Lieve Harriet,

Het spijt me. Het spijt me zó, zó erg, en ik zal me blijven verontschuldigen totdat ik je weer zie, en dan nog duizend keer. Niets, helemaal niets kan goedmaken wat ik gedaan heb, tegenover jou, tegenover je familie, tegenover je district en tegenover heel Panem.
Je vertrouwde me je leven toe, en ik smeet het letterlijk weg, als een mes in je rug. Ik dacht dat het beter was, dat ik je een pijnlijke dood door de Beroeps bespaard had. Ik had het helemaal mis en er is geen manier waarop ik de tijd terug kan draaien om alles tegen te houden. En ik haat mezelf daarvoor.
Ik ben bang. Ik ben bang om je onder ogen te komen in de nachtmerries die me achtervolgen. Ik ben bang om je familie aan te kijken. Ik ben bang voor de haat in hun ogen als ze mij, de moordenaar van hun districtsgenoot, klasgenoot, vriendin, zusje of dochter zien.
Het is allemaal voorbij. De hele Spelen, iedereen is dood, behalve ik. Ik heb gewonnen, Harriet, al verdien ik dat niet. Ik heb jou en Levi vermoord, Robert en Josiah zijn dood door mij, ik kon Lavinia en Abby niet beschermen tegen de Hongerspelen. En ik kon jou niet eens beschermen tegen mezelf.
Ik ben mentor nu. Ik zal de tributen over je vertellen en ze smeken niet dezelfde fouten te maken als ik. Ik zal ze vertellen over jou, ik zal zorgen dat ze je niet vergeten, dat Panem je niet vergeet. Ik zal ze blijven vertellen over het kleine meisje dat veel te jong stierf, door mij.
Het spijt me, het spijt me voor altijd.

Liefs, Luna

Reacties (1)

  • Duendes

    Oh gosh Luna...(huil)n'awh echt aaaahh het is zo sad en ik wil dat Day bij haar is en aaahh

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here