"M-mam?" bracht ik onhandig uit. Ik kon het nog niet eens fatsoenlijk uitspreken zonder me bijna te verslikken in mijn wijn. Net op dat moment kwam de serveerster naar ons toe gelopen en vroeg naar onze bestelling. Ietwat afwezig wist ik mede te delen wat ik wou eten. Gemma leek dat te merken. Zodra de serveerster verdwenen was keek ze me weer aan "ja, mam. Een onbekend nummer belde me op en zodra ze begon te praten herkende ik wie het was. Ze wou ons weer zien, Harry".
De hele buitenwereld viel voor mij weg. Mijn oren suisde. Ik voelde me ongemakkelijk. Ik wist niet wat ik moest zeggen.
"E-en wil jij dat?" vroeg ik Gemma uiteindelijk. Ze beet op haar lip en keek onhandig weg "dat weet ik dus niet. Maar zeker weten niet in mijn eentje. Dat durf ik echt niet, Harry".
Het feit dat ze mijn naam de hele tijd achter haar zin zette maakte het geheel nog wat meer beangstigend. Ze was bloedserieus, dat was er aan op te merken.
Ik zag dat er tranen opwelde in haar ooghoeken. Haar blik richtte zich weer op mij. Dat brak me. Dat deed pijn om naar te kijken. Gemma probeerde zich zichtbaar in te houden. Ik kwam overeind van mijn stoel en legde mijn hand op haar schouder. "Kom Gemma, we gaan even een luchtje scheppen". Gemma liet zich gewillig mee nemen naar buiten. Ik had gebaard naar het personeel dat we zomenteen terug kwamen.
Eenmaal buiten barstte de bom. Gemma's schouders begonnen te schokken terwijl ze haar handen voor haar ogen legde. Ik kon er echt niet tegen om haar zo te zien. Ik zette een stap naar haar toe en suste haar vervolgens, waarna ik mijn armen om haar heen legde. Gemma legde haar hoofd op mijn borst en liet al haar emoties naar buiten komen. Ik legde mijn wang tegen haar haren. Zelfs ik moest hier een traan van laten. Ik moest dan niet zo hard huilen als Gemma, maar het raakte me wel. Nou ja, het raakte me voornamelijk dat Gemma hier zo hevig op reageerde. Misschien dat het nog niet helemaal tot me doorgedrongen was dat het mam was. Wel een klein beetje, maar ik zag een ontmoeting nog niet per se gebeuren.
"W-wat nu als ze niets veranderd is?" vroeg Gemma snotterend en snikkend.
Ik suste haar "wie weet. Misschien is ze wel echt veranderd. We weten het niet totdat we haar ontmoeten. Ik stel voor dat we eerst even genieten van ons etentje en dan praten we er daarna nog even samen over in mijn appartement onder het genot van een glaasje wijn, goed?"
Gemma keek op en glimlachte door haar tranen heen "dankjewel Harry, je bent echt een goede broer". Ik glimlachte tevreden en streek over haar kruin "jij bent ook een goede zus hoor".
Dat leek haar goed te doen. Ze veegde abrupt de tranen weg, trok haar jurkje recht en ging met haar hand door haar haren. Ze was er weer voor even klaar voor. Ze wenkte naar me "kom mee, het eten is vast bijna klaar". Ik volgde haar weer gewillig naar binnen, waar het een stuk warmer was.
Een slok wijn had ik nu wel verdiend. Mam die contact met ons zocht... Zou ze binnenkort ook naar mij bellen? Hoe kwam ze dan in godsnaam aan het nummer?
Ik wist niet eens hoe ze aan Gemma's nummer gekomen was, maar dat van mij vinden zonder enige verdere informatie leek me best lastig. Ik zag er niet per se naar uit om haar te ontmoeten. Voor hetzelfde geld was ze veranderd. Maar goed, een alcoholverslaafde veranderde niet zomaar. Al zeker niet als ze dat zelf niets eens wou erkennen. Nee, mam had grote issues om mee te dealen. Daar kwam ze niet zomaar van af.

Reacties (1)

  • Smexy

    Dit is heel aangrijpend. Ik hoop voor ze dat ze veranderd is, ben zeker benieuwd hoe dit verder zal gaan.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen