Foto bij OO7 - Recognition





      Draco Malfoy slikt tergend traag. Door de positie van zijn gezicht zie ik het zachte dalen en rijzen van zijn subtiele adamsappel en mijn oog valt op het kleine straaltje Potion wat uit zijn mondhoek naar zijn kaak sijpelt. Dan kijkt hij weer recht voor zich uit, haalt met een resoluut gebaar zijn hand langs zijn mond en kijkt me geërgerd aan.
      ‘Help me herinneren dat ik je me nooit laat voeren met die klungelige vingers van je,’ bijt hij.
Ik rol mijn ogen en probeer te verbergen hoe intens ik zojuist naar zijn hals heb staan kijken.
      ‘O please, drama Queen. Ik zou je eerder laten verhongeren dan je te voeren, dus maak je geen zorgen. Daarbij weet je zo niet eens meer wie ik ben, tenzij je Potions skills toch niet zo geweldig zijn als je zelf gelooft.’
      Hij snuift schamper en kijkt me intens aan, zijn ogen donkerder dan een stormige nacht.
      ‘Wat verwacht je…’ en dan verstomt zijn stem en verkleinen zijn pupillen aanzienlijk. Het grijs klaart op tot de kleur van gesmolten zilver en zijn wenkbrauwen komen iets omhoog in verbazing. Oké, dit is nieuw. Een verbaasde Draco Malfoy waarvan de normaal tot mij gerichte muren nergens te bekennen zijn.
      ‘Waarom praat ik tegen jou?’ Ik hoor de oprechte vraagtekens in zijn stem, maar mijn tweede natuur speelt weer op voordat ik het een halt kan toeroepen.
      ‘Dat vraag ik me al zes jaar af,’ verzucht ik, nieuwsgierig naar zijn gezicht kijkend. Wel verdomme, de drank had geen eens een halve minuut nodig om in te werken. The slimy git weet echt wat hij doet. Zijn wenkbrauwen gaan nog verder omhoog en ik ben eigenlijk een beetje geobsedeerd door de kleur die zijn ogen aan hebben genomen. Zo licht, zo… gesmolten zilver.
      ‘Ken ik jou?’ En zijn stem is vreemd. Gestript van de gebeten hatelijkheid die er normaal in ligt. Het klinkt me raar in de oren, alsof ik zijn stem voor het eerst hoor. Goed, even diep en eisend als altijd, aangezien hij niet is vergeten dat hij een arrogante Grindylow is, maar desalniettemin aangenamer. Voor ik ook maar kan bedenken wat ik ga zeggen, wordt de verbazing een diepe frons. Zijn ogen scannen mijn gezicht en blijven steken bij mijn ogen. Gesmolten zilver ontmoet emerald groen.
      ‘Nee, nee vast niet.’ Hij krijgt een scheve grijns op zijn gezicht, een grijns die het meest naar een glimlach neigt dan ik ooit bij hem heb gezien. ‘Dat had ik wel onthouden.’ En ik bevries. Mijn gedachtegang stokt, mijn ogen worden groot en voor het eerst in een hele, hele lange tijd weet ik geen woorden te vinden, want Draco Malfoy flirt met me. Onmiskenbaar. Ik herken een flirt van kilometers afstand en dit is er een. En het is Malfoy. En hij heeft dat echt net gezegd op die toon.
      ‘O, de ironie van je woorden,’ weet ik uiteindelijk spottend uit te brengen, al klink ik misschien niet zo standvastig als anders. Mijn hersenen zijn ondertussen koortsig op zoek naar een manier om gebruik te maken van de situatie. Het ontgaat me even dat ik alsnog geen antwoord heb gegeven op zijn vraag en langzaam zakt de verbazing weg van zijn gezicht en maakt plaats voor iets wat ik ken. Ergernis. Sir Malfoy wordt weer eens niet behandeld zoals hij vind dat hoort.
      ‘Nee, je kent me niet. Ik ben Payton.’ Besluit ik te zeggen, eigenlijk een beetje voor het blok gezet. Wat moet ik dan antwoorden? Was het beter geweest om toe te geven dat hij me wel kent?
      Misschien wel, besluit ik wanneer Malfoy zijn ogen weer iets donkerder van kleur lijken te worden, zijn pupillen groter. Er ontstaat een lichte frons op zijn gezicht en ik zie de twijfel ontstaan in zijn ogen. Het is alsof hij iets niet weet te plaatsen, iets probeert te ontrafelen. Hij probeert ergens zijn vinger op te leggen, maar het ligt net buiten zijn bereik. Toch ben ik gealarmeerd, want het is duidelijk dat het hem niet lekker zit en het lijkt me niet normaal dat hij nu de Potion al tegen begint te werken. Hij is al goed in brouwen, je gaat me toch zeker niet vertellen dat hij ook nog zo’n beetje immuun is voor de werking ervan?
      ‘Payton,’ spint hij. Hij rekt mijn naam, laat de klanken over zijn tong rollen alsof hij ze probeert te proeven en ik voel een ondefinieerbare rilling langs mijn ruggengraat kruipen. Wauw, wanneer heb ik hem voor het laatst mijn roepnaam horen zeggen. Heb ik überhaupt ooit mijn voornaam over zijn lippen horen komen? Ik vraag het me af.
      ‘Payton,’ herhaalt hij, tot mijn ongenoegen, zacht en met een bijna ondeugend te noemen licht in zijn ogen. Het is alsof hij weet dat het me ontregelt, alsof hij zelfs nu hij niet weet wie ik ben probeert me tegen de haren te strijken. Dat lukt, uiteraard, aangezien hem dat altijd met weinig moeite lukt. Ik voel mijn gezicht verharden zonder dat ik daar bewust aandacht aan hoef te besteden en dat doet zijn frons verdiepen, alsof hij het herkent. In zijn ogen zie ik de innerlijke strijd, alsof hij de laatste stukjes van een puzzel probeert te plaatsen.
      ‘Ik ken jou wel,’ mompelt hij, meer tegen zichzelf dan dat het tegen mij gericht is. Hij klinkt niet bepaald zeker van zijn zaak, meer alsof hij zichzelf probeert te overtuigen. Ik voel een steek. Verdomme, hij is echt al bezig de drank te overmeesteren. Hoe is het mogelijk! Ik haat het om toe te geven dat hij ergens goed in is, al kan ik er niet altijd omheen, en nu schuift hij het gewoon in mijn gezicht. Geïrriteerd laat ik me terugzakken in mijn stoel.
      ‘Professor Vane!’ roep ik verveeld, mijn blik losscheurend van de grijze poelen, interesse nemend in het onderzoeken van het gehavende houten werkblad. De vrouw doemt bijna direct op en ik vraag me af of dat een vereiste skill is als zijnde Potions Master. Snape heeft er ook een houtje van plotsklaps te verschijnen.
      ‘Miss Rivers, waar kan ik u mee helpen?’ vraagt ze, een wenkbrauw vragend opgetrokken. Haar woorden triggeren Malfoy.
      ‘Payton Rivers?’ klinkt het bedachtzaam en zonder op te kijken weet ik dat hij nog steeds naar me kijkt, zijn blik brand en valt moeilijk te negeren. ‘Self-proclaimed Queen of Slytherin House.’
      En ik kan het knarsen van mijn tanden niet onderdrukken, evenals de grom van frustratie, alvorens ik boos op kijk naar onze professor. We kiezen er beide voor om de jongen te negeren.
      ‘Die drank is waardeloos. Hij moet iets fout hebben gedaan, aangezien hij nu al lijkt te herinneren wie ik ben,’ sneer ik. Ja, dat is het, die drank deugt gewoon niet. Ik mag echter maar kort genieten van die conclusie, alvorens deze tegen wordt gesproken.
      ‘In tegenstelling, miss Rivers. De drank is tot perfectie gebrouwen, hij werkte sneller dan menig Forgetfulness Potion gebrouwen door meer bekwame volwassenen. Zoals ik al zei; dit is een uiterst interessant resultaat. Zijn emoties tegenover u zijn zo sterk dat de herinneringen door de drank heen aan hem terugkomen. Het is niet heel vreemd, gezien het zwakke spreukgebruik waarmee ik jullie de drank laat maken, maar desalniettemin is dit een van de eerste keren binnen mijn klaslokaal dat een leerling zijn emoties sterk genoeg zijn om binnen vijf minuten de herinneringen te herstellen.’ Haar duidelijke vertoon van goedkeuring doet niet veel goeds voor mijn humeur.
      ‘Geweldig. Dus hij haat me genoeg om praktisch immuun te zijn voor Forgetfulness Potion!’
      Jean Vane staat bekend om haar zure gezicht. De manier waarop haar lippen altijd strak tot een lijn geperst zijn, tenzij ze een tot leedvermaak gerichte grijns tevoorschijn tovert. Op mijn woorden lijkt haar normaal gefronste gezicht echter meer te ontspannen. Een zweem van een glimlach speelt rond haar lippen en even, heel even, ziet ze er jonger uit.
      ‘Als dat is hoe u het interpreteert,’ beaamt ze zacht, een hint humor in haar stem, en dan is het moment voorbij en beent ze van ons weg onder het blaffen van orders tot opruimen. Ik negeer Malfoy, die ondertussen compleet hersteld lijkt en me meerdere malen op het hart drukt hoe teleurgesteld hij is dat hij niet langer heeft kunnen vergeten wie ik ben.

Reacties (9)

  • EDGEofGLORY

    Keep on going please ..(nerd)

    3 jaar geleden
  • Laleah

    Hahahahaha oke dit hoofdstuk vond ik echt geweldig! Man, man, man wat schrijf jij toch goed! Ik ben geen jaloers type, maar hiervan wordt ik toch wel een beetje jaloers gehehe ^^ lekker doorgaaaan!

    3 jaar geleden
  • Horlinson

    Yesss, hier hoopte ik stiekem wel op (':
    Leuk gedchreven!

    3 jaar geleden
  • Dessert

    ‘Als dat is hoe u het interpreteert,’ beaamt ze zacht,


    i LOVE it.

    Zo interpreteer ik het niet hoor:Y)

    3 jaar geleden
  • Shiber

    Rawr Malfoy. Ze had zijn avances naar haar op moeten nemen en hem daarmee plagen haha.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here