‘Je bent er!’
      Elrond zat al zo lang in de vallende regen dat het enige tijd kostte voordat hij doorhad dat dit geluid geen spel van de wind was met het neerkletterende water. Hij keek opzij. Zijn nek en schouders waren verkrampt.
      Daar stond ze. Haar haren kleefden aan haar gezicht en de jurk die ze droeg, plakte aan haar lijf en onthulde haar welgevormdheid. Laat je geest niet benevelen. Dit is Jayne niet.
      Door die wetenschap wist hij niet wat hij moest zeggen of doen. Hij mocht Annatar nog niet laten merken dat hij zijn duistere spel doorzag, al was het nog zo moeilijk zijn heftige emoties te onderdrukken. Het liefst maakte hij een einde aan deze nachtmerrie voordat hij goed en wel begonnen was, maar hij kon de man nu niet zomaar aanvallen. Annatar had ongekende magische vermogens en Elrond wist niet helemaal zeker of het alleen Annatar was die tegenover hem stond. Misschien was het wel degelijk Jaynes lichaam waar hij nu naar keek, maar was het Annatar de afgelopen tien jaar gelukt om in haar geest binnen te dringen.
      ‘Wat is er? Twijfel je?’ Jayne tuurde naar de grond. Onzeker.
      Zo’n houding had hij nooit van haar gezien en het maakte zijn argwaan alleen maar groter. Hij wist dat hij passend moest reageren, maar de boosheid flitste opeens heet door zijn aderen. Zijn vingers balden zich tot vuisten, hij kon er niets aan doen. Speel nou gewoon mee. Dat is de beste strategie om je wraak te krijgen.
      Om te voorkomen dat Annatar zijn gebalde vingers zag, omsloot hij Jaynes lichaam in een omhelzing. Haar lichaam drukte tegen dat van hem. Er ging een siddering door hem heen, al roken haar haren niet naar zomerbloemen. Het was een scherpe geur die zijn neus deed kriebelen. Hij kon het niet thuisbrengen.
      ‘Laat me nooit meer los,’ fluisterde ze.
      De haartjes op zijn armen kwamen overeind. Een deel van hem wilde zich laten benevelen, zich laten meevoeren door een prachtige fantasie. Dit was alles wat hij van Jayne zou kunnen krijgen. Het was meer dan zijn herinneringen, meer dan haar vervagende contouren in zijn dromen. Zijn handen streken over haar armen, ze waren koud en nat.
      Voor zijn gesloten ogen doemde opeens het gezicht van Annatar op. Met een brede grijns en een lach die door zijn hele schedel echode. Hij verstijfde en stapte achteruit.
      ‘Wat is er?’Jayne keek hem aan.
      ‘Niets,’ mompelde hij, ‘dit… dit is gewoon zo onwerkelijk.’
      Ze kwam dichterbij met haar gezicht. Als verstijfd bleef Elrond staan. Hij stond toe dat ze zijn lippen met die van haar bevoelde. Gal brandde in zijn keel. Hoe kan ik dit ooit volhouden? Hoeveel zal hij van me willen? Voordat hij haar – of zijn – tong kon voelen, trok hij zijn gezicht terug. Praten, hij wilde praten. Dan konden ze in elk geval niet zoenen.
      ‘Waar wil je naartoe gaan? Waar denk je veilig te zijn?’
      ‘Ver bij ieder elfenrijk vandaan. Daar zal hij me niet zoeken.’
      Slim, Annatar, heel slim. Elrond dacht koortsachtig na, op zoek naar een gebied waarvoor ze langs Lorién zouden moeten reizen. Al was dat maar een klein bosje, vergeleken met de omliggende streken. ‘We zouden naar Rohan kunnen gaan.’
      De bergketen van Hithaeglir vormde en barricade tussen Eriador en Rohan. Als ze langs de oever van de rivier de Nimrodel of de Celebrant reisden, konden ze redelijk eenvoudig door de bergketen van Hithaeglir reizen en kwamen ze praktisch langs Lórien. De Anduin zou ervoor zorgen dat ze niet te ver naar het oosten afdwaalden.
      ‘Dat is goed,’ zei Jayne zacht.
      Met tegenzin greep Elrond haar hand en kneep erin. Hij was blij dat ze het grootste deel van de tijd te paard zouden reizen, zodat ze tot afstand werden gedwongen. ‘Heb je een paard?’
      Ze schudde haar hoofd.
      Elrond had niet anders verwacht. Sorry Annatar, maar het wordt geen romantisch ritje. ‘Ik had al zo’n voorgevoel. Ik heb een extra paard meegenomen. Laten we weggaan, voordat Annatar er lucht van krijgt dat je hier bent. Vertel me later maar wat er met je is gebeurd. Je veiligheid is het belangrijkst.’ Een krop verscheen in zijn keel. Toch zette hij door. ‘Ik wil je niet weer kwijtraken.’

Reacties (3)

  • SonOfGondor

    Wauw, Elrond, dit moet zo lastig zijn voor hem

    3 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Je kunt het, Elrond!!

    3 jaar geleden
  • Vasya

    Oeh, Elrond neemt het heft in eigen handen! Ik ben benieuwd hoe het gaat uitdraaien (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here