Mijn werkweek is gewoon weer begonnen!!
Al twee dagen, verzorgingstehuis erop zitten..
Nog twee dagen te gaan, waaronder andere één dag in een wijkhuis...
Ja, ja, ben een bezig bijtje...
Enjoy this chapter!!!!

2018



Hoofdstuk 7.14

Het voorval van Bjorn op de achtergrond drukkend ontving ik de eerste sollicitant. Het ging om de vacature, leraar/lerares, het was een jonge vrouw. Net van van Pabo/IPabo haar diploma gehaald. Op het moment waren er zoveel leraren die een baan zochten, dat een baan vinden voor vele lastig was. De jonge vrouw was erg enthousiast over het privé onderwijs, systeem dat wij wilde toepassen.
Ze had ravenzwart lang haar een erg donkere huidskleur en leek ook op zich een erg strenge vrouw voor de klas te wezen.
Ik begeleidde de vrouw, door het gebouw waarin ze misschien wel les zou komen geven. Ze bekeek de lokalen kritisch, zag de verschillende schooltafeltjes staan. 'Voor welke leeftijden, willen jullie scholing' vroeg de vrouw, wat weifelend. 'Vanaf groep 1™8' glimlachte ik de vrouw, rustig toe. Ze knikte bedenkelijk, 'hoe had u het in gedachte' vroeg de vrouw, puur gebaseerd op het doel dat ze wilde uitvoeren.
'Ik en mijn medebewoners hebben er over gesproken' begon ik rustig aan het verhaal, 'we willen dat ze in groep 1/2 al het alfabet, cijfers, vormen, dieren, letters, kennen, aan het einde van het schooljaar moeten de kinderen kunnen, lezen, schrijven, verschillen van bepaalde dingen weten' sprak ik serieus, de vrouw knikte, 'dat is nog een klus, ze zijn erg speels' sprak de vrouw, 'kinderen kunnen zich niet lang concentreren op een ding, moeten afleiding hebben in andere doelen' ratelde de jonge vrouw, haar betoog op.
'Uiteraard, daarom heeft groep 1/2 ook maar 5 ochtenden les' grinnikte ik knipogend.
'Dus bij elkaar opgeteld, maar 2 en een halve dag' haalde mijn schouders op.
'Dat valt nog te doen, de andere groepen, lastigere lesstof' de vrouw fronste haar wenkbrauwen. 'Ja, meerdere talen, rekenen, wiskunde, biologie, geschiedenis, aardrijkskunde, topografie, en al het andere lesstof wat ik vergeten ben' ratelde ik lachend op. 'Jullie zijn erg zeker van jullie zaak' sprak de vrouw, 'het lijkt mij een enorm leuke, leerzame uitdaging' knikte ze.
Ik bedankte de vrouw, wisselde nog wat nummers, gegevens met haar uit en vertelde haar dat ik het haar nog liet horen.
De vrouw vertrok en dat gaf mij het moment een korte pauze in te lassen.
Mijn keel was erg droog en ik was toe aan een grote mok thee.

'Hoe verliep de sollicitatie?' Rosá fronste haar wenkbrauwen, 'matig, de vrouw is echt super aardig, leergierig, maar erg lastig met haar vragen' grinnikte ik mijn vriendin toe. 'Nou die tuinman kon er anders ook wat van' lachte Rosá, knipperend met haar ogen, 'hij vond het wel wat groot voor maar één persoon' lachte Rosá, zachtjes verder. Ik grinnikte, begon te knikken, 'daar heeft de man wel een punt' kwam er schaapachtig over mijn lippen.
'Ik vind het tot nu toe geen probleem, keer op keer zover te lopen of fietsen' stamelde ik hulpeloos, 'maar ik denk dat het met de tijd vervelend wordt, het trekt erg veel tijd weg van je dag. Je bent vaak erg lang aan het reizen, om op de bestemming te komen. Misschien moeten we een regel inzetten, geen gemotoriseerde voertuigen, enkelt een fiets, loopwagen is toegestaan' was mijn voorstel.
Het was misschien voor de knotsen, omdat we een aardig stuk grond tot ons beschikking hadden.
Ik er geen auto's, scooters, motors, brommers wilde hebben. Niet voor de kinderen, niet omdat ik het gevaarlijk vond, nee omdat ik het een voertuigloos gebied wilde laten zijn. Hier moest de natuur, de natuur kunnen zijn, zonder verstoort te woorden door knor geluiden en uitlaatgassen. 'Dat vind ik een goede regel. De auto's op de grote parkeerplaats, die daar is aangegeven. De rest van je weg, vervolg je op de fiets, met een speciaal karretje of te voet' knikte Rosá, 'het neemt wel veel tijd, al valt het in de zin mee, als je het dagelijks gebruikt' grinnikte ze.
'Dat ik toen nog naar school fietste, leerde ik zo snellere wegen kennen' lachte ze knipogend.
Ik begon ook te lachen, dat was al meer dan 10 jaar geleden. We waren precies 10 jaar geleden ontvoerd, tenminste over een aantal maanden. We zaten in de maand Mei, dat was dus nog een aantal te gaan voor het kerst was. De periode waarin wij ruw uit onze omgeving werden gerukt. De tijd die ik probeerde te verdringen door mijn tijd hier goed te besteden, zo min mogelijk aan mijn kinderen kon denken en mij zorgen kon maken.
Ik miste ze, met de minuut, dag in dag uit. Was er geen moment dat ik even niet aan ze dacht, nee ze spookte door mijn hoofd.
Net zoals de kinderen van Rosá, door haar hoofd heen spookte.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    Wow wat lang 10 jaar

    3 jaar geleden
  • Luckey

    10 jaar gelezen al weer
    Ik vind nog dag ze het goed doen
    Ondanks alles wat ze hebben mee gemaakt
    Benieuwd hoe verder!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen