Het was vreemd, ik had nooit geweten dat ik ook kon Wisselen als ik heel blij was. Eigenlijk ook best sneu, dat ik dat nog nooit had gedaan. Toen ik hier op het kamp was kwam ik er achter hoe eenzaam en ongelukkig ik eigenlijk was geweest. En juist het geluk dat ik hier voelde maakte me op een manier ook weer verdrietig. En het maakte me angstig voor de tijd, bang voor wanneer ik weer naar huis moest. Die ochtend werd ik wakker met een kleine, ondiepe snee boven mijn rechter wenkbrauw. Hoe kon ik dat uitleggen? Ik besloot toen ik in de kamer was meteen mijn muts over mijn hoofd te trekken. Toen we in de eetzaal aan het ontbijt zaten vroeg Yusaku verbaasd: 'Hee, waarom heb je die muts nou weer op?' Ik kon geen smoes bedenken dus plukte ik het ding gauw van mijn hoofd. 'Keyon! Hoe kom je daar aan!?', riep hij geschrokken. 'Ik was net even een ochtendwandeling aan het maken en bleef achter een tak haken, het is niks.' 'Moet het niet verzorgd worden?' Ik haalde mijn schouders op. 'Ik plak er zo wel een pleister op.' Hij haalde ook zijn schouders op en begon The Red Haired Girl te neuriën terwijl hij een hap ei in zijn mond stopte. 'Yu! Yu!' De drieling kwam aanrennen. 'Mogen wij jou toast?' 'Ja! Wij moeten er nog van groeien!' 'Ga jullie gang.' Hij schoof zijn bord naar de kinderen toe. 'Jeej! Dank je!' Yusaku grijnsde naar me. 'Dat stukje was op de grond gevallen.' Ik grijnsde terug.

De volgende middag bestedden we met voetballen, frisbeeën, een watergevecht en er was een speurtocht waarin we in een bos gedropt werden en een rood touw moesten volgen naar het kamphuis.

We lagen op onze rug in het gras, de oranje avondzon scheen ons in het gezicht. 'Wil je ook een oortje?' Yusaku haalde zijn mp3 speler uit zijn zak en bood me een oordopje aan. 'Ja, dank je.' We luisterden in stilte naar Dragon Spirits en er zaten ook nog wat willekeurige liedjes waarvan ik grotendeels niet kende doorheen. Mij viel het op dat Yusaku niet alleen van het punk-pop genre van Dragon Spirits hield, maar ook van rock en klassieke muziek. Ik hield zelf ook van klassieke muziek, het maakte me rustig en ik vond het mooi. Heel veel mensen van mijn leeftijd vonden het 'saai', maar dat vond ik nergens op slaan. Om eerlijk te zijn vond ik Yusaku ook totaal geen type voor Mozart, met zijn lange(re) haar en coole, wilde innerlijk. 'Moet ik de klassieke muziek anders doorspoelen? Je moet het zeggen als je er niet van houd hoor.' Ik schudde mijn hoofd. 'Zeker niet, ik houd ook van klassiek.' 'Oh echt?' 'Ja, het maakt me altijd rustig.' 'Wauw, jij bent echt een muziekliefhebber hé? Ik ken voor de rest echt helemaal niemand die daar van houd, zelfs mijn pa niet.' 'Je zou inderdaad wel kunnen zeggen dat ik net zo veel van muziek hou als jij.', zei ik met mijn ogen gesloten tegen de zon. Het was zo moeilijk te geloven dat dit pas mijn derde dag hier was. Of was het de vierde? Ach ja, de tijd maakte allemaal niet meer uit. Het was weer even stil totdat ik de eerste klanken van Forever Young van Dragon Spirits hoorde. 'Vind je het erg als ik deze doorspoel?', vroeg Yusaku. 'Ik word er altijd een beetje emotioneel van.' Ik knikte. 'Het is ook wel een heel zielig liedje.' Het liedje ging over iemand wie zijn kleine zoontje had verloren en daarna uit verdriet zelfmoord pleegde. Hij viste het apparaat uit zijn zak en skipte naar het volgende liedje. 'Oh, dit is jou favoriete hé?' She likes her, he likes him stond op. 'Ja.' Ik mompelde zachtjes met de tekst mee.

In de avond was er een karaoke. Of beter gezged: de kleintjes zongen liedjes terwijl wij achterin cola en borrelnootjes naar binnen werkten. 'Zouden ze ook Dragon Spirits hebben?', vroeg Yusaku zich hardop af. Ik haalde mijn schouders op. 'Ik weet het niet, het is niet een heel bekende band.' 'We kunnen kijken.' 'Oh echt niet! Ik ga niet zingen hoor!' 'Hoezo niet?' 'Wil je dat ik me voor gek zet?' Hij zuchtte. 'Je stem klinkt prima, al die kindertjes zingen ook super vals.' Ik zuchtte. 'Oké, maar op een voorwaarde: jij doet alle uithalen.' Toen liet ik me verslagen mee trekken. 'Hebben jullie ook liedjes van Dragon Spirits?', vroeg Yusaku aan het meisje met het roze haar waarvan ik de naam al weer was vergeten. 'Ik zal kijken.' Na een minuut zei ze: 'Blue River, en She likes her, he likes him. Zijn dat liedjes van hun?' 'We doen die laatste!', zei Yusaku enthousiast. Doodnerveus pakte ik een microfoon en ging tegenover Yusaku staan. Er was een groot scherm waarop de tekst geprojecteerd werd, maar die had ik al lang niet meer nodig. In het begin zong ik zacht en bescheiden, maar Yasaku's stem nam me mee en ik vergat de mensen die naar ons staarden. Even later zongen we uit volle borst het refrein: 'She likes her and he likes him, it's no big deal, it's not a sin. Doesn't matter if you like him, her, or you can't decide, just always see the bright side of the light.' Ik leek de andere mensen niet eens meer te zien, ik kon alleen maar naar Yusaku kijken.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here