FOOOD......

2018



Hoofdstuk 7.12

'We gaan dus eerst de meubelzaak in' sprak Rosá wijzend, haar gekromde vinger wees naar een winkeltje dat toch wel interessant leek. We stapte langzaam binnen en lieten onze blik voorzichtig gracieus over de meubels glijden. Bedenkend wat geschrikt was voor in een school liep ik de vele ruimtes binnen met Rosá aan mijn zijde af en toe mompelde ze wat.
'Ik ben bang dat ze het niet niet hebben' fluisterde ik stilletjes in het oor van Rosá, ze fronste.
'Misschien een andere verdieping' ze wees met haar gekromde vinger naar boven, naar een vreemde gammele trap. Voorzichtig beklom ik de ladder en drukte ik mij via de reling verder de zolder op. Gelijk begon ik te hoesten van de vele stof, maar inderdaad hier boven op het zoldertje stonden inderdaad een aantal oude schooltafels en stoelen. Ze moesten duidelijk opgeknapt woorden, maar konden nog jaren gebruikt woorden.
Ik stuurde Rosá een veelbelovende blik, ze liep naar een van de medewerkers van het winkeltje, tikte de medewerker aan en begon er vervolgens mee te kwekken. Na een aantal minuten, wees Rosá naar boven richting mij. De vrouw knikte goedkeuren, liep met Rosá naar een balie, na een paar lange zenuwachtige minuten kwam Rosá met het verlossende papier. De vier tafels, vier stoelen waren voor ons.
'Als ze morgen de andere vier tafels met stoelen binnen krijgt zet ze ze gelijk in de wagen. Ze worden rond 14:00 uur gebracht' sprak Rosá, glimlachend.
'Mooi, dan kunnen we nu naar de volgende winkel, want we zijn er nog niet' sprak ik fronsend.
Met acht tafels en stoelen waren we er nog niet. Dat was zeker te weinig, vooral als ik al begon te rekenen met de jaren wanneer ze ouder waren. Rosá achter mij aantrekkend naar een of andere bouwhandel, stapte ik de zaak binnen. Liep ik zoekend naar een medewerker en tikte ik de man brutaal op zijn arm. Vragend draaide de man zich met een vriendelijke glimlach naar mij toe.
'Kan ik u helpen' was zijn vriendelijke vraag.
'Misschien' was mijn hese stem.
'Hebben jullie schooltafels en stoelen?' vroeg ik de man serieus.
'Niet specifiek' fronste de man, krabbend in zijn nek.
'O, maar ze zijn wel te bestellen' vroeg ik de man nieuwsgierig. De man knikte, 'uiteraard, ik kan de catalogus voor u erbij pakken zodat we kunnen kijken of we hebben wat u precies zoekt' sprak de man gelijk behulpzaam. Ik knikte instemmend, wisselde wat blikken met Rosá, die flirterig begon te lachen. Ik schudde grinnikend mijn hoofd nadat de man was weggelopen.
'Dat kan je niet maken' mopperde ik bestraffend.
'Als we zo korting krijgen' grijnsde ze, 'doen ik het wel' knikte ze brutaal.
Ik grijnsde lachend, schudde mijn hoofd en keek verwonderd op om de man met de catalogus te zien komen aanwandelen. Hij opende het boek en legde het vervolgens op een counter, hij bladerde er doorheen alsof hij wist op welke pagina hij moest wezen. Na heel wat bladzijdes voorbij gebladerd te zijn, wees hij naar een paar exemplaren, ik schudde mijn hoofd. 'Nee, gelieve verstelbaar, in horizontaal en verticaal' sprak ik bedenkelijk. De man begon verder te bladeren, hij wees opnieuw naar een paar voorbeelden. Ik keek Rosá kort aan die ook begon te twijfelen.
'Tien van deze' mompelde ik bedenkelijk, 'met stoelen' sprak ik grinnikend.
'Tien van deze' mompelde Rosá wijzend naar een exemplaar een paar centimeter lager op het blad.
'Is dat het' vroeg de man ik wisselde kort nog wat blikken met Rosá, ik schudde mijn hoofd, 'zouden we nog wat exemplaren mogen zien' vroeg ik weifelend, de man begon te lachen, 'tuurlijk' lachte hij. Knipogend. Blijkbaar vond hij het geflirt van Rosá, bewonderend, want hij leek er niets tegen te gaan doen, hij leek er juist op mee in te gaan. Ik bekeek nog wat exemplaren en stuitte op een wat duurdere klasse.
Het zag er in het geheel netjes, elegant, stevig uit. Ik begon te rekenen, we hadden op het moment 28 tafels en stoelen. Het waren er een aardig wat. Dit moest verdeelt worden over vier lokalen. Groep 1&2, Groep 3&4, Groep 5&6 en Groep 7&8, overal moesten de zelfde hoeveelheid tafels staan. Gelieve ook nog in de rechterbovenhoek een hokje waar je een briefje met naam kon tussen klemmen.
Dit was precies het gene wat ik zocht.
'Ik wil ook nog 10 tafels en stoelen van dit exemplaar' sprak ik wijzend.
De man begon de bestelling in de computer te zetten.
'Een totaal van 30 tafels en stoelen' vroeg de man, 'ja' was de twee stemmige stem van Rosá en mij in koor.
'Prima's volgende week kan het bezorgd worden' mompelde de man, bedenkelijk. 'Doordat je onder een limiet zit met de vracht moeten we kosten gaan rekenen' sprak de man krabbend in zijn nek. 'Tenzij u, nog andere benodigdheden nodig heeft' fluisterde hij zo zacht. Dat Rosá en ik wat blikken wisselde. 'We gaan nog even verder kijken' antwoordde 'komen straks bij u terug' grijnsde Rosá met een flirterige knipoog.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    Leuk stukje!, Gaan mensen er niet raar van opkijken dat ze zoveel tafels en stoelen nodig hebben?

    Snel verder

    4 jaar geleden
  • Luckey

    OmgxD
    Rosa
    Als het helpt waarom niet

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen