Laatste stuk van hoofdstuk 51:

Toen ik weer aan wal was ging ik zitten en wachten tot ik gedroogd was. Ik probeerde alles op een rijtje te zetten maar dat lukte niet.
Ik begon weer te schreeuwen, over de grond rollen en mijn tenen tegen een boom kapot slaan.

Ze heeft haar leven voor mij gegeven.
En ik heb aan haar getwijfeld.
Ze had een 11 gehaald, toen ze kon laten zien wat ze kon.
Ik schreeuwde tegen haar en wist niet eens hoe ze aan die 11 gekomen was.
Ze heeft me een fantastische morgenster gegeven.
En ik had het niet eens door.
Ze keerde zich terug, om dan uiteindelijk alles aan mij te geven.
En wat ze gaf was haar leven.
Ze had liefde, ze zoende met Oss.
En ik walgde erom.
Ze wilde voor me zorgen.
En ik liep achteloos weg.
Ze was een lief, aardig, geweldig persoon.
Hoeveel mensen zouden er nu wel niet treuren?
Huilen.
Schreeuwen.
Misgevoel.
Steentje in de verte gooien.
Ik heb troost nodig.
Ik voel me niet goed.
Misselijk.
Gebroken.
Zonder zus.
Een familielid minder.
En als ik dood ga zijn het er twee.
Volgend jaar kan Danley ook getrokken worden.
En niemand zal er zijn om hem te helpen.
Mijn ouders... maar die kunnen zich niet meer voor hem opgeven.
Massie misschien.
Maar ik weet dat hij dat niet zal doen, Massie durft niet zoveel. Alleen maar koekjes van een oude vrouw aan te nemen....

Plons.

Ik schrik overeind en zie nog net in de verte het opspattende water. Dan duurt het even voor ik weer helder zie. Mijn ogen zijn opgezwollen door de tranen en ik ben nog steeds half in gedachtes gekeerd. Gedachtes over schuldgevoel.
Dan sta ik op.
Ik steek de roos achter mijn oren, ook al prikken de dorens in mijn huid. Dan pak ik Brinnifs pijl en boog. Ik heb geen ander wapen, dit is het enige.
Het begint al weer te schemeren. Dan heb ik echt uren bij het meer gezeten. Maar nu moet ik een slaapplek vinden en eten.
Ik loop nog even naar het water. Naar een andere plek dan waar ik Brinnifs lichaam erin heb laten drijven.
Ik ga er met mijn voeten in staan en voel opeens een vreemde kracht door me heen stromen. Net als toen het wondje in mijn vinger opeens heelde.
Ik haalde diep adem en ging toen op mijn hurken zitten om met mijn handen mijn gezicht nat te maken en te drinken. Ik drink net zolang tot ik vol ben.
Ik draai me om en zodra ik het water uitga.... voel ik me weer slecht. Slap. Treurig. Mmm.... dit is best wel interessant eigenlijk.
Ik draai me weer om en ga weer in het water staan. Weer die vreemde kracht.
Hoog boven me voel ik een vogel. Honger. Ik kan niet met een boog schieten maar oké... ik span de boog en schiet, fataal mis.
De vogel fladderd kwetterend van me weg.
En ik val neer. Mijn arm doet ontzettend veel pijn, o jee ik had geen beschermer om...
Ik duik onder water en voel weer die helende kracht.
Dan hoor ik boven water geschreeuw en voetstappen. Ik blijf onder water, maar dadelijk is mijn adem nog op!

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    OMG! Hij kan nu onderwater ademhalen. Lekker visjes eten. Mjam mjam.:Y)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen