Ja ja ik zit in Preston Palace.....

2018



Hoofdstuk 7.9

Over een paar minuten zouden we vertrekken, de avond was gevallen, het was buiten donker gekleurd. Sebastiaan was met veel kabaal, zoals verwacht binnen gekomen. De man stond ongeduldig met zijn armen over elkaar heen gekruld. Opgelucht dat ik de buitenlucht weer mocht proeven, verliet ik het appartement, maar bezorgd omtrent mijn kinderen die ik op het moment achter moest laten, ging ik met een gemengd gevoel de deur uit.
Ook Rosá leek moeite te hebben met haar vertrek, met Wendy en de nu stille Indra in haar armen, schonken we elkaar verschillende veel betekende blikken.
We konden dit, wij zouden dit redden.
Het trio dat we nu gevormd hadden moest werken.
Zou slagen.
Een kus op Wendy haar wang drukkend, mijn weekendtas beet grijpend stapte ik voor Rosá en Sebastiaan de deur uit. Achter ons hoorde ik gelijk de vele sloten knarsen, schaven, en vast klikken. 'Het wordt bikkelen' mopperde Sebastiaan, ons voor zich uit drukkend, naar de grote zwarte SUV, met zwart geblindeerde ramen, vast en zeker ook kogelwerend glas. Hij opende de portier, zodat we konden instappen, de gordel rond mij vast klikkend had ik mijn weekendtas onder mijn voeten geplaatst. Met een verontrustende blik keek ik Rosá aan, ook zij voelde een vreemde sfeer in de wagen.
In stilte een drukkende stilte reed Sebastiaan de snelweg op, een aardig tempo leek de man erin te hebben.
Af en toe wisselde Rosá een veelbelovende blik, een soort van code wat wij hadden ontwikkeld, om zo toch te kunnen spreken.
De man was duidelijk niet in zijn humeur, het shoppen zouden wij voorlopig op ons buik kunnen schrijven, net zoals het lekkere eten van de snackbar.
Een vreemde afslag sloeg Sebastiaan in na een paar honderd meter stopte de man de wagen, draaide zich naar ons om. Bond een zwart vreemd lap rond mijn ogen, verblindde mijn zicht. 'Afblijven' bromde hij vervolgens, geritsel vertelde mij dat hij het zelfde ook bij Rosá had gedaan. Stilletjes, de hand van Rosá zoekend op de achterbank, krulde onze vingers in elkaar. Knepen we elkaar moed in.
Na een hobbelige weg, een vreemde zand/grint weg bereden te hebben, werd ineens de blinddoek ruw van mijn hoofd getrokken.
Rosá kreunde zacht, waarbij we tegelijk ons hoofd naar het raam draaide om te zien waar we waren. We moesten nog een kleine 250 meter en dan waren we op ons stuk grond. De 16 kilometer grond, mansion, onze nieuwe woonplaats. Dat over een korte tijd, wat we overigens gepland hadden, eindelijk bewoonbaar zou wezen, gevuld kon worden met gezinsleden.
Sebastiaan reed de wagen de oprit op, de hekken die eerst zo gracieus open gingen, sloten nu met aardig wat gepiep en gekraak, een vreemde klik vertelde dat hij in zijn slot was gevallen en gelijk beveiligd was, ter inbraak, ontsnapping. Zoals Seppe en Flynn het dus duidelijk hadden ontworpen. Het geblaf van een aantal grote honden vulde mijn gehoor, twijfelend gleed mijn blik naar Rosá, de honden waren nog niet ingesloten.
Ik slikte stilletjes, ze zouden ons, de familieleden niets doen.
Enkel de mensen die ze moesten bezeren, verjagen.
'Die verrekte rot honden' bromde Sebastiaan, de auto uitstappend.
Hij had de wagen op de parkeerplaats gedraaid. Op een kleine 700 meter lag het grote kasteel, de vele ramen waren al vervangen door dubbelglas, en glas in lood. De vele kapotte lamellen naast het raam waren gerepareerd en hersteld en zagen er zowat weer als nieuw uit. Het was daadwerkelijk prachtig, schitterend, hoe snel de veranderingen al te zien waren.
'Nou kom op, heb niet de hele ochtend de tijd' gromde Sebastiaan, hij wees naar het grote kasteel.
Achter Rosá aan stapte ik de grote zwarte SUV uit en liep met mijn weekendtas naar het grote kasteel.
'Jullie weten het, takenlijst hangt in de keuken. Ik zie jullie over een maand' sprak hij knikkend. Hij draaide zich vervolgens op en stapte in zijn grote zwarte SUV, na een korte toeter draaide hij de parkeerplaats af en reed hij de op/afrit af. 'Kom' was Rosá haar mompelende stem. Ik zuchtte stilletjes, daar stonden we dan, met ze twee op zo'n groot stuk land.

Reacties (3)

  • XoxoGossipgirl

    Exciting I'm so curious what's going to happen:O(yeah)

    3 jaar geleden
  • Sarouratjex

    Wat moeten ze doen dn

    Snel verder

    3 jaar geleden
  • Luckey

    OMG
    Als dat daar allemaal maar goed gaat!!
    Wat moeten ze doen?

    Beel plezier!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen