2018



Hoofdstuk 8.4

Rillend, niet wetende wat mij te wachten stond, liet ik mij door Sebastiaan het kleine houten huisje binnen trekken. Zijn gezicht stond nog steeds op onweer, zijn grip rond mijn bovenarm was ook zo ferm dat ik van pijn mijn tanden op elkaar had geklemd om niet te gaan willen schreeuwen van pijn. Ruw werd ik naar het eenpersoonsbed geduwd. Struikelend wist ik op het matras te vallen.
Waarop ik mij gelijk ruw, angstig omdraaide om te zien wat Sebastiaan verder van plan was.
'Je krijgt 5 minuten' was zijn lage, barse stem, een vreemd randje lag er in zijn stem.
Alle nek, arm, been haar dat ik bezat krulde op. Met een luidde smak was de voordeur van het houten huisje dicht.
Een luidde ademhaling trok mijn aandacht, alsof het ergens van geschrokken was.
Mijn ogen nog wennend aan de schemer, zocht ik door de ruimte naar het geluid wat ik eerder hoorde. Iets verderop een ander eenpersoonsbed zat een oudere vrouw. Haar ogen waren zo groot, dat ze er haast uit zouden rollen. Ze snakte naar adem, hapte er naar. Haar mond opende, ze liet wat loze lucht over haar lippen glijden en sloot vervolgens angstig haar mond.
Ik fronste des te meer mijn wenkbrauwen op, ze leek mij bekend voor te komen alsof ik haar al eerder had gezien.
Ze schudde verbaasd, angstig, niet begrijpend haar hoofd.
'Izzy' kwam er weifelend, vragend met een hoop loze lucht over haar lippen.
Ik knikte, op haar vragende, stem.
'Ben je dat echt' was haar stem nu een octaaf hoger geslagen.
Opnieuw knikte ik in stilte.
'Herken je me niet meer' ze fronste haar wenkbrauwen op. Vragend.
'Uh' kwam er niet begrijpend over mijn lippen.
'Tien jaar' fluisterde de vrouw.
Gelijk wist ik wie de vrouw was, het was mijn moeder. Sebastiaan was tegen mijn moeder op gelopen. Vandaar dat zijn humeur echt duizend keer niets was. Hij zo knorrig, agressief, woedend, schreeuwend was. Hij voelde zich beklemd, op zijn tenen getrapt, onzeker. Maar tot nu toe begreep ik helemaal niet wat Sebastiaan met mijn moeder moest. Hoe hij nu daadwerkelijk tegen haar aangelopen was.
'Je ziet er goed uit' stamelde mijn moeder, twijfelend.
'Bedankt' fluisterde ik met een glimlach.
'Je hebt kleinkinderen' kwam er nog stiller over mijn lippen heen.
Opnieuw verwijdde de pupillen van mijn moeder. 'Kleinkinderen' stamelde ze, vragend.
'Ja, drie kleindochters, drie adoptie kleindochters, één kleinzoon en vier adoptie kleinzonen' begon ik de vrouw te vertellen. We hadden niet veel tijd, en in tien jaar elkaar niet hebben gezien, geen enkel contact, was het wel even schrikken, met bijpraten en de vele informatie. Al moest ik oppassen met wat ik de vrouw precies zou vertellen. Ze mocht van mij weten dat ze kleinkinderen had, dan had ze iets om naar uit te kijken.
Weliswaar, een kleine kans had ze ooit te mogen zien, ontmoeten.
'Dat is mij nogal wat' stamelde mijn moeder, fronsend.
'Je hebt precies een hoop meegemaakt' knikte de vrouw, bedenkelijk.
'Maar goed dat je dan zo'n goede vriend gevonden hebt, die je nu beschermd tegen de daders die gevlucht zijn. Ik begrijp nu waarom je onderdak bij Sebastiaan gezocht heb, je vond de confrontatie te groot. Het is nogal veel in een keer te slikken, verwerken' sprak mijn moeder fronsend. Blijkbaar had Sebastiaan een of andere smoes bedacht. Een verdomd goede moest ik zeggen.
Alsof ik ooit op een man als Sebastiaan zou vallen, echt niet.
Nee, de man waar ik op zou vallen, had ik al gevonden. Seppe, een roodharige, dat was mijn zwakte.
Al had ik ook een aardige zwakte voor zijn broer, Flynn. De man met gitzwarte haren.
Ruw, luid werd de voordeur van het houten huisje open gesmeten. Daar stond Sebastiaan, hij wenkte mij te komen, waarop ik mij recht drukte.
De vrouw, dat mijn moeder was, een gedwongen knuffel gaf, doordat ze mij in haar armen getrokken had. Trok ik mij na een aantal seconden los, stapte van de vrouw af, die duidelijk vast geketend zat aan het bed. 'Als Izzy veilig is, kom ik je losmaken' sprak Sebastiaan wijzend naar de ketting, waaraan mijn moeder vast zat. Ze knikte begrijpend, glimlachte waterig naar mij, waarop ik met Sebastiaan mee liep.
In de wagen klikte ik gelijk mijn gordel vast en liet de man mij op een verhoogd snelheid weg reiden.
Na een aantal kilometer, stopte de wagen. Stapte hij uit en klikte vervolgens de deuren in zijn slot. Mij opgesloten in de wagen, stapte de man over in een andere wagen. Reed vervolgens terug, naar de plek waar ik mijn moeder na 10 jaar, weer ontmoet had.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    Huh verwarring. Heftig hoofdstuk snel verder!

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Wat?!
    Error in me hoofd!!
    Hoe dan!!
    Snel verder jij!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen