Zoals beloofd weer een nieuw hoofdstuk...
Nou kunnen jullie wel raden, haha..
Ik ben eindelijk als schrijver bij serie 10 gekomen..
Tevens gaat dat ook het laatste hoofdstuk wezen...
Maar voor jullie lezertjes, zijn nog lang niet daar..
Dus Enjoy this Chapter....

2018



Hoofdstuk 7.11

Getjilp van vogels, verschillende vogels deed mij vroeg in de morgen ontwaken. Uitgerust, energie vol stapte ik naast mijn grote kingsize bed. Ik waste mij, borstelde mijn haren en bond ze vervolgens op een hoge staart. Een oud kloffie kleren uitgezocht, aangetrokken stapte ik vrolijk, opgewonden mijn slaapkamer uit. Van het vertrek van Rosá was nog niets te zien.
Alles leek donker, tot een zekere hoogte.
Ik stapte nuriend de trap af naar beneden, liep de lange grote hal door, de eetkamer door naar de keuken. Op de automatische piloot begon ik de waterkoker te vullen, de tafel te dekken en na te denken wat ik voor ontbijt moest maken. Na een klik van de waterkoker begon ik een grote pot thee te zetten en wist ik gelijk al wat het ontbijt deze morgen werd. Spiegeleieren met geroosterd brood en spek een aardig stevige maaltijd voor de dag.
Een die zwaar en energie vol zou wezen. Een pan uit de kast trekkend, boter, eieren spek uit de koelkast zette ik het in een simpele paar minuten op het vuur.

'Dus we gaan als eerste alles aanvegen, afstoffen, ramen lappen. De muren verven?' Rosá had nog maar net haar bord leeg en haar glas thee uitgedronken. Maar klaar wakker was het meisje. Net zo uitgerust als dat ik wakker geworden was. Een paar uur zonder onze kinderen deed ons goed, het normale geluid van buiten, deed ons weer gewoon mens voelen. 'Ja, dat lijkt mij wel het meest logische' grinnikte ik mijn glas thee terug op tafel plaatsend.
'Daarna kunnen we kijken hoeveel tafeltjes, stoeltjes, kasten, boeken, schriften, pennen, potloden, andere materialen er nodig zijn' sprak ik slim.
'Prima, we hebben vijf uur de tijd om alles voor de school van groep 1™4 bij elkaar te schapen' sprak Rosá, ik fronste mijn wenkbrauwen, 'hoezo maar vijf uur' was mijn niet zo slimme opmerking. 'Ik bedoel op het moment dat we hier het hek uit rijden' knikte Rosá, mijn ogen rolde ik.
'O, zeg dat dan, ik schok al' lachte ik hoofdschuddend.
'Nou, hup ga je aankleden, dan gaan ik alvast naar de school' sprak ik wijzend in de richting waar de school gelegen lag.
Het was een aardige loop van zo'n 4 kilometer. We hadden de wat jongere kinderen expres zo ver op het stuk land geplaatst zodat ze leerde dat de gehele omgeving van hen was. Dat ze het moesten leren delen met familieleden, vrienden en kennissen van de eigenaren van het stuk land. Dat ze zich geen zorgen hoefde te maken over wild vreemde personen op hun erf.
Er liepen honden, honden met halsbanden die een signaal kregen op het moment dat er een persoon op het erf treed zonder band. Een band dat voor ons nog in de maak was. Voor alle familieleden, kennissen, vrienden en voor de eigenaren van het stuk grond. Op het moment dat je dat zou dragen, kregen de dieren een signaal dat ze jouw konden vertrouwen. Had je de band niet om, mochten ze je als ze je niet vertrouwde en of jij iets deed wat niet mocht, bijten, verdrijven. Je leed aan brengen. Je was namelijk een ongenodigde, onbevoegd persoon.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen