2018



Hoofdstuk 7.16

Een hap van een vers sappig appeltje vulde mijn mond, kauwend, probeerde ik het stuk vocht in kleine stukjes te snijden. Af en toe markeerde ik met een gele stift de waslijst van Sebastiaan. In het begin dat we hier kwamen leek er geen einde aan te komen. Maar hoe meer huizen/gebouwen wij hadden ingericht, hoe korter de lijst al gelijk leek te worden. 'Ben je daar nu nog steeds mee bezig' was Rosá haar vragende stem.
Ik knikte mompelend, nam een nieuwe hap van mijn sappige appel en begon subtiel erop te kauwen.
'We kunnen het maar beter gedaan hebben, is het makkelijker te overzien wat er nog te doen valt' ik trok mij hoofd op, keek recht in de twinkelende ogen van mijn vriendin. Ze zette een koud glas melk naast mij op het tafelblad. 'Daar heb je gelijk in' knipoogde ze, wenkbrauw wiebelend. 'Al bedacht hoe je de kinderkamers boven wilt inrichten' Rosá fronste haar wenkbrauw op. 'Nee, nog niet' sprak ik fluisterend.
'Er zijn 45 slaapkamers' sprak ik fronsend, 'per jaar worden er gemiddeld 2 tot 4 baby's geboren' stamelde ik nog stiller verder. 'Is het niet van ons, wel van een van de andere meisjes' knikte ik bedenkelijk. 'Ik wilde ze eerst samen op een kamer leggen, per twee' mompelde ik bedenkelijk, 'maar als ze alle een eigen kamer kunnen krijgen/hebben vind ik dat natuurlijk een stuk lekkerder. Ze houden elkaar niet van hen slaap en hebben een eigen stukje ruimte om zich erin terug te trekken als ze dat willen' knikte ik bedenkelijk.
'Ze hebben altijd al moeten delen' verzuchtte ik stilletjes.
'Niet dat dat slecht is, en ze er niet goed zijn van geworden' ik schudde mijn hoofd.
Rosá keek mij bedenkelijk aan, 'je kan ze als ze groter zijn een eigen kamer geven' opperde ze.
'Ik bedoel maar zo, voorlopig wonen we hier nog niet' ze keek me schuld bewustend aan, ik wist dat ze net als ik gelieve er vandaag nog op zou wonen. Helaas ging dat niet door, de planning had het anders laten lopen. De eerste verhuis zou als alles meezit pas in het jaar 2020 zijn. 'Denk er nog maar rustig over na' knipoogde Rosá, met een blik in haar ogen dat vertelde dat ik nog wel even had.
'Zal ik doen' grinnikte ik de lijst op zij schuivend, pakte ik het glas beet en sloeg het in een paar slokken naar binnen. Het klokkenhuis in het glas drukkend, het glas op het aanrecht zettend, trok ik Rosá achter mij aan. 'Wat gaan we doen' was haar verbaasd, vragende stem. Ik begon te lachen, schudde mijn hoofd. 'Een wandeling maken' knikte ik vastbesloten. 'We zijn hier al een paar weken, hebben nog niet eens elk stukje land gezien' verzuchtte ik met een verbeten trek rond mijn lippen. Gelijk begon het gezicht van Rosá, op ondeugend te staan, ze knikte lachend.
Begon voor mij uit te rennen, richting het zuiden.
Op een drafje, wandelde ik achter het meisje aan, af en toe leek ze bijna te struikelen over een paar stenen, struiken of zelfs rondzwervend vuil.

Reacties (2)

  • Luckey

    Dat word leuk
    Benieuwd
    Als het maar goed gaat met de kids

    3 jaar geleden
  • Sarouratjex

    Leuk hoofdstuk!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen