Foto bij Hoofdstuk 1.1

Het touw knelt mijn luchtpijp af. Ik klauw naar de dodelijke lus, happend naar lucht. Ik wil niet dood, ik…
Mijn ogen vliegen open. …leef nog.
Ik kom overeind en veeg de zweterige haren uit mijn gezicht. Nachtmerrie honderdzoveel is een feit, top.
De posters in mijn kamer kijken spottend op mij neer, It lijkt me zelfs uit te lachen.
Gefrustreerd schop ik de klamme dekens van me af. Slapen lukt nu toch niet meer.
Het schelle licht van de badkamer verjaagt de laatste spookbeelden van de droom.
Ik herken mezelf nauwelijks als ik in de spiegel kijk: mijn haar staat alle kanten op en het donkere waas op mijn wangen bewijst dat ik me al dagen geleden had moeten scheren, maar het ergste zijn de giga wallen onder mijn ogen. Ik lijk wel een zwerver.
Ik plens wat water in mijn gezicht en slof terug naar mijn kamer, waar ik in mijn bureaustoel plof.
Ik voel me een vreemde in mijn eigen domein. De ruimte is leeg en kaal, de meeste van mijn spullen zitten al in verhuisdozen.
Morgen is het zover, dan verruil ik het koude Nederland voor het nog killere Schotland, waar mijn ouders een oud hotel over gaan nemen. Ooit had ik zoiets cool gevonden, maar nu…
De slaap begint aan mijn oogleden te trekken.
Gedecideerd sta ik op een begin mijn Stephen King van de muur te halen. Als ik de poster van It oprol, kruipt een zacht gejammer mijn kamer binnen. Hoog, klagelijk.
Ik laat mijn hoofd tegen de muur rusten en sluit mijn ogen. Kan je gek worden van slaapgebrek?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen