Foto bij 053

I love us
for the way
our eyes
make love
to each other's
souls.
-Christopher Poindexter

Harry Styles


Pas toen ze al langer dan twee uur vast sliep, maakte ik me langzaam los uit haar omhelzing. Met een diepe gekwelde zucht liet ik mijn ogen over haar gehavende gezicht glijden: de schaafwond boven haar wenkbrauw, haar gesprongen lip... Ik kon er amper naar kijken.
Ze hadden met hun fucking poten van haar moeten blijven. En ze beseften nog niet half wat ze veroorzaakt hadden door achter haar aan te gaan.
Ik maakt hen kapot, één voor één. Nooit zou ik vergeten hoe ik uren geleden thuisgekomen was en Lily volledig gebroken en vol blauwe plekken in de sofa had gevonden. Mochten ze hun zin gekregen hebben, hadden ze haar op de meest walgelijke manier misbruikt. Als er ook maar iemand was die dacht dat ik hen ongestraft zou laten, waren ze fucking gestoord. Niemand deed haar zomaar pijn. Niemand.
Ik haatte mezelf al genoeg voor al haar problemen en tranen die ik had veroorzaakt. Dit had nooit mogen gebeuren... Ze was zo lief, zo prachtig, zo perfect... Nog zo jong. Hoe fucked up was het leven dat net zij dit had moeten meemaken?
Ik slikte en drukte nog een zachte kus op haar wang, voor ik voorzichtig vanonder de lakens gleed en haar zorgvuldig toedekte. Ze werd niet wakker. Zo geruisloos mogelijk vertrok ik uit Hannahs kamer, sloot de deur achter me en wandelde naar de woonkamer. Iedereen was al naar bed. Niet onlogisch, aangezien het waarschijnlijk ongeveer één uur 's nachts was. Het maanlicht scheen op Stella's sofa. Ze woelde onrustig, en haar gezicht was vlekkerig en rood door het eindeloze huilen. Fucking Ryan... Typisch Stella dat ze een gestoorde asshole als vriend koos.
Ik had die jongens nooit vertrouwd. Al van het moment dat ze hier voor het eerst binnengestapt waren en de dag erna halfdronken in de keuken suggestieve opmerkingen over Lily hadden gemaakt, had ik moeten weten dat ze nog problemen zouden opleveren. De ene klootzak die ik toen een bloedneus had geslagen was weggebleven, maar de andere twee... Fuck, de rotzakken. Wanneer ik hen te pakken kreeg, zou ik elk bot in hun fucking lichaam breken, tot er niets meer van hen overbleef.
Ik griste mijn jas van de kapstok en verliet het appartement, zonder een blik op mijn eigen kamerdeur te werpen. Ik wist dat ik er ooit zou moeten binnengaan, maar het was te vroeg. Momenteel was ik amper in staat om te gaan met het idee dat Lily dat fucking trauma had moeten doorstaan, laat staan dat ik er klaar voor was geconfronteerd te worden met de plek waar het gebeurd was. De precieze plaats waar we samen zoveel mooie momenten hadden beleefd...
Hoe lang zou het duren voor we er weer een veilige, gelukmakende plaats van zouden kunnen maken? Alles maakte Finn kapot. Niet meer. Nu was het mijn beurt om hem kapot te maken.
Met een diepe frons op mijn gezicht daalde ik de trappen af en duwde even later de buitendeur van het gebouw ruw open. Ik besloot de metro te nemen. Mijn motor meenemen naar de plaatsen waar ik deze nacht van plan was heen te gaan leek me geen goed idee.
Ik haastte me naar het dichtstbijzijnde station en dook rillend wat meer weg in de kraag van mijn jas terwijl ik van de trappen liep en terwijl in mijn zakken rommelde. Ik moest hier ergens nog een metroticket hebben.
Met een opgeluchte zucht haalde ik een ongebruikt, verfomfaaid kaartje uit, en hield het beneden voor de scanner. Ik beende met een diepe frons langs de ongure types die zich op dit uur van de nacht op vaste basis in de duistere gangen van de New Yorkse metro schuilhielden. Een kille wind woei door de verlaten ondergrondse, terwijl ik naar het juiste platform wandelde en mijn gezicht duidelijk liet zien aan iedereen die het waagde in mijn buurt te komen. Geïntimideerd deinsden de meesten weer achteruit toen ze me herkenden. In het nachtelijke, gevaarlijke leven in New York was mijn naam en gezicht door de meerderheid gekend, tot mijn opluchting. Ik had geen tijd voor een confrontatie met één of andere dronken, zielige crimineel. Ook al was mijn reputatie grotendeels gebaseerd op overdreven roddels en wilde verhalen, ik kon er toch gretig gebruik van maken wanneer ik 's nachts door de stad zwierf en confrontaties wilde vermijden. Ik had al mijn energie nodig als ik straks Finn wilde vinden en laten boeten voor wat hij had gedaan.
In de metro zelf zaten amper mensen, al bleef ik tegen de deur geleund staan. Ik had liever een overzicht; je wist nooit wie of wat je hier kon tegenkomen...
Schamper staarde ik naar het meisje dat even verder alleen op één van de bekladde, versleten stoeltjes zat. Dom wicht. 's Nachts als vrouw alleen op een plek als deze komen was vragen om problemen. Hoe kon zij hier -één van de gevaarlijkste plaatsen in de stad- verdomme ontsnappen aan de nachtmerrie die Lily vanavond, in wat een veilige omgeving had moeten zijn, gedwongen mee had gemaakt? En ik besefte dat het niet eerlijk was haar situatie te vergelijken met die van het meisje even verder, maar fucking hell, waarom had net Lily zoiets moeten doorstaan? Niemand verdiende het, maar het minst van iedereen mijn perfecte engel.
Het meisje maakte oogcontact en glimlachte flirterig. Walgend keek ik weg. Fucking belachelijk.
Ze stapte -gelukkig voor haar- uit voor ik mijn bestemming had bereikt. Het was één van de onveiligste, meest verwaarloosde plekken in de stad. Met een diepe frons wandelde ik door de kille, vuile gangen, grimassend naar de junkies en louche types die ineengedoken in de hoeken zaken deden met elkaar, en dreigend opkeken naar iedereen die passeerde. Vulgaire tekeningen en grove teksten in graffiti ontsierden de donkere grijze muren, helemaal tot bovenaan de trappen die me uit het gure vervallen station leidden. Ik zette onmiddellijk koers naar de eerste plaats waar ik besloot te zoeken. In mijn donkerste periode had ik hier dag en nacht rondgehangen: The South Bronx. Beter te vermijden als je er niet hoefde te zijn, zeker 's nachts... Maar het was de perfecte plaats geweest om via illegale middelen en criminele feiten te ontsnappen aan de problemen die me twee jaar geleden hadden achtervolgd.
Na de dood van mijn broer had ik niet anders gekund dan de abrupt lege loft -de twee vrienden van Mike hadden het te moeilijk gevonden er te blijven na het verlies- te compenseren met enkele bijkomende nieuwe bewoners, een aangroei die licht uit de hand was gelopen over het laatste jaar. Ik had het appartement niet kunnen opgeven. Het was één van de weinige zaken die me tastbaar met Mike verbonden zonder de link te pijnlijk duidelijk te maken. Toch had de plaats me de directe periode na die fatale avond te veel aan Mike doen denken, dus toen ik door het boksen en de onvermijdelijke overstap naar mijn illegale wedstrijden, kort na zijn zelfmoord, Finn en Zac beter had leren kennen, had het niet lang meer geduurd voor ze me kennis hadden laten maken met de duistere, dreigende aantrekkingskracht van het opwindende criminele leven. Hoe simpel was het geweest weg te vluchten van mijn ongeluk en verdriet door in een buurt als deze risico's te nemen en mijn veiligheid elke nacht op het spel te zetten? Het was aantrekkelijker geweest dan geconfronteerd te worden met mijn gevoelens, en zwakte toe te laten.
Fucking gevoelens... Nergens goed voor. Het levende bewijs lag thuis op me te wachten, gekwetst en gebroken omdat we verliefd waren geworden op elkaar.
Het was alweer enkele maanden geleden dat ik hier het overgrote deel van mijn tijd had gespendeerd, in het gezelschap van mijn bende en Finn, maar ik kende de weg nog op mijn duimpje. Moeiteloos manoeuvreerde ik door smalle verdachte straatjes, smerig en kil, en vol individuen die elke dag opnieuw wachtten tot de nacht viel om buiten te komen en de buurt onveilig te maken.
"Styles! Lang niet gezien." grijnsde een voor mij onbekende uit een groepje dat zonder twijfel aan het dealen was op de donkere straathoek tussen een verlaten, verwaarloosd parkje en het steegje waar mijn bestemming lag. Ik trok mijn neus op en keek de afgeleefde junkie geërgerd aan. Hij grijnsde nog eens, maar draaide zich toen weg en focuste zich opnieuw op zijn louche business.
Ook al had ik me sinds september amper vertoon in deze buurten, mensen bleven onthouden wie ik was. Mijn naam was gevestigd. Hetzelfde was gebeurd toen ik na dat ene helse jaar na het verlies van Mike opeens had besloten dat alle drugs, alle risico's en illegale zaakjes me geen fuck vooruit hadden geholpen. Beseffend dat ik mezelf enkel nog meer had laten verdrinken in alle opgekropte gevoelens die ik sinds kinds af aan had verdrongen -er was geen ruimte voor zwaktes in mijn milieu- door mijn toevlucht te zoeken in verdovende middelen en de criminaliteit, had ik een jaar lang afstand genomen van deze hele wereld. Tot de voorbije zomermaanden, toen ik mezelf één zwak moment lang had toegelaten terug te verlangen naar het aanlokkelijke gevaarlijke leven in de slechte achterbuurten van The Bronx. De reünie met mijn groepje was van korte duur geweest. De dag dat Lily met haar zachtaardige persoonlijkheid en nog naïeve, haast kinderlijke levensvreugde in mijn leven binnengewandeld was en de eerste keer naar me had gekeken met die fucking prachtige ogen, was alles veranderd.
Opeens waren Zac en Finn geen vrienden meer gebleken. Ze waren mijn fucking nachtmerrie geworden. Haar nachtmerrie. En ze zouden ervoor betalen.
Ik beende naar het einde van het smalle straatje en hield halt voor een donkere smerige bar. Eindeloos veel keren was ik hier vroeger dronken en high naar buiten gestruikeld, in het gezelschap van mijn foute vrienden en klaar voor een nieuwe nacht vol rondzwerven en confrontaties met iedereen die ons in de weg liep. Ik zou nooit meer kiezen voor een optie als die zolang ik het mezelf toeliet bij Lily te blijven. Met haar in mijn armen, veilig tussen mijn lakens op de loft, was een oneindig keer aangenamere manier om mijn nachten te spenderen. Jammer dat vier fucking klootzakken de veiligheid van mijn bed hadden besmeurd met hun perverse plannen. Ik keek door het vuile ongewassen raam naar binnen, maar de ruit was te smerig om meer dan vage silhouetten te ontwaren. Ik duwde de gammele deur open en wandelde naar binnen, grimassend toen ik de scherpe geur van alcohol rook. Enkele blikken vlogen mijn kant op. De barman achter de donkere vuile toog leek me te herkennen, en verbleekte wat toen hij zijn ogen over me heen liet glijden. Ik negeerde het en scande de ruimte door de walmen drugs en sigarettenrook heen.
Zac.
Zonder te letten op de rest van de aanwezigen stormde ik naar de gammele houten tafel waar hij zat, in de hoek van de vierkante bar, omringd door Aaron, Nick, Dave en de onbekende junkie die blijkbaar ingelijfd was als nieuwste lid. Dave merkte me eerst op, en grijnsde opgewekt.
"Kijk eens aan! Iemand is tot inkeer gekomen! Welkom terug!" grinnikte hij, maar ik negeerde hem en richtte mijn woeste ogen op Zac, die ontspannen neerzat op een haast uit elkaar vallende stoel. Een dronken, schaars gekleed meisje met een grote tatoeage op haar schouder zat op zijn schoot en kuste zijn nek, terwijl suggestief tegen hem aan schurend.
Toen hij mij zag en mijn grimas opmerkte, trok hij zijn wenkbrauw op. Hij ging rechtstaan en duwde het meisje praktisch van zich af. Met een gilletje viel ze op de grond, voor ze kwaad op de grond naast zijn voeten spuwde en rechtop krabbelde. Zac negeerde haar en kruiste zijn armen.
"Wat doe je hier? Is er iets dat..." begon hij al, maar ik onderbrak hem door zijn kraag te nemen en hem ruw tegen de grijze bakstenen muur achter hem te rammen. Zonder waarschuwing liet ik mijn vuist hard neerkomen op zijn kaak. Zijn hoofd viel opzij, en ontzet vloekte hij. Amper iemand in de bar keek op. Ze hadden allemaal al ergere zaken gezien.
"What the fuck! Waarvoor was dat nodig?" snauwde hij, terwijl de andere vier mannen evenzeer recht sprongen en geschrokken naar me keken. Zac greep zijn kin en bewoog zijn mond grommend heen en weer.
"Fuck off! Je weet waarom!" blafte ik. Ik gaf hem een harde duw en keek woest in zijn zwarte ogen. Verwilderd staarde hij me aan.
"Shit, ben je high? Wat is er mis met je?" gooide hij in mijn gezicht. Hij leek oprecht niet te weten waarover ik het had. Met onrustige ademhaling keek ik de mannen één voor één aan.
"Waar is Finn?" grauwde ik uiteindelijk. Dave kromp geïntimideerd wat ineen en hief zijn handen verdedigend op.
"Geen idee, man." mompelde hij. Ongeduldig staarde ik in Zacs ogen. Hij trok zijn wenkbrauw op en masseerde zijn kaak.
"Ik heb hem sinds maandag niet meer gezien, waarom?" vroeg hij niet-begrijpend, nog steeds wat ontzet door mijn onverwachte agressie. Ik klemde mijn tanden op elkaar en balde mijn handen tot vuisten naast me. Mijn volledige lichaam was gespannen.
"Dus je weet niet wat hij gedaan heeft?" vroeg ik woedend. In de war wierp Zac een blik op de rest.
"Wat?" reageerde hij uiteindelijk onwetend. Hij fronste en kruiste zijn armen voor zijn borstkas. Ik slikte en liet mijn ogen onrustig tussen die van hem flitsen.
"Hij heeft Lily..." Ik kreeg het niet over mijn lippen. Met onregelmatige ademhaling haalde ik mijn handen door mijn haar. Onthutst keek Zac me aan toen hij zich realiseerde wat ik probeerde te zeggen. Dave vloekte binnensmonds.
"Wow, what the hell! Hij heeft haar toch niet..." Hij aarzelde even, maar vervolgde toen op sissende toon: "Toch niet... Verkracht?"
Ik kromp lichtjes in elkaar toen ik het hem hoorde zeggen. Radeloos keek ik de mannen rond me aan.
"Bijna, hij... Onze huisgenoten kwamen vroeger thuis dan verwacht en ze hebben hem kunnen tegenhouden. Hij had me weggelokt, de fucking asshole." mompelde ik. Vermoeid wreef ik over mijn gezicht.
"Fuck, Harry... Ik... Shit, het spijt me, oké? Hij had nooit zo ver mogen gaan. Niet met Rose." mompelde Zac onhandig. Hij krabde aan zijn nek en haalde zijn schouders op.
"Het was nooit mijn bedoeling het zo ver te drijven, je moet me geloven. Als ik had geweten wat hij echt van plan was haar..." Ik snoof en keek hem woest aan.
"Wat had je dan verwacht, Zac? Het is fucking Finn! Hoe vaak heeft hij haar niet bedreigd, hmm?" snauwde ik. Hij slikte en keek kort naar de grond.
"Ik... Ik weet het. Maar ik dacht dat hij altijd aan het bluffen was! Ik ken hem, oké? Ik weet hoe hij is, maar ik had nooit gedacht dat iemand van onze bende ooit zoiets zou doen. Ik bedoel... Fuck, jawel. We hebben allemaal erge dingen gedaan! Het zou niet de eerste keer zijn dat één van ons een meisje..." Hij slikte en haalde zijn schouders op, verloren vervolgend: "Maar niet met haar. We weten allemaal dat we met onze poten van elkaars meisjes moeten blijven." gaf hij schaapachtig toe.
"Wel, iemand is Finn blijkbaar het reglement van onze groep vergeten uit te leggen!" gromde ik woest. Iedereen keek ongemakkelijk weg.
Uiteindelijk schraapte Zac zijn keel en vroeg aarzelend: "Hoe is hij zelfs binnen geraakt?" Ik zuchtte en plofte neer op de stoel tussen die van Zac en Dave. Dankbaar aanvaarde ik de sigaret die Aaron naar me uitstak.
"Mia, een meisje dat bij ons woont. Blijkbaar is ze even fucking gestoord als Finn. Ik vermoed dat ze hem al even kent en een plan had uitgewerkt om Lily van me weg te nemen." gromde ik, voor ik de sigaret tussen mijn lippen stak en voorover boog, zodat Dave de vlam van zijn aansteker tegen het uiteinde kon houden. Het puntje lichtte op toen ik een eerste gulzige trek nam.
"Mia? Ik ken een Mia die hier af en toe komt." mompelde Zac, terwijl hij evenzeer weer ging zitten en in mijn ogen keek. Fronsend blies ik de rook uit.
"Zwart haar, toch?" vroeg hij. Ik knikte langzaam.
"Ik wist niet dat ze in deze buurten kwam of Finn kende. Ik had het moeten weten. Sinds ik haar geneukt heb, is ze fucking geobsedeerd geworden. Ze kon het duidelijk niet verdragen dat ik Lily wilde." mompelde ik bitter. Zac knikte langzaam.
"Ze lijkt redelijk verloren te zijn. Elke keer dat ze hier is, is ze weg van de wereld. compleet volgespoten." mompelde hij. Verrast trok ik mijn wenkbrauw op, terwijl ik wat meer onderuit zakte en nog een trek nam.
"Een fucking heroïnehoer. Ze zou alles doen voor haar drugs." voegde Dave er walgend aan toe, ook al waren we allemaal evenzeer schuldig aan het gebruik van verboden middelen.
"Drugs, hmm? Dan denk je dat je iemand kent. Fucking klotewijf. Ze zet nooit nog een voet binnen op de loft. Ze kan zich op straat verder drogeren. Niet meer onder mijn fucking dak." blafte ik geërgerd. Woest tikte ik mijn sigaret af boven de asbak op tafel.
"Wanneer ben je haar hier zelfs voor het eerst beginnen te zien?" vroeg ik gefrustreerd. Zac haalde zijn schouders op.
"Deze zomer? Ergens rond de tijd dat je weer met ons begon op te trekken." Ik snoof en haalde een hand door mijn haar. Deze zomer: vlak nadat ik een paar keer met Mia had geslapen... Nog een meisje dat ik had geruïneerd. Met al hun fucking gevoelens voor me.
"Hoe dan ook. Ze zal betalen voor wat ze Lil heeft aangedaan. Samen met Finn en Mack." gromde ik.
"Mack?" stootte Dave geschrokken uit. Ik humde en nam nog een trek.
"Ze waren met vier. Die twee andere klootzakken waarmee je dinsdag in de club was waren er ook bij." zei ik, mijn ogen op Zac gericht. Ontzet keek hij me aan.
"Wacht, wat? Ryan en Arthur?" Ik knikte langzaam.
"Ryan is samen met een meisje uit de loft. Of was, vermoed ik. Ze hebben Lily voor het eerst gezien toen ze binnen geraakt waren op één van Louis' feestjes. Ze vonden haar blijkbaar interessant genoeg om mee te doen met Finns perverse plannen." gromde ik. Ik stak mijn sigaret tussen mijn lippen en keek de mannen beurtelings aan.
"Weet je waar ik ze kan vinden?" vroeg ik. Zac haalde zijn schouders op.
"Ik ken hen niet zo goed. Ik weet dat ze allebei in NYU studeren. Een paar weken geleden doken ze voor het eerst op in The Bronx, na één van jouw illegale wedstrijden. Niet veel later begonnen ze als twee fucking schoothondjes achter Finn aan te lopen. Twee geprivilegieerde zielige jongens die verlangen naar wat gevaar in hun saaie, verwende leven, vermoed ik." Ik knikte langzaam. Je zag zo'n jongens geregeld rondlopen in deze buurten, denkend dat The Bronx een speeltuin was waar ze spannende avonturen konden beleven om hun saaie wereldjes wat meer pit te geven, waarna ze achteraf gingen opscheppen bij al hun kinderachtige vriendjes over wat ze allemaal hadden gedaan in de gevaarlijke delen van de stad. Het gaf me fucking braakneigingen. Tijdens mijn illegale wedstrijden was het niet anders: hopen belachelijke jongeren met dezelfde wanhopige zucht naar spanning en een naïef, geromantiseerd beeld van het milieu waar jongens als ik verplicht in opgegroeid waren. Alsof we een fucking attractie waren.
"En Mack? Waar hangt hij uit sinds hij vrijgelaten is?" vroeg ik. Ik nam nog een trek. Ik genoot intens van de ongezonde nicotine in mijn longen, voor ik mijn hoofd kantelde en de rook naar het plafond blies, waar het zich vermengde met de rest van de grijsachtige walm die permanent in de vuile bar hing: sigarettenrook, de bedompte lichaamswarmte van de aanwezigen, en de sporen van verboden middelen die hier elke nacht en masse geconsumeerd werden. Ik griste Nicks bierflesje van tafel en bracht het naar mijn lippen, zijn verontwaardigde blik negerend.
"What the fuck, Harry! Je kan niet zomaar achter Mack aan gaan! Hij is levensgevaarlijk!" blafte Dave.
"Ja, en hij heeft met zijn fucking smerige poten aan Lily gezeten! Het kan me geen fuck schelen wie hij is. Hij gaat eraan." gromde ik woest. Ruw duwde ik mijn sigaret uit op tafel, en gooide de peuk in de asbak, voor ik een grote slok bier nam. Zac zuchtte en opende zijn benen toen hetzelfde roodharige meisje als daarnet terug naar hem toe gehuppeld kwam. Ze ging echter niet op zijn schoot zitten, maar begon dronken rond mij te draaien.
"Fuck off." snauwde ik naar haar. Met een pruillipje liet ze zich op Zacs been trekken. Hij grijnsde geamuseerd, maar werd toen weer serieus en keek me hoofdschuddend aan.
"Waar is hij?" vroeg ik nog eens, voor hij iets kon zeggen. Hij zuchtte diep en sloeg de handen van het meisje weg toen ze zijn riem probeerde te openen.
"Geen idee. Maar ik ken misschien iemand die je kan helpen." mompelde hij. Ik trok een wenkbrauw op en nam nog een slok.
"Wanneer vertrekken we?" vroeg ik ongeduldig. Zijn ogen werden groot, en hoofdschuddend hief hij zijn handen op.
"Wow, kalm aan! Ik zei niet dat ik je ernaartoe breng!" protesteerde hij snel. Met een klap zette ik het flesje weer neer op de tafel.
"Moet ik je eraan herinneren dat je zelf genoeg fucked up dingen hebt geprobeerd met Lily? Je wil me niet nog kwader maken vandaag, Zac. Je kan me ofwel helpen die klootzakken te laten boeten voor wat ze haar hebben aangedaan, ofwel één van hen worden." gromde ik woest, terwijl ik hem duister aankeek. Hij slikte.
"Shit, Harry! Denk eens na! Je kan jezelf zo diep in de problemen werken door achter hen aan te gaan, oké? Je meisje is toch in orde?" probeerde hij nog, terwijl hij de dronken slet op zijn schoot nog eens van zich af duwde. Ze waggelde gedesoriënteerd weg. Met een luid schrapend geluid duwde ik mijn stoel naar achteren en ging rechtstaan. Zonder waarschuwing greep ik de kraag van zijn jas en trok hem recht, woedend over hem heen buigend.
"In orde? Ze heeft fucking doodsangsten moeten uitstaan door die rotzakken! Haar volledige lichaam staat vol met blauwe plekken omdat ze hun smerige poten niet hebben kunnen thuishouden! Ze was in fucking shock, verdomme! Je wil niet eens weten hoe fucked up ze eruitziet!" blafte ik. Mijn stem weerkaatste dreigend tegen de vuile muren rond ons, en Zac kromp angstig wat in elkaar.
"Je vindt het misschien moeilijk je voor te stellen hoe het voelt de persoon waar je zo fucking veel om geeft dat het pijn doet huilend en gebroken in de sofa te vinden omdat ze haast misbruikt is, maar het is fucking klote, Zac! En ik kan haar niet eens beter maken! Het enige wat ik kan doen, is de assholes die verantwoordelijk zijn straffen voor wat ze hebben gedaan!" gooide ik in zijn gezicht. Hij slikte en ademde onrustig in en uit.
"En je zal me helpen, of je nu wil of niet!" waarschuwde ik hem nog, voor ik mijn gezicht dichterbij bracht en siste: "Dus? Wanneer vertrekken we?"
Hij verbleekte en struikelde wat achteruit toen ik hem losliet.
"Ik... Eh... Nu heb ik wel even tijd." mompelde hij. Ik knikte goedkeurend en keek naar de andere vier mannen.
"Nog iemand die wil meegaan?" vroeg ik spottend. Snel schudden ze hun hoofd, de fucking lafaards. Ik snoof en draaide me om, voor ik met Zac de bar uitbeende. Ik negeerde de vele blikken rond ons. Buiten woei een kille wind rond ons. Rillend verborg ik me wat meer in de kraag van mijn jas.
"Waar gaan we naartoe?" snauwde ik ongeduldig. Zac wandelde het steegje uit en bleef rechtdoor wandelen, voorbij het park, de bredere straat in.
"Big John." mompelde hij. Ik trok mijn wenkbrauw op en begroef mijn handen dieper in mijn jaszakken.
"Big John? Hoe kan hij ons helpen?" vroeg ik.
Ik wist niet in hoeverre de rest van Zacs groep nog harddrugs gebruikte, maar toen ik het in mijn donkerdere periode nog deed, kochten we consequent bij John. In de plaats hem met geld dat we toch niet hadden te betalen, losten we zijn problemen met andere bendes voor hem op. Hopen van zijn conflicten hadden we in zijn plaats uitgevochten in de vuile straten van The South Bronx.
"Hij heeft al jaren een vete met Mack, heb ik gehoord. Sinds hij vrijgelaten is, blijft hij blijkbaar redenen zoeken om John te kunnen kloten." mompelde Zac. Schamper trok ik een wenkbrauw op.
"Blijkbaar? Fuck, je weet hoeveel wilde verhalen hier de ronde gaan. Ik heb nooit iets gemerkt van een vete toen Mack een tijd met ons optrok." mompelde ik. Zac haalde slechts een schouder op.
"John wist waarschijnlijk niet eens dat hij met ons omging. Enkel wij en Finn hadden rechtstreeks contact met John. We kunnen het hem op zijn minst vragen." zei hij. Hij klonk lichtjes geïrriteerd, waarschijnlijk kwaad dat ik zijn ridicule pogingen niet serieus nam. Ik rolde met mijn ogen en wandelde in stilte verder met hem in de richting van de meest zuidelijke delen van The Bronx, tot aan één van de tientallen vervallen loodsen die de al zo verwaarloosde buurt nog meer ontsierden.
"Weet je zeker dat hij hier nog steeds zit met zijn business?" gromde ik. Zac haalde zijn schouders op en wandelde rond de grote opslagruimte, door het hoge, niet gemaaide gras. Gebroken glas rinkelde onder onze schoenen.
De buurt leek vrij verlaten te zijn, al hing de scherpe kruidige geur van wiet prominent in de lucht. Uit ervaring wist ik dat hopen onbetrouwbare types hier 's nachts graag rondhingen, zich schuilhoudend in de donkere schaduwen. De perfecte plaats voor John en zijn zaakjes.
Zac bonsde luid op de geribbelde aluminium schuifdeur die toegang tot de loods bood, gedeukt op verschillende plaatsen. Na een kleine minuut werd de ingang met een ratelend geluid enkele centimeters open geduwd. Een magere man van middelbare leeftijd met ingevallen wangen en glazige ogen keek naar buiten.
"Wat moet je?" bromde hij. Zac snoof en wuifde naar mij.
"Harry wil John spreken." zei hij. De man voor ons verbleekte wat, en liet zijn suffe blik over me heen glijden.
"Harry?" piepte hij. Ongeduldig knarste ik met mijn tanden.
"Styles. Mogen we?" snauwde ik. Hij slikte, maar knikte toen snel en stapte opzij, zijn hoofd buigend toen ik langs hem naar binnen beende. De binnenkant zag er nog precies zo uit zoals ik het me herinnerde. Op het eerste gezicht leek het een vervallen en verlaten opslagruimte te zijn, tot je voorbij de gescheurde smerige plastieken doeken liep, aan het plafond bevestigd en reikend tot op de grond, en de houten schuttingswand op het einde omdraaide. Een bedorven geur prikkelde mijn neusgaten op de meest onaangename manier, toen ik rond de geïmproviseerde muur de verlichte ruimte binnen stapte. In het midden stonden enkele vuile sofa's vol gaten, op een door de ratten afgeknaagd tapijt, dat in betere tijden waarschijnlijk wel een definieerbare kleur had gehad. Een lamp naast één van de banken verlichtte de anders duistere hoek op een kille manier. Tegen de hoge aluminium wand op het einde, in de schaduw, stonden tientallen dozen opgestapeld. Ze zaten ongetwijfeld vol Johns illegale spul.
Ernaast zag ik een ijzeren tafel, waarop een oude cd-speler vulgaire rapmuziek afspeelde. Big John zat in het midden op één van de sofa's, met een sigaret in de hand en zijn afgetrapte sneakers op de lage tafel voor hem -gevuld met lege bierblikjes en resten drugs. Rond hem zaten drie andere mannen.
John keek verstoord achter zich, maar grijnsde en sprong recht toen hij me herkende.
"Ik geloof mijn fucking ogen niet! Harry Styles!" grinnikte hij. Met een dronken glimlach wandelde hij naar me toe en stak zijn sigaret tussen zijn vale lippen.
"Welkom terug, man. Ik wist wel dat je het leven hier niet lang zou kunnen missen. Blij dat je weer in je natuurlijke habitat bent." grapte hij. Ik greep zijn uitgestoken arm en schudde hem met een diepe frons de hand.
"Wat kan ik voor je doen?" vroeg hij, Zac negerend, voor hij me naar de sofa's wenkte. Ik volgde hem gespannen en keek gefrustreerd naar de starende mannen rond ons toen ik neerplofte op één van de banken. Ik vermeed de grote donkere plek -geen idee wat het was- op de versleten bekleding. Zac moest er noodgedwongen op gaan zitten, en wierp me een vuile blik toe.
"Ik heb een probleem met Shotgun Mack." mompelde ik. John verstijfde wat en keek me met grote ogen aan; zijn sigaret hing vergeten in zijn mondhoek. Uiteindelijk grijnsde hij sinister.
"Oh ja? Wat heeft hij gedaan?" vroeg hij. Hij legde zijn voeten weer op het tafeltje voor hem en keek me geïnteresseerd aan. Ik knarste met mijn tanden en was een manier aan het bedenken zijn vraag te ontwijken, toen Zac al gretig vertelde: "Hij heeft met zijn poten aan Harry's meisje gezeten." Woest keek ik de idioot naast me aan. Hij haalde slechts zijn schouders op. Het was even stil, maar toen humde John.
"Juist. Ik had al gehoord dat je eindelijk iemand gevonden hebt, Harry." grinnikte hij toen. Ik richtte mijn samengeknepen ogen op hem.
"Je kent dit milieu, makker. Niemand houdt hier ooit op met praten en roddelen. Fucking kletswijven, stuk voor stuk." Hij lachte met zijn eigen vreselijke grap, maar zuchtte toen diep en nam nog een trek.
"Maar deze keer kloppen de wilde verhalen dus. Je was nochtans de laatste persoon van wie ik had gedacht iemand te vinden. Is het serieus tussen jullie?" vroeg hij. Ik steunde met mijn onderarmen op mijn knieën en vouwde mijn handen in elkaar.
"Serieus genoeg om niet te willen dat iemand haar iets aandoet." antwoordde ik kort. Zac grijnsde en klopte op mijn schouder.
"Hij is tot over zijn oren verliefd op zijn Lily." zei hij luid, in een poging John te imponeren met zijn fucked up slechte humor.
"Fuck off, Zac." gromde ik, terwijl ik hem met een waarschuwende blik het zwijgen oplegde. John keek hem slechts smalend aan, maar richtte zijn bruine ogen toen weer op mij.
"Verliefd, hmmm? Hoe schattig." grinnikte hij, voor hij nog een trek nam en vervolgde: "En nu wil je je liefje wreken." Zijn mondhoeken krulden nog wat meer omhoog, terwijl rook zijn mond en neus in onregelmatige wolkjes verliet.
"Weet je waar Mack is?" vroeg ik, niet reagerend op zijn opmerking. Hij humde.
"Toevallig ken ik de plekken waar hij mogelijk kan rondhangen, ja." Ik knikte en aanvaardde het blikje bier dat hij naar me uitstak. Ik opende het behendig.
"Je bent toch niet van plan hem zo te confronteren? Hij knalt je gewoon af, Harry." mompelde hij. Schouderophalend nam ik een slok.
"Wat kan ik anders doen?" vroeg ik. Hij grijnsde en zakte wat meer onderuit.
"Je kan mij laten helpen." stelde hij voor. De man aan zijn rechterkant grinnikte duister. Heel langzaam liet ik het blikje zakken.
"Hoezo?" mompelde ik, op mijn hoede. Ik vertrouwde mannen als Big John voor geen haar, met hun dramatische bullshit en louche zaakjes. Het feit dat hij zichzelf Big John noemde, was al genoeg om te kotsen uit pure afschuw. Op dat vlak was hij geen haar beter dan Mack: domme gangsters die dachten dat de fucking maffia waren en met hun belachelijke bijnamen door The Bronx liepen alsof ze de fucking koning van de buurt waren.
"Weet je hoe mijn haat voor hem begonnen is?" vroeg hij geamuseerd. Ongeïnteresseerd haalde ik mijn schouders op, maar hij voelde hoe dan ook de nood me zijn ridicule levensverhaal te vertellen. Verveeld leunde ik achteruit en nam nog enkele slokken.
"Mack was jarenlang één van mijn vaste klanten." begon hij. Zac hing aan zijn lippen.
"Tot hij drie jaar geleden zelf zijn business startte. De eerste maanden had hij succes. Hij heeft hopen van mijn klanten afgenomen." gromde John gefrustreerd. Ik luisterde slechts met een half oor en nam nog een slok, in de hoop dat ik de tijd door te drinken sneller voorbij kon laten gaan.
"Het duurde niet lang voor zijn zaakjes flopten. Slecht spul. Daarbij, echt geliefd is Mack niet. Hij heeft al genoeg mensen kwaad gemaakt in deze streek." Hij haalde zijn schouders op en duwde zijn peuk uit op het lage tafeltje.
"Hij kwam terug met hangende pootjes, maar hij had het verneukt bij me. Hij heeft het me erna niet gemakkelijk gemaakt. Een paar keer bijna verklikt bij de flikken, bestellingen laten mislopen... De fucker denkt dat hij onoverwinnelijk is." snoof hij. Ik haalde mijn hand door mijn haar en bestudeerde de drie mannen rond hem, en de magere junkie die de deur daarnet voor ons had geopend en nog steeds bij de houten wand stond. Zijn handen trilden, en zweetdruppels liepen langs zijn slapen naar beneden. John had betere tijden gekend, vermoedde ik. Als hij het moest stellen met deze belachelijke hulpjes, was zijn business niet meer wat het geweest was.
"Ik heb gehoord dat hij onlangs plannen had een nieuwe business te starten. Ik heb het laten onderzoeken." vervolgde John, deze keer wel weer met een grijns op zijn gezicht. Hij legde zijn beide armen nonchalant op de leuning van zijn sofa en zakte wat onderuit.
"Blijkt dat hij alles al heeft laten overbrengen, klaar om The Bronx over te nemen, als een fucking zakenman." grinnikte hij. Ik trok mijn wenkbrauw op.
"Drugs?" Hij schudde zijn hoofd en likte over zijn droge lippen.
"Wapens." Mijn ogen verwijdden, en nu wel geïnteresseerd boog ik wat meer naar hem toe. Hij knikte.
"En toevallig weet ik waar hij zijn voorraad bewaart." Mijn mondhoeken krulden ook omhoog in een duistere grijns.
"Ik was al aan het wachten op een perfecte reden hem te laten betrappen. Als de flikken dit ontdekken, gaat hij voor jaren de bak in, zeker met een strafblad als dat van hem." zei John verkneukelend, met een sadistisch glinstering in zijn ogen. Ik humde goedkeurend en nam nog een slok.
"Wat wil je dat ik ervoor doe?" Tijd om ter zake te komen. John bestudeerde me, maar haalde toen zijn schouders op.
"Niets." Ik trok mijn wenkbrauw wantrouwig op. Niets?
Schamper schudde ik mijn hoofd. Ik geloofde er geen fuck van. Ik was niet naïef. John deed nooit iets zomaar, ook niet als de uitkomst van een deal voordelig was voor hem. Hij zou me laten betalen als hij Mack zou laten verklikken voor me, wat hij me ook probeerde wijs te maken. En het feit dat hij me wilde doen geloven dat hij in een vrijgevige bui was, maakte me extra argwanend.
"Ik wil geen fucking grappen, John. Wat wil je? Ik heb geen geld, dus dat kan ik je niet geven." gromde ik. Hij zuchtte diep.
"Chill, Harry. Je bent veel te gespannen. Ik zei dat ik niets wil." Hoofdschuddend nam ik nog een slok.
"Waarom blijf je niet gewoon nog even, hmm? Dat is alles wat ik van je vraag. Praat met me. Vertel me wat je de laatste maanden allemaal hebt gedaan." grijnsde hij. Ik fronste en zette het bijna lege blik neer op het tafeltje voor me.
"Niet veel. Boksen, dat is het." antwoordde ik kort. Hij leek niet te luisteren.
"Weet je wat? Waarom maken we het niet gezelliger, hmm? Ik kan me niet voorstellen dat je daar genoeg mee hebt." zei hij suggestief, knikkend naar de alcohol voor me. Ik zuchtte diep en hief mijn handen op.
"Ik wil je spul niet, John." waarschuwde ik hem. Hij trok een wenkbrauw op en snoof schamper.
"Doe niet dom." mompelde hij. Hij knikte naar de man aan zijn linkerkant, die gehoorzaam recht stond en naar de dozen tegen de wand wandelde.
"Ik gebruik geen harddrugs meer." zei ik, terwijl ik mijn armen kruiste en met mijn ogen rolde toen ik Zac gretig naar de voorraad even verder zag staren. John boog voorover en keek diep in mijn ogen.
"Eén keer kan toch geen kwaad? Daarbij, het is onbeleefd af te slaan wanneer ik je mijn beste shit aanbied. Gratis, dan nog." Ik trok een wenkbrauw op en staarde terug.
"Ik heb nooit beweerd dat ik beleefd ben." gromde ik. Hij grijnsde lichtjes en rukte de zakjes wit poeder uit de hand van de man die terugkwam. Hij strekte zijn been en haalde zijn portefeuille uit, al haalde hij zijn ogen geen seconde van me af.
"Als je wil blijven, dan snuif je mee." probeerde hij me nu te dwingen. Ik stond recht en keek met opgetrokken wenkbrauw op hem neer.
"Dan blijf ik niet." blafte ik. Hij haalde zijn schouders op, terwijl hij een bankkaart uithaalde en zijn geldbeurs weer opborg.
"Dan help ik je niet met Mack." kaatste hij terug, mijn toontje imiterend. Met onrustige ademhaling balde ik mijn handen tot vuisten.
"Fuck off. Je zei dat je niets wilde." Ik wist het. De fucking klootzak.
"Ik vraag toch niets? Integendeel, ik geef in de plaats van te nemen, Harry. Ik verklik Mack bij de politie voor je, als je blijft zitten en een rondje meedoet. Eén lijntje, dat is alles. Vroeger zou je gemoord hebben voor gratis drugs." snoof hij. Ik klemde mijn tanden op elkaar en liet mijn ogen over de mannen rond me glijden. Allemaal keken ze smachtend naar de cocaïne die John uitgoot op het metalen platte schaaltje voor hem. Eindelijk had hij zijn ogen van me afgehaald.
Een hele tijd zei niemand iets, terwijl ik mijn opties overwoog. Toen hij het witte poeder behendig had verdeeld met zijn bankkaart, blikte hij weer op in mijn ogen.
"Sta je daar nu nog? Wat is je fucking probleem? Een betere deal vind je nergens!" gromde hij. Ik slikte en vloekte binnensmonds.
Wat probeerde hij te bereiken? Ik kon hem en zijn motieven onmogelijk inschatten, en het irriteerde me meer dan ik kon vatten.
"Heb je het niet over voor je meisje, Harry? Eén lijntje in ruil voor haar." daagde hij me uit. Met een verslagen zucht haalde ik mijn handen door mijn haar, maar ging toen weer zitten.
"Eén, oké? Eén fucking lijntje." snauwde ik. Hij hief zijn handen op en knikte grijnzend.
"Dat is de deal." Hij haalde en vijf dollarbriefje uit zijn portefeuille en rolde het moeiteloos op met zijn ervaren vingers. Ik wilde niet weten hoe vaak hij en de rest van zijn verslaafde vriendjes op een week snoven. Mijn hart daverde in mijn borstkas terwijl hij voorover boog en het opgerolde blaadje tegen zijn ene neusgat hield. Met zijn wijsvinger tegen de andere snoof hij het éérste lijntje cocaïne op.
Hij sloot zijn ogen en boog achteruit, kort rillend.
"Fuck." vloekte hij genietend, voor hij zijn mond opende en ontspannen glimlachte.
Zac wiebelde ongeduldig naast me, aandachtig toekijkend hoe de drie andere mannen rond ons achtereenvolgens hun deel gretig aanvaarden en de vierde, magere junkie zich subtiel bij ons voegde. Zijn hongerige ogen gleden over de drugs voor hem, toen hij het opgerolde dollarbriefje uit de handen van de man naast hem griste en gejaagd tegen zijn neus drukte. Ik had al maanden geen cocaïne meer gebruikt, maar ik herinnerde me het verslavende effect nog perfect. Ik had gezworen nooit meer een vinger uit te steken naar die rommel... Maar één keer kon geen kwaad. Zeker niet als het betekende dat ik Mack zo terug kon pakken voor wat hij Lil had aangedaan. Het was een kleine prijs en ik zou hem met plezier betalen. Voor haar.
Met een diepe frons en dik tegen mijn zin nam ik het opgerolde blaadje uit de handen van de man aan mijn rechterkant en boog voorover. Ik bleef een tel naar het witte lijntje staren, nu al zo aanlokkelijk, maar duwde mijn ene neusgat toen dicht en snoof met de andere het poeder op het schaaltje op. Het bekende gevoel in mijn neus overviel me, heviger dan verwacht, en met een binnensmondse vloek duwde ik alles in Zacs richting, voor ik achteruit leunde en mijn ogen kort sloot.
Ik voelde het effect minuten later al opkomen. Met een tevreden grijns likte ik over mijn lippen, terwijl ik rond me keek en besefte dat ik de juiste fucking keuze had gemaakt, want fuck, dit voelde goed.
En Mack ging eraan. Ik zou ervoor zorgen dat hij nooit meer een fucking vinger naar Lily zou kunnen uitsteken.
Lily.
Ik humde en zakte nog wat meer onderuit, terwijl ik met een luie glimlach aan mijn prachtige meisje dacht. Ik zou haar beter maken. Gelukkig. Verlangend haalde ik me haar prachtige gezicht voor de geest, haar tinkelende lach wanneer ze in mijn armen lag en met haar jonge enthousiasme opgewonden tegen me praatte. Fuck, ze was zo fucking perfect. Ze kon mijn volledige wereld laten oplichten met een simpel woord, een fucking handgebaar.
Ik was zo verslaafd geworden aan haar speelse, ondeugende persoonlijkheid; haar vertederende giechels; haar onschuldigheid.
Mijn prinsesje... Ze was zo puur en volmaakt en goed. Altijd zo fucking lief tegen iedereen, klaar om anderen te helpen of gelukkig te maken wanneer ze kon. En fuck, ze maakte mensen gelukkig. Iemand als Lily in je leven hebben was een fucking zegen, en ik begreep niet waaraan ik het ooit verdiend had haar te mogen leren kennen. Vanaf nu zou alles beter gaan, dat zwoor ik. Ik zou beter voor haar zorgen. Misschien -heel misschien, maakten we dan wel een kans samen.
Misschien kon ik haar zelfs het leven geven dat ze verdiende.
Als ik mijn ogen sloot, kon ik me haar aanwezigheid inbeelden; een handig effect van de drugs. Ik liet mezelf toe te dromen over de toekomst. Onze toekomst. De dag dat deze hele fucking nachtmerrie voorbij zou zijn en alles weer normaal kon worden. Zoals het hoorde.
Ik zuchtte en ontspande in de kussens achter me, terwijl ik een droomscenario in mijn hoofd creëerde. Een zomerse dag: warm en zonnig en vol fucking vreugde en hoop, precies waar ze zoveel van hield.
Ik zou haar meenemen naar de mooiste plek die ik kon vinden -geen idee welke; ik kende niet veel mooie plekken. Maar het zou ergens rustig zijn, ergens waar we alleen waren en die veilige beschermde cocon voor ons twee konden scheppen, zoals mijn bed en warme lakens er één waren geweest voor die fucking klootzakken het uren geleden hadden verkloot.
Fuck, ik zou haar in mijn armen houden en zeggen dat ik even hard zou vechten voor haar als zij altijd voor mij deed. Dat ik misschien een grote fuck up was, maar haar evenzeer oneindig gelukkig kon maken. En dan zou ik haar kussen, teder en langzaam, en vertellen hoe fucking veel ze voor me betekende.
Het zou allemaal zo perfect zijn. Ze zou me overhalen met haar te knuffelen, en ik zou doen alsof ik het haatte, ook al was er niets op de hele fucking wereld dat bevredigender was dan haar perfecte slanke lichaam tegen het mijne voelen. Haar roomkleurige huid, iets bruiner, zou stralen in de zon, en ze zou me met haar felle vurige ogen vol pretlichtjes aankijken. En heel misschien, als we helemaal alleen waren, zou ik haar neerleggen in het zachte groene gras en haar langzaam uitkleden: haar fucking perfecte lichaam onthullen, enkel voor mijn ogen bestemd. Dan, nadat ik elke verrukkelijke millimeter van mijn meisje -mijn Lily- had gekust, zou ik haar liefhebben op de meest intieme manier: langzaam en betekenisvol. Fuck, ik zou haar goed laten voelen, en zij mij.
Ik zou elke vorm van pijn die ze ooit had moeten lijden wegnemen en van haar overnemen. Ik zou al haar lasten dragen en haar bewijzen hoe fucking goed ik voor haar kon zorgen. Bewijzen dat ze de mijne kon zijn...
"Voelt goed, hmm?" Mijn ogen vlogen open, en abrupt werd ik teruggezogen in de tijd. Verdwaasd keek ik naast me, in Johns glazige ogen, en grijnsde tevreden. Hij klopte grinnikend op mijn knie en liet zijn ogen over zijn smerige loods glijden. Alleen, zo smerig leek het niet meer te zijn.
Al mijn zintuigen leken beter te werken; mijn perceptie van de wereld was abrupt zoveel mooier. Ik was klaarwakker, vol energie en optimisme. Fucking hell, ik voelde me zo goed. Mijn vingertoppen tintelden zalig, terwijl ik over mijn jeans wreef en me inbeeldde dat ik Lily's onmogelijk zachte huid aan het aanraken was. Ik hoorde haar mooie heldere stem in mijn oor, terwijl ze mijn naam verlangend kreunde, en kon haar zoete, verslavend heerlijke bloemengeur bijna ruiken. Schaamteloos wentelde ik me in mijn onzedige fantasieën over haar. Ik probeerde me voor te stellen hoe ze eruit zou zien nadat ik haar net had genomen. Fucking prachtig, ongetwijfeld.
"Dus... Verliefd?" Ik reageerde niet, maar wreef in mijn ogen, in een belachelijke poging het droombeeld van Lily en mij in mijn hersenpan te masseren tot ik het nooit meer vergat.
"Ze heet Lily?" drong hij aan.
"Rose." verbeterde ik hem met een snauw. Ik haalde diep adem en veegde mijn bezwete handen af aan mijn broek.
"Lily-Rose. Enkel ik noem haar Lily." vervolgde ik. Ik beet op mijn onderlip en kon een glimlach onmogelijk onderdrukken. John grinnikte.
"Je bent fucking zielig, Harry. Maar ik moet toegeven dat ik jaloers op je ben. Ze geeft je tenminste een doel in het leven." Ik haalde mijn schouders op en plukte aan een draadje aan de versleten naad van mijn jeans.
"Blijkt dat ik niet schitterend ben in het bereiken van mijn doel. Anders had ik haar wel beter beschermd tegen die fucking rotzakken." Ik wiebelde onrustig heen en weer.
Fuck, ik had veel energie.
"Mack was niet alleen?" vroeg hij geïnteresseerd. Ik snoof en ving het blikje bier dat één van Finns slaafjes naar me gooide.
"Nee, ze waren met vier. Finn was er ook bij. En twee andere jongens. Studenten." mompelde ik. Ik opende het blik en nam een gulzige slok.
"Ik maak hen kapot." gromde ik. Hij zweeg even, maar knikte toen langzaam.
"Hoe? Door hen in elkaar te slaan? Zorg dat je jezelf niet in de nesten werkt." mompelde hij. Hij wreef eens onder zijn neus.
"Heb je een beter idee?" vroeg ik schamper.
"Ik heb ervaring met mensen terugpakken, Styles. Je leert zaken in mijn business, hoe ongeloofwaardig het ook mag klinken." grinnikte hij. Geïnteresseerd keek ik naast me.
"Dus als ik je hun namen geef..." Hij haalde zijn schouders op en klopte op mijn schouder.
"Alles voor jou." Grijnzend knikte hij, maar fronste toen hij zijn vinger ophief.
"Maar er is een prijs." Hoopvol keek ik naar het inmiddels lege schaaltje voor me.
"Een extra rondje?" grijnsde ik. Met een bulderende lach woelde hij door mijn krullen. Ik was te high om erom te geven.
"Fuck, je maakt zaken doen leuk." Ik hief mijn handen geamuseerd op en knikte naar de dozen tegen de wand even verder. Hij haalde zijn schouders op.
"Je hebt een deal. Maar niet vanavond." Niet-begrijpend keek ik in zijn donkerbruine ogen. Hoofdschuddend krabde hij aan zijn baard.
"Waarom kom je morgenavond niet opnieuw langs? Hmm? Met de eerste naam. Dan maken we dezelfde deal. De volgende dag kan je terugkomen met de tweede." Ik lachte ongelovig en nam zijn uitgestoken hand aan.
"Ik zal er zijn." grijnsde ik.
"En Finn? Die klootzak zal je wat meer kosten, makker." zei hij. Ik schudde mijn hoofd resoluut en nam nog enkele slokken uit het blik in mijn hand.
"Niet Finn. Hem wil ik zelf aanpakken." gromde ik duister. John knikte langzaam.
Ik schudde mijn hoofd en keek weg. Niemand anders zou hem straffen voor wat hij had gedaan, enkel ik. Ik wilde hem in de fucking ogen kijken wanneer ik hem te pakken kreeg en hem liet beseffen dat hij de fout van zijn leven had gemaakt door Lily pijn te doen.
Met een grimas dronk ik de rest van mijn blikje leeg.
Toen de coke een goed halfuur later uitgewerkt was, had ik mezelf al zodanig vol gezopen, dat naar huis gaan zelfs geen optie meer was. Vloekend probeerde ik recht te staan, maar werd onmiddellijk weer neergetrokken door Zac. Met een dronken grijns gaf hij de bijna opgerookte joint aan me door, die de kring al ongeveer drie keer rondgegaan was. Ik nam een snelle trek, maar schudde toen mijn hoofd en blies de rook uit.
"Ik moet naar huis. Gaan checken hoe het met Lil is." mompelde ik. Zac rolde met zijn ogen en greep mijn schouder vast.
"Wat ben je? Getrouwd met haar? Ze kan gerust een nachtje alleen blijven." mompelde hij. Ik sloeg zijn hand ruw van me af en wierp hem een woeste blik toe.
"Fuck off. Je weet goed genoeg waarom ik naar haar toe wil." Hij slikte en knikte, voor hij zijn blik afwendde.
"Sorry." mompelde hij. John schudde zijn hoofd toen ik hem de joint aanreikte.
"Hou maar." grijnsde hij, voor hij vervolgde: "Waarom blijf je niet nog even, tot je ontnuchterd bent? Dan kan je naar je meisje." Ik zuchtte diep en nam nog een lange trek.
"Goed dan. Nog even." mompelde ik toegevend.
Uiteindelijk werd 'nog even' de hele nacht, aangezien ik stomdronken en high in slaap viel op de sofa. Toen ik uren later met barstende hoofdpijn wakker werd, lag iedereen uitgeteld rond me. Zac was op de grond geland en snurkte luid.
Enkele seconden lang nam ik de ruimte slaperig in me op, maar toen kwam de vorige nacht in flarden terug.
De drugs.
Lily.
"Shit." vloekte ik abrupt, beseffend dat ik hier waarschijnlijk al een hele tijd was en al lang thuis had moeten zijn. Ik wist niet eens hoe laat het was of hoe het met Lily ging. Wat als er iets aan de hand was met haar? Ik had mijn fucking gsm zelfs niet bij...
Met een paniekerige vloek wreef ik over mijn gezicht, voor ik uit de sofa struikelde en verdwaasd enkele stappen zette. Eén van Johns hulpjes was ook al wakker, en stond even verder bij de radio, hevig wankelend en nog steeds dronken neuriënd.
"Fuck, fuck, fuck." gromde ik, voor ik hoofdschuddend en met slappe benen wegwandelde. Ik nam de tijd niet John of Zac in te lichten, maar haastte me misselijk en waarschijnlijk nog met een ongezonde hoeveelheid drugs en alcohol in mijn bloed uit de opslagruimte.
"Verdomme!" riep ik luid, toen ik buitenkwam en merkte dat het licht was en dat de zon al vrij hoog aan de hemel stond. Ik strompelde voorbij de loods, maar moest na enkele honderden meters kokhalzend halt houden bij een met ijzerdraad afgezette omheining, de verwaarloosde lap grond afscheidend van het even miserabele stukje stad erachter. Met mijn hand tegen de verroeste paal boog ik me voorover en gaf hoestend over. De alcohol brandde in mijn keel, en met een luide vloek spuwde ik in het gras, grimassend.
Zo snel als mijn wankele benen me dragen konden, haastte ik me naar huis. Ik had geen geld voor een taxi of metroticket, dus ik was verplicht te voet terug te keren. Drie kwartier later arriveerde ik eindelijk thuis.
Ik rende hijgend de trappen op, maar botste hard tegen Liam en Sophia toen ik de deur naar onze verdieping ruw openduwde en de hal op rende.
"Fuck!" snauwde ik geschrokken, terwijl ik achteruit struikelde en mijn ogen woest op hen richtte. Ontzet staarde Sophia me aan.
"Eindelijk! Waar was je vannacht in godsnaam?" ging ze onmiddellijk in de aanval. Paniekerig haalde ik mijn handen door mijn ongewassen krullen.
"Hoe is het met haar?" vroeg ik direct. Liam snoof.
"Hoe denk je? Ze heeft de hele nacht geen oog dichtgedaan! Ze had de ene nachtmerrie na de andere, en het hielp niet dat jij er niet was om haar te troosten." blafte hij kwaad. Ik slikte en schudde mijn hoofd, hard op mijn tong bijtend. Ik had geen recht een rotantwoord te geven. Liam had gelijk. Ik had er voor haar moeten zijn de voorbije uren.
"En nu?" Sophia haalde haar schouders op en drukte op de knop naast de lift.
"Ze is doodmoe. Maar ze lijkt al wat kalmer te zijn. Ze is alleszins niet meer zo in shock." mompelde ze. Ik knikte langzaam en haastte me al naar de deur, maar Liam hield me tegen met zijn hand op mijn schouder.
"Ze heeft je nodig, Harry. Meer dan je beseft. Wees er voor haar." waarschuwde hij nog. Ik slikte, maar keek toen weg en draaide me om. Ik was een fucking lafaard. Altijd vluchten van al mijn problemen, in de plaats van de confrontatie met mijn emoties aan te gaan... Het lukte me zelfs amper naar binnen te gaan en de schade te gaan opmeten. Ik wilde haar pijn niet zien.
Met bonzend hart klopte ik op de deur, maar Liam verscheen zuchtend naast me en stak zijn sleutel al in het sleutelgat.
"Je hebt zelfs je fucking sleutel niet bij?" gromde hij. Met een geërgerde zucht keek ik hem aan.
"Kan je je fucking mond houden? Je weet hoe ik ben, Liam! Een fuck up! Oké? Ik verneuk alles, dat weet je! Lily verandert daar niets aan, hoe verliefd ik ook op haar ben! Dus hou op met je fucking veroordelingen en preken, want ik heb al genoeg zorgen aan mijn hoofd! We kunnen niet allemaal zo fucking perfect als jij zijn!" snauwde ik woest. Ik negeerde zijn ontzette blik en duwde de klink ruw naar beneden.
Het kon me geen fuck schelen wat ze dachten. Dat ik had getoond dat ik wel degelijk emoties had door gevoelens te krijgen voor Lily, betekende niet dat ze het recht hadden opeens tegen me te spreken alsof ik een fucking kind was. Ik had hun belachelijke bemoeienissen en bullshit niet nodig; ik wist zo ook al dat ik een asshole was die haar niet verdiende.
"Als je een fucking droomprins voor haar wilt, zoek je beter ergens anders." gromde ik nog, voor ik naar binnen stampte en de deur achter me dichtgooide. Onmiddellijk draaide Niall zijn hoofd geschrokken van waaruit hij in de sofa zat, en bracht zijn vinger naar zijn lippen toen hij me met een zucht opmerkte. Niet-begrijpend keek ik hem een tel aan, maar wandelde toen naar hem toe. Ik hield abrupt op met wandelen toen ik Lily zag. Uitgeteld was ze in slaap gevallen op de bank, met haar hoofd op zijn schoot en haar kleine, gespannen lichaam tot een bolletje gerold. Ik zuchtte en beet hard op mijn lip.
Fucking hell, ze zag er zo gebroken uit...
Zo stil mogelijk wandelde ik naar hen toe en hurkte voor haar neer.
"Sorry, ik... Het was niet de bedoeling. Ze is zo in slaap gevallen, ik heb niet..." begon Niall fluisterend, duidelijk verwachtend dat ik kwaad zou worden omdat hij haar zo had laten liggen, maar ik hief mijn hand op en schudde mijn hoofd.
"Maakt niet uit. Laat haar zo liggen, oké? Ze kan alle slaap gebruiken." prevelde ik. Hij knikte langzaam en liet zijn ogen over me heen glijden.
"Waar ben je in godsnaam geweest? Je stinkt uren in de wind." mompelde hij plots, terwijl ik heel voorzichtig over Lily's zachte wang streelde, maar toen met een frons recht ging staan.
"Ik ga eerst douchen. Kom me halen als er iets scheelt met haar." zuchtte ik nog, voor ik me uit de voeten maakte. Ik verstijfde echter toen ik al automatisch in de richting van mijn kamer wandelde.
Shit, ik kon het niet blijven uitstellen. Daarbij, al mijn en haar spullen lagen daar...
Ik haalde diep adem, maar overbrugde toen de laatste meters en stak mijn hand aarzelend uit. Trillend opende ik mijn deur en liep naar binnen. Op het eerste gezicht leek er niets mis te zijn: mijn gitaar lag nog steeds op dezelfde plek naast het nachtkastje, mijn schrift lag op de vensterbank, haar trui lag op de grond waar ik hem gisteren voor haar had uitgetrokken, vlak voor ze me had gezegd dat ze me bij mijn terugkeer haar alles wilde geven... Hoe fucked up was het dat een avond vol prachtige verwachtingen zo'n nachtmerrie was geworden?
Toen ik beter keek, zag ik echter de kreuken in mijn lakens op bed. Kreuken die ik of Lily niet hadden gemaakt... Wat hadden ze in godsnaam met haar gedaan? Vreselijke scenario's flitsen voor mijn ogen, en met een gekwelde vloek schudde ik mijn hoofd. Ik wilde het me niet eens voorstellen.
Toen ik een tweede stap zette, viel mijn oog op de confronterende rode bloedspat op de grond. Haar bloed.
Abrupt werd ik opnieuw misselijk, en met trillende benen hurkte ik. Ik zette mijn handen als steun op de vloer, gekweld starend naar het bewijs van haar pijn. Ik hapte naar adem en kneep mijn ogen trillend dicht.
Fuck, Lily... Abrupt ging ik rechtstaan. Ik kon dit niet. Van slag keek ik rond me, maar verloor het gevecht met mijn zelfbeheersing in een fractie van een seconde toen ik naar mijn bed keek.
Met een luide vloek greep ik naar de witte lakens, en rukte hen er met onrustige ademhaling van. Ze moesten weg. Weg!
Als bezeten trok ik mijn dekens van mijn matras, de kussens erbij. Woest scheurde ik de stof aan stukken, in een poging haar herinneringen aan de vorige avond mee te vernietigen. Het hielp amper. Ik voelde de tranen over mijn wangen lopen, maar ik negeerde het en bleef maar scheuren en scheuren en scheuren, tot honderden stukjes laken rond me op de grond dwarrelden, en ik verloren door mijn knieën zakte.
Ik kneep de resten stof fijn in mijn vuist, tot ik mijn neus optrok en ruw in mijn ogen wreef.
Wanhopig dacht ik terug aan deze nacht, verlangend naar de verdovende gelukmakende rush van de cocaïne. Hier had ik al voor gevreesd. En vanavond... Als ik Johns hulp wilde, dan zou ik nog eens moeten teruggaan. En morgen, met de tweede naam.
Fuck.
Met knikkende knieën ging ik weer rechtstaan, voor ik met bonkende hoofdpijn naar mijn kast liep en onoplettend een nieuwe outfit uithaalde. Het kon me niet schelen wat ik droeg. Niets kon me nog schelen. Enkel mijn onstilbare honger naar wraak. En Lily.
Mijn douche was loom en langdurig. Zolang ik onder de warme stralen stond, kon ik mezelf wijsmaken dat de druppels op mijn wangen slechts water waren. Mijn schuldgevoel was me aan het opvreten; aan het verrotten van binnenuit.
Toen ik even later met gepoetste tanden en gewassen haar toch mijn fysiek miserabele staat had verholpen, vertrok ik met een vermoeide zucht weer naar de woonkamer. Niall zat nog steeds in dezelfde positie, Lily lag slapend met haar hoofd op zijn schoot. Ik ging in de zetel tegenover die van hem zitten en fronste gekweld, terwijl ik mijn ogen over mijn prachtige meisje liet glijden.
De minuten erna merkte ik dat hij stond te popelen me duizenden vragen te stellen, maar hij was te geïntimideerd door me om het daadwerkelijk te doen. Met een zucht rommelde ik door haar boeken op het salontafeltje. Ze had duidelijk proberen te studeren deze ochtend, waarschijnlijk in een tevergeefse poging haar gedachten te verzetten. Typisch Lily dat ze kennis en schoolwerk als ontspanning koos.
Onoplettend sorteerde ik haar spullen, Nialls brandende blik op me negerend. Ik had haar de voorbije tijd voldoende bestudeerd terwijl ze aan het studeren was om te weten welke vakken ze volgde. De meeste had ik zelf opgenomen in mijn eerste jaar.
Ik legde haar verschillende notities en kladversies voor papers op de juiste stapels, maar stopte abrupt toen ik haar hoorde bewegen. Niall keek me onzeker aan.
Ze fronste en woelde onrustig op zijn schoot, met haar kleine hand tot een vuist gebald.
Weer een nachtmerrie.
"Moet ik haar wakker maken?" vroeg Niall aarzelend, maar ik was al naar hen toe gelopen en knielde voor haar neer op de grond.
"Lily." mompelde ik. Met een gekwelde zucht aaide ik over haar wang.
"Word wakker, baby." zei ik aansporend. Ze snakte naar adem en opende haar ogen, voor ze met onregelmatige ademhaling rechtop schoot en verwilderd rond zich heen keek.
"Het is oké. Je had een nachtmerrie." zuchtte ik. Met tranen in haar prachtige, vermoeide ogen keek ze op me neer.
"Harry?" mompelde ze hees. Schuldbewust beet ik op mijn onderlip.
"Waar ben je geweest? Ik was zo bezorgd om je!" stootte ze ontzet uit, al hoorde ik de opluchting in haar mooie stem.
"Sorry, Lil." antwoordde ik schaapachtig. Ik stond langzaam recht en ging naast haar in de zetel zitten. Ze richtte haar ogen op Niall en staarde naar zijn schoot.
"Ben ik in slaap gevallen?" vroeg ze verward. Hij knikte glimlachend en haalde zijn schouders op toen ze zich beschaamd verontschuldigde.
"Maakt niet uit." antwoordde hij. Ze draaide haar hoofd weer en keek me vanonder haar lange donkere wimpers aan. Kort knikte ik, mijn armen openend.
"Je hebt toch geen domme dingen gedaan? Heb je Finn gezien?" piepte ze angstig, terwijl ze naar me toe schoof en zich tegen me nestelde. Onmiddellijk ontspande ze.
"Nee, niet gezien." antwoordde ik kort, terwijl ik haar zachte blonde haar uit haar gezicht streek en haar verwondingen bestudeerde. De schaafwond op haar voorhoofd was gelukkig niet zo diep; het zou goed genezen.
"Waar was je dan?" drong ze aan. Ik slikte en gleed met het puntje van mijn neus over haar slaap. Ze kromp niet meer zo ineen wanneer ik haar aanraakte zoals ze gisteren had gedaan, al haperde haar ademhaling toch even. Snel trok ik me weer achteruit.
"Nergens. Er is niets gebeurd, prinses. Het spijt me, oké? Ik had bij jou moeten blijven." zuchtte ik. Schouderophalend speelde ze met de rand mijn zwarte T-shirt. Haar slanke vingers plukten aan de losse draadjes.
"Maakt niet uit." loog ze. Gefrustreerd zuchtend keek ik op haar neer. Ze had veel te veel geduld met me. Ze hoefde al mijn shit niet te pikken...
"Voel je je al wat beter?" vroeg ik zacht. Ze antwoordde niet, maar boog voorover en nam haar laptop van de salontafel. Ik nam het van haar over en startte haar computer al op terwijl ze twee dikke boeken uitkoos. Haar gebrek aan reactie zei voldoende.
"Zeker dat het een goed idee is nu voor school te werken?" vroeg ik haar schamper, terwijl ze weer tegen mijn borstkas kwam liggen en haar neus in mijn nek begroef. Ik rilde genietend toen ik haar mijn geur voelde opsnuiven.
"Ik moet mijn paper maandagochtend indienen op school. Ik kan niet anders." antwoordde ze gesmoord tegen mijn hals. Ik keek Niall naast ons diep fronsend aan.
"Wow, wacht. Je gaat maandag niet naar school, Lil." zei ik snel. Ze boog achteruit en boorde haar tanden in haar gesprongen onderlip.
"Wat? Jawel, ik kan geen lessen missen!" antwoordde ze.
"Je bent een wrak, baby!" protesteerde ik. Verontwaardigd keek ze me aan, en veelzeggend kuchte Niall eens, maar ik negeerde hen allebei. Ze was een fucking wrak, en de eerstvolgende dagen had ze nood aan rust en kalmte.
"Ik meen het. Eén stap buiten de loft en je stort in. Ik ga je paper wel voor je indienen." mompelde ik. Ze keek me ontzet aan.
"Dat hoef je niet te doen voor me, Harry!" zei ze zachtjes. Teder streelde ik met mijn duim over haar wang. Ze sloot haar ogen kort.
"Zolang je jezelf maar eerst beter laat worden, Lil." mompelde ik. Ze keek me aan en opende haar mond alweer, maar ik schudde mijn hoofd en fronste diep.
"We hebben het er later nog over." Met een verslagen zucht knikte ze, en richtte zich vervolgens op haar laptop.
Het uur erna hielp ik haar met haar paper, en ook al zou ik het haar nooit toegeven, ik vond het niet onaangenaam. Het was vreemd om opnieuw boeken in mijn handen te hebben, maar de nostalgie van het studeren smaakte verrassend zoet op mijn tong. Ik had er nooit echt spijt van gehad dat ik mijn educatie na Mikes dood had opgegeven, ook al had ik moeten knokken voor mijn plaats op Columbia, maar ik kon niet ontkennen dat ik het gevoel van papier tussen mijn vingers gemist had.
Ik typte voor haar, terwijl ze voorlas uit haar boek. Inmiddels zaten Sophia en Liam weer bij ons, teruggekeerd van de winkel. Samen met Niall keken ze naar een film op televisie, al voelde ik hun brandende ogen voortdurend op mij en Lil rusten. Ik haatte hun fucking bemoeienissen.
Na een hele tijd legde Lily haar boeken echter weg en schoof dichter tegen mijn lichaam. Ik hief mijn arm op, zodat ze eronder kon kruipen en zich in mijn omhelzing kon verbergen.
"Ben je moe?" fluisterde ik in haar zachte blonde golven. Ze humde en klom op mijn schoot. Ik gaf niet om de ontzette blikken van mijn huisgenoten en legde haar laptop nonchalant naast ons op de sofa. Ik kon me amper voorstellen wat er door haar hoofd ging na de horroravond die ze had gehad, maar als dit was wat ze nodig had, gaf ik het haar met veel plezier. Ik had beloofd dat ik haar beter zou maken. Ik zou tot het fucking uiterste gaan voor de engel in mijn armen. En eerlijk gezegd was ik blij dat ze net affectie zocht in de plaats van afstand. Het hielp me evenzeer haar te kunnen vasthouden en te beseffen dat ze veilig bij mij was.
"Probeer te slapen, schatje." mompelde ik. Ze zuchtte diep en sloeg haar slanke armen rond mijn middel.
"Ik wil niet slapen. Ik heb enkel nachtmerries." antwoordde ze zacht. Gepijnigd sloot ik mijn ogen. Hoe graag ik haar leed ook zou willen wegnemen -van haar overnemen als het nodig was, ik kon het niet. In haar dromen was ik er niet om haar vast te houden.
"Wat als ik bij je blijf, hmm? Ik maak je wakker vanaf je een enge droom hebt." stelde ik met hese stem voor. Wat kon ik anders zeggen?
Ze keek op en tuitte haar lippen nadenkend. Uiteindelijk knikte ze langzaam.
"Kom mee." zuchtte ik. Ze stond langzaam recht en wreef vermoeid in haar ogen, voor ik haar voorbeeld volgde en haar kleine hand voorzichtig vastnam. Ik wilde haar niet afschrikken.
Toen we in de richting van Hannahs kamer wandelden, negeerde ze de meelevende blikken van onze huisgenoten.

--
Hallo allemaal! Heel erg bedankt voor jullie geduld!
xxx

Reacties (7)

  • Efflorescence

    Oh nee. Hij jaagt zichzelf het volgende probleem in door met die gasten op te trekken.

    5 maanden geleden
  • Eelien

    Jouw verhaal is echt geweldig 😍

    5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Omg ik weet zo 100% zeker dat dit net als 'After' een geweldig boek en film ooit zal worden!
    Dit is altijd zo het wachten waard, met die lange hoofdstukken, elke keer weer respect.

    oh, wel een klein taalfoutje dacht ik zo

    Op de metro zelf zaten amper mensen, al bleef ik tegen de deur geleund staan.
    Volgens mij moet het 'in' de metro zijn hihi

    Love it
    X(H)

    5 maanden geleden
    • Iluna

      Oeeeps, je hebt gelijk! Sorry! Heel erg bedankt voor je lieve reactie!! <3

      5 maanden geleden
  • diligitis

    geweldig stukje!!!

    5 maanden geleden
  • HlCCUP

    Harry is een luuuuuuuuullll sorry not sorry D: D:

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen