Foto bij De tijd van je leven

Ik wilde eigenlijk gewoon iets doen waarbij ik met liet inspireren door een goede herinnering van de laatste tijd (met hierboven een foto van de avond van die herinnering) en tegelijkertijd wilde ik een gedachtegang erin kwijt, dus die combinatie is wat dit hoofdstuk is geworden. Ik hoop dat het leuk is om te lezen! (:
Mocht iemand interesse hebben, ik zit tegenwoordig op Instagram: charlotterosaj. Omdat ik de laatste tijd heel graag foto's maak en wel echt bezig ben met fotografie, wilde ik wel een plekje hebben waar ik dat kon delen, dus mocht je het interessant vinden, dan kun je ernaar kijken (;

Het had nog gesneeuwd die dag, ondanks dat het al april was, maar de dwarrelende vlokken hadden Stockholm alleen maar mooier gemaakt. Na die avond pasta gekookt te hebben in de hostelkeuken en een metrorit van een paar haltes, waren we in het centrum van de stad terecht gekomen. We zochten onze weg in het donker door de straten, om uiteindelijk bij het water terecht te komen. Ach, mijn camera was die dagen al zowat vergroeid met mijn hand en ik noemde mezelf al lacherig de paparazzi van de groep.
Na een wandeling door de koude avondlucht, op zoek naar een plek om even te zitten en drinken, kwamen we terecht bij een soort pub, die vertaald 'De Engel' heette, waar een band op dat moment de laatste nummers van hun set aan het spelen was - Almost Motown heetten ze, als ik het goed onthouden heb.
Als groepje studenten van net in de twintig, waren wij waarschijnlijk de jongste mensen die op dat moment in de zaak aanwezig waren. Ik bestelde alcoholvrije cider bij de bar, terwijl ik me vooral geen zorgen probeerde te maken over de hoge Zweedse prijzen.
Ik was helemaal in mijn nopjes - ik ben een avondmens en was totaal nog niet moe, ondanks hoe weinig ik de afgelopen twee nachten geslapen had. Het was een mooie avond in een mooie stad met leuke mensen.
Er werden groepsselfies gemaakt van hoe we daar op de rode banken van de pub zaten. Nadat de band klaar was, klonk er een of andere afspeellijst door de speakers, waar onder andere een aantal nummers van Ed Sheeran tussen zaten, ook wat minder bekende. Mijn mond viel zowat open van verbazing toen ik New York hoorde, mijn favoriete nummer, dat lang niet zo bekend is dat je het op de radio, of ergens in een pub in Stockholm, verwacht te horen. Ik kon bijna huilen van geluk. Het was zo perfect dat ik het bijna had kunnen verzinnen.
Ik vertelde mijn vrienden die avond dat mijn wangen pijn deden van het lachen.

Dit is een herinnering van iets meer dan een maand geleden. Het is er soort herinnering waarvan ik weet dat het later misschien wel een van mijn favoriete momenten wordt om op terug te kijken. Ik hoef niet altijd naar Stockholm om zulke momenten te vinden. Soms komen ze uit het niets en soms zijn ze bijna zo gewoon als wat.

Ik zit inmiddels aan het eind van mijn tweede jaar aan de universiteit, wat betekent dat ik hierna nog maar een jaar te gaan heb. Het is ontzettend snel gegaan, tot nu toe.
Mensen zeggen dat je van je studententijd moet genieten, dat je vooral veel herinneringen en vrienden moet maken. Ik moet ook zeggen dat ik het tot nu toe allemaal ontzettend leuk vind en dat ik ook echt wel probeer er iets van te maken, en dat het in elk geval allemaal stukken beter is dan de middelbare school (alhoewel ik dat de eerste twee jaar ook nog best leuk vond).
Ze zeggen soms dat dit de tijd van je leven is, of zou moeten zijn, maar ja, dat zeggen ze ook weleens van andere levensfasen. Hoe weet je nou of je daadwerkelijk de tijd van je leven hebt? Is dat alleen maar achteraf te zeggen? Hoe weet ik dan wel of ik hier genoeg van gemaakt heb? Wat als dit alles blijkt te zijn en het nooit beter wordt? Zou ik meer mijn best moeten doen, er meer van moeten genieten?

Soms het ik echt het gevoel dat ik de tijd van mijn leven heb en ontstaan de beste herinneringen. Op andere dagen doe ik niks ondanks dat ik vrij heb en zit ik met dit soort vragen in mijn hoofd. Misschien dat ik liever de doordeweekse dagen dan de weekenden heb, denk ik de laatste tijd. Dan doe ik tenminste nog iets.
Soms voelt het alsof niks beter zou kunnen zijn en soms bereik ik een van mijn dieptepunten.

Ik weet niet of ik banger ben dat dit wel de tijd van mijn leven is, of dat het het toch niet blijkt te zijn. Je mag geen YOLO meer zeggen tegenwoordig, maar er zat toch wel iets in die uitspraak die een paar jaar geleden zo verschrikkelijk uit de hand liep. Soms voelt het alsof de tijd te snel voorbij gaat, zonder dat ik er waarschijnlijk uithaal wat ik eruit had kunnen halen.

Dus neem het in je op, probeer ik maar tegen mezelf te zeggen: de (zomer)avonden, de kleuren, de warmte of kou, de gesprekken en alles wat je voelde. Misschien dat sommige van die momenten dan uiteindelijk wel de tijd van je leven waren.

Reacties (1)

  • Duendes

    Super mooi! Ik ga je insta opzoeken haha

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen