Ja ja alweer de laatste van de 7 serie.
Hierna krijgen jullie serie 8 en 9 voor jullie kiezen.
Hahahahaha.
Genieten jullie er nog een beetje van of wordt het al wat saai???
Al benieuwd naar de karma die volgt?
Enjoy thuis last chapter of 7.

2018



Hoofdstuk 7.17

'Als we ons hier met de tijd niet weten te vermaken, ons veilig weten te voelen, weet ik het ook niet meer' stammelde ik stilletjes tegen Rosá, mijn vriendin had zich naast mij op het grasveld laten zakken. Op ons rug, naar de hemelblauwe lucht starend, verschillende witte vreemd vormende wolken er door heen trekkend. Begon ik er dieren, figuren in te zien. 'Ik weet wel zeker dat we ons hier gaan vermaken' was Rosá haar afwezige, hese stem.
'Wel heel erg zeker' knikte ik lachend.
Mij recht drukkend, boog ik mij over Rosá heen.
Gelijk ontnam ik haar de zonneschijn, drukte een vlotte snelle kus op haar wang.
'Kom, we moesten maar eens terug. Het wordt zo donker, avondmaal moest nog bereid worden en het vuur moet nog aangemaakt worden' sprak ik het waslijstje opsommend. Rosá begon te lachen, schudde ongelovig haar hoofd. Maar drukte zich wel recht vanuit het grasveld. 'Vooruit dan maar met de geit' verzuchtte ze nep dramatisch. Ik begon te lachen, lopend, arm in arm liepen we door de dik begroeide bomen, struiken. Onze weg terug naar het kasteel een kleine 7 kilometer lopen. Zonder dat je er erg in had, had je de afstand in een kleine 2 en half uur gelopen.
Als kleine gillende opgewonden, kinderen rende we tussen de bomen door, sprongen over struiken, door struiken het landschap over.
'Dit hadden ze veel eerder moeten regelen' riep Rosá die op enkele meters voor mij rende.
'Echt hé, dat ze dit niet eerder bedacht hadden' lachte ik haar na, 'dan was het ook niet zo vol in het appartement geweest' riep ik half hijgend, rennend achter Rosá aan. 'Echt, zou het. Joh' begon Rosá sarcastisch te lachen. Ze schudde, grappend haar hoofd, trok vreemde bekken en wist nog maar net een boom te ontwijken, waar ze haast tegen aan gestapt was. 'Ja, je moet ook wel uit je doppen kijken. Hé, Rosá, dat is soms erg lastig, blijkt maar weer' lachte ik net zo sarcastisch als dat Rosá begonnen was. We hadden in geen tijden zo'n lol gehad, in geen tijden zo'n pret.
Alsof we twee kleine kinderen waren, dat losgelaten was in een of ander pretpark.
Moe van al het rennen, de ontspannen dag die Rosá en ik gemaakt hadden, stapte we de grote brede open hal van het kasteel binnen.
Het begon al frisser te worden, met een drafje liep ik op de open haard af en begon er vervolgens houtblokken in te leggen, witte aanmaakblokjes verspreidde ik tussen het hout en met een lucifer stak ik het handeltje langzaam aan. Rosá was direct doorgelopen naar de keuken, gerommel, gekletter van pannen, deksels en ander keukengerei vulde mijn gehoor. 'Gaat alles daar wel goed' was mijn brullende stem.
'Ja, zeker' was Rosá haar gillende stem als antwoord, 'zo klinkt het anders niet' lachte ik luid.
Stappend naar de keuken, 'nou ik werd aangevallen door wat pannen' pruilde Rosá, met een zielig gezicht.
Ik schoot in de lach, schudde mijn hoofd en gaf haar nog een extra mep met de deksel van de pan.
'Nou zeg' piepte ze, 'niet zo mopperen hoor' sprak ik met een vingertje voor haar neus. 'Het vuur in de woonkamer staat al aan' grijnsde ik.
'Gaan we die aardappelen nog jassen of gaan we blijven staat tot we leeg lopen als een vergiet' vroeg ik het meisje, ongeduldig.
Mijn maag begon te knorren en de laatste tijd was ik zeker niet gewent een maaltijd over te slaan. Had er in de afgelopen tijd ook geen een hoeven te missen, mijn gedrag was perfect. Had mij totaal geen zorgen te maken, Seppe, Flynn vertrouwde mij volkomen. Zelfs nu ze weg waren, mocht ik op de tijd af en toe naar buiten. Echt naar buiten het dorp of de stad in, dat toch wel gevaarlijk was, want ze konden mij herkennen.
Al zou dat nu al een heel stuk minder wezen, we waren 10 jaar verder.
Niemand zou mij nu nog herkennen, tenzij ze overal een foto hadden opgehangen van mij nu 10 jaar later.
Maar tot op heden waren er alleen foto's gemaakt door Seppe, Flynn en mijzelf.
Afgedrukt in een privé - fotokamer, waar niemand anders toegang had dan alleen Flynn en of Seppe.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen