Foto bij Chapter 3.2 ||

Alexis Sanchez


'That was eventful right?' grijnsde ik toen we eindelijk weer thuis waren. Het was geloof ik vier uur 's nachts, maar ik was nog best wel wakker. Vond ik zelf dan. Anne grijnsde en knikte, waarna ze langzaam op me afliep.
'Yes, it was very eventful and I'm glad everything turned out right.'
Ik glimlachte en legde mijn handen op haar heupen toen ze bij me stond.
'So what are you thinking?' vroeg ik zachtjes en keek haar diep in haar ogen aan. Anne bleef terug kijken en haalde haar schouders op.
'I'm just thinking about what you said in the club..' zei ze toen en haar handen gingen naar de kraag van mijn bloesje die ze vastpakte. Daarna gingen haar handen omlaag en ontknoopten de eerste knoop. Ik grijnsde even.
'What I said in the club?' Ik besloot het verbaasd te spelen. Anne beet op haar onderlip en ging verder met het tweede knoopje.
'Yeah, something about a song called Despacito I believe..' Mijn handen gingen omhoog van haar heupen naar haar zij en toen naar de achterkant van haar rug, waar de rits van de jurk zich bevond. Anne keek me vanonder haar wimpers aan en grijnsde.
'I think I suddenly remember.' grijnsde ik toen lachend en kuste haar zachtjes maar verlangend, waarna ik langzaam de rits van haar jurk omlaag trok en de bandjes van haar schouders schoof toen de rits open was. Anne haalde haar armen erdoor en sloeg daarna haar armen rond mijn nek. Ik trok mijn bloesje open en tilde haar naar de slaapkamer, waarna ik haar op bed gooide om vervolgens weer bovenop haar te kruipen. Ik wilde haar net verder zoenen totdat we een mobiel hoorde afgaan.
'Who's calling us at four am?!' zei Anne toen zuchtend, greep haar mobiel van het nachtkastje en keek, waarna ze weer vreemd opkeek naar mij.
'It's Aaron. Why would Aaron call of all people? I have to take this.' Ik knikte en liet me zachtjes naast haar neervallen, terwijl ik haar bleef aankijken. 'Wow, Aaron, slow down, what is happening?!' zei ze meteen. 'What?! Yeah right away!' Ze hing snel op en sprong uit bed. 'Colleen's in labour, we have to go!'

Nadieh Ramsey


Zenuwachtig liep ik nog in het strakke, witte jurkje rond op de ziekenhuisgang. Mijn hakken klikten over het linoleum en god, die blaren zouden elk moment kunnen knappen Waarom waren hoge hakken altijd een goed idee?! Ik ging weer naast Theo op een houten stoel zitten en trok mijn stiletto's uit, waarna ik over mijn voet wreef.
'I know this isn't what you want to look at, sorry.' mompelde ik toen Theo bezorgd naar mijn voet keek.
'Do you want me to go to the store and get some plasters? Or new shoes?' Ik glimlachte even en schudde mijn hoofd.
'No, it's fine. Just stay with me please.' Ik sloeg mijn beide armen om zijn arm en legde mijn hoofd op zijn schouder. Ik was moe, duizelig en wilde eigenlijk slapen. Alhoewel, ik moest eerlijk toegeven dat als we thuis waren, we waarschijnlijk niet aan het slapen waren op dit moment. Afijn, Colleen was aan het bevallen en we waren meteen naar het ziekenhuis gegaan om haar te supporten. Ik hoopte alleen dat dit hele gedoe de wonden niet zou open krabben die we nog van Finley achterlaten hadden, en dan bedoel ik vooral van Theo. Ik zou er wel mee om kunnen gaan. Denk ik.
Opeens zag ik ook Anne en Alexis op de afdeling verschijnen die naast ons kwamen zitten en godzijdank koffie mee hadden genomen. Dankbaar pakte ik een beker aan en nam meteen een slok. Hopelijk zou dit helpen.
'Did you guys hear anything yet?' vroeg Anne. Jaloers keek ik naar haar sportlegging en los topje wat ze aanhad. Zij had zich wel kunnen omkleden en god dat zou vast beter zitten dan het strakke jurkje wat me met de minuut meer begon te irriteren. Theo schudde zijn hoofd.
'No, not yet.' Op dat moment ging er een deur open en kwam Aaron tevoorschijn. Hij zag er moe uit, toegegeven, maar had een ontzettende grote grijns op zijn gezicht.
'Guys! We just got a son!'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen