een punt in het hak wilde zetten.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    Aii molly's baby lijkt dus op haar 😂
    Snel verder

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Oh boy
    Dat is nog wat
    Hopelijk gaat dat goed!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen