Foto bij Chapter eight | OO8

POV: Luke

"Maar... Luke, ik - sorry dat ik je tegenspreek - maar, zijn ouders..." stamelt Sunset. Ja, zijn ouders hebben volle macht. Daar ben ik me van bewust. Als Michael van Onderdanige wil ruilen, dan gebeurd dat. Het is dus afwachten hoe serieus hij was.
"Laten we naar de supermarkt gaan," en ik begin te lopen. Sunset blijft even uit het veld geslagen staan maar volgt me dan snel. Ik heb er aardig de pas in, van razernij. Het meisje moet soms een paar stappen rennen om mijn tempo bij te houden. Ook Condor loopt in een rustig drafje naast me mee. Wanneer we bij de supermarkt zijn doe ik Condor zijn riem weer om en hang de andere kant aan het hek. "Blijf," zeg ik tegen hem. Hij gaat op de grond liggen en ik weet dat hij daar zal blijven tot ik terug ben, dus ik loop naar binnen.

"Is dat Ashton?" Ik kijk op na aanleiding van Sunset's stem. We zijn net de winkel uitgelopen met de benodigdheden voor een chocolade taart. Inderdaad, een stukje verder op, tegen het hek aan, zit Ashton. Het is al aan de late kant, dus er is bijna niemand meer in de winkel. En de mensen die langs lopen besteden geen aandacht aan de Onderdanige. Ik kijk snel de omgeving door maar zie Michael nergens. Wat doet Ashton hier alleen?
"Vraag maar wat er is. Hij leek net vrij bang voor mij. Misschien voelt hij zich meer op zijn gemak bij jou," geef ik Sunset opdracht. Het meisje knikt en loopt rustig op de andere Onderdanige af. Bij hem aangekomen zakt ze door haar knieën. Ik hoor haar zachte stem. Ik loop naar Condor, pak de riem van het hek en loop dan naar Ashton toe. De jongen krimpt in elkaar, wat ik al verwacht had.
"Hij zit vast," zegt Sunset zachtjes, naar me op kijkend. Ik kijk haar niet begrijpend aan en ga ook door mijn hurken.
"Hoe bedoel je hij zit vast?" Sunset strekt haar arm en wijst naar Ashtons pols. Inderdaad. Hij is met een handboei aan het hek geboeid.
"Ashton? Ik ga je losmaken, oke? Niet schrikken," zeg ik. Ik pak een paperclip uit mijn zak en weet met gemak het slotje open te maken. Dit waren geen dure handboeien geweest. Ik ga recht staan, pak Ashtons pols en trek hem overeind. De jongen kermt als hij terug op zijn benen staat. Hij wankelt. Lijkt pijn te hebben.
"Gaat het wel met je?" vraagt Sunset bezorgd. Ashton kijkt haar angstig aan en knikt dan, en kijkt weg.
"Goed. Je gaat met ons mee. Het gaat niet met je," zeg ik en ik pak Ashton bij zijn pols en loop terug naar huis.

"Neem een bad of een douche of iets. Ontspan. Kom dan weer terug en leg uit waarom je vast zat aan het hek." Ashton knikt naar me en loopt dan de trap op. Als de jongen uit zich is wend ik me naar Sunset. "Ga jij maar die taart bakken als je wil. Kan je ook je hoofd leeg maken. Ik denk dat je dat wel nodig hebt." Het meisje knikt.
"Dank je wel. Wil je nog wat drinken? Koffie?" vraagt ze. Ik glimlach en knik naar haar. Ze glimlacht terug - iets wat ik zelden zie - en loopt naar de keuken. Niet veel later komt ze terug met een kop koffie en zet die voor me neer. Dan gaat ze weer de keuken in en hoor ik haar rommelen in de kasten voor de spullen voor de taart.
Wanneer de taart in de oven staat komt ze op de bank zitten. Op dat moment komt Ashton ook weer naar beneden. Zijn krullende haar druipt een beetje van het water. Onderaan de trap blijft hij staan. Ik zucht. "Ga zitten," ik knik met mijn hoofd naar de andere bank. Snel loopt de jongen er naar toe en gaat zitten.
"Nou," begin ik. "Vertel."

Reacties (1)

  • Snapple

    oeh spannend!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here