Foto bij OO8 - Let's Converse





      Ik moet mezelf er constant aan herinneren dat dit nog maar de vierde lesdag was. Het voelt alsof we al weken onderweg zijn en de vijf verslagen die we ondertussen al opgelegd hebben gekregen lijken alleen maar meer bewijs. Verdomde N.E.W.T.S.
      Na het avondmaal begeven we ons terug naar Slytherin Common Room, waar de kilte maar nauwelijks wordt verdreven door de knapperende haardvuren. De dansende roodgouden gloed hiervan mengt met het groene licht wat The Great Lake door de ruimte werpt en het geeft het geheel een etherische sfeer. Zwartlederen banken en smaragdgroene fauteuils staan ogenschijnlijk willekeurig door de ruimte tussen de pilaren die het plafond verstevigen. De weinige decoratieve schilderijen die her en der hangen hebben allemaal donkere lijsten en geven in ieder geval zicht op iets Slytherin gerelateerds, zoals slangen of een zuur kijkende Salazar Slytherin.
      Het is kil, het is mistroostig en het is thuis. In tegenstelling tot wat veel mensen geloven ben ik erg graag binnen de vochtige muren van de Common Room. Men gelooft vrij oppervlakkig dat een rijkeluiskindje uit de Rivers familie niet kan omgaan met de robuuste en neerslachtige omgeving van haar House, en dat ik waarschijnlijk tegen Snape klaag over het gebrek aan luxe en comfort. Niets is echter minder waar.
      Juist omdat het zo compleet het tegenovergestelde is van Rivers Estate, kan ik me hier op mijn gemak voelen. Het is niets zoals de marmeren hallen, de statige wenteltrappen en de belachelijk dure kroonluchters. Geen verse bloemen waar niemand aandacht aan besteed, maar welke puur staan voor een vertoning van rijkdom. Geen tot spiegels opgepoetste zilverwaren met dubieuze geschiedenissen, weggestopt in glazen kasten welke nooit stof lijken te verzamelen. Geen prominente gasten die komen en gaan zonder er bij stil te staan dat er ook nog een tienerdochter aanwezig is die misschien ook tijd van haar ouders verlangt zonder een afspraak te moeten maken. Niet dat er tijd is in de agenda’s van mijn ouders, al helemaal niet meer sinds de wederopstanding van een zekere Dark Lord.
      Nee, de Common Room is een verademing en een plek waar ik tot rust kan komen, is het niet dat een zeker witblond persoon een poging doet gaten in de achterkant van mijn hoofd te boren. Hij probeerde dit ook al in The Great Hall tijdens het eten en zet zijn poging nu dus al een uur voort vanaf zijn positie aan de andere kant van de ruimte. Het prikkelt mijn zenuwen, zorgt dat ik ontregelt raak en ik haat het om ontregelt te raken. Ik haat hem. Dus ik negeer hem al die tijd al stellig, zonder hem ook maar een blik waardig te keuren, negeer hem zoals ik dat heb gedaan sinds het Potions fiasco.
      ‘Hij doet echt zijn best hè, vanavond,’ merkt Hestia op. Ze zit in de fauteuil het dichtst bij de zijkant van de haard en heeft hierdoor de mogelijkheid af en toe naar Malfoy te kijken zonder dat het opvalt. Ik zit uitgestrekt op de zwartlederen bank tegenover de haard met mijn rug naar de rest van de Common Room toe, terwijl Flora op de grond zit en haar teennagels lakt.
      ‘Als hij nog even doorgaat dan heb ik echt gaten in mijn hoofd,’ bijt ik, gehoor gevend aan mijn frustratie. Met een vloek draai ik me bij en ga op de bank liggen, zodat ik ver genoeg wegzak achter de rugleuning om mezelf te verbergen voor de grijze ogen. Vluchtgedrag misstaat me, maar ik kan het afschuiven op moe zijn en comfort zoeken, zogenaamd niet op de hoogte van zijn blik.
      ‘O, hè hè, Parkinson heeft eindelijk zijn aandacht. Ik dacht dat ze hem recht in zijn gezicht moest slaan om het te krijgen,’ vervolgt Hestia, haar ogen op de groep aan de andere kant gericht. ‘Je zou denken dat ze het nu wel eens op zou geven, aangezien hij zo’n beetje iedereen heeft bespeeld behalve degene die zich zo gewillig voor zijn voeten gooit.’
      Ik grom en kijk haar geërgerd aan.
      ‘O, de duistere diepten van de Friendzone, erg vervelend voor haar. Kunnen we het over iets anders hebben dan Malfoy of enig ander onderwerp waarmee hij geassocieerd kan worden?’ Ik plaats het vraagteken in mijn stem meer uit geveinsde beleefdheid dan dat ik haar daadwerkelijk een keuze geef. Meestal is dat genoeg waarschuwing.
      ‘Wat was er aan de hand tijdens Potions, maandag?’ Het is Flora die mijn geduld op de proef stelt, zonder op te kijken van haar ondertussen zwarte teennagels. Ik wist dat dit nog ging komen.
      ‘Hij wist de drank te omzeilen. Dit gaat nog steeds over Malfoy,’ klaag ik, een randje venijn in mijn stem.
      ‘Ja, zoveel hadden we zelf al uitgevogeld. Maar hoe?’ Wauw, iemand heeft vandaag een blok beton voor het hoofd. Mijn hand glijd in de zak van mijn gewaad en omvat mijn Wand, waarna ik zonder te spreken mijn magie loslaat. Flora haar teennagels kleuren een afzichtelijke kleur roze, welke in scherp contrast staat met de smaragdgroene binnenkant van haar gewaad.
      ‘Ugh! Payton! Dat is afschuwelijk!’
      ‘Net als het gespreksonderwerp.’
      Het levert me een kwade blik en een dramatisch rollen van de ogen op, alvorens ze zelf de kleur weer fikst. Mijn punt is gelukkig wel gemaakt en geen van beide vraagt door. Al zouden ze er over doorgaan, zou ik niet weten wat te antwoorden. Ik snap zelf maar amper wat er tijdens de les is gebeurd en probeer het van me af te zetten, bang dat ik mijn haren uit mijn hoofd ga trekken van frustratie. Dus vooral niet aan Malfoy denkend leg ik mijn armen onder mijn hoofd, sluit mijn ogen, zak nog net een stukje verder weg in het koele leer van de bank en geniet van de warmte die het vuur over me heen werpt.

***


      ‘Pay, iemand wil je aandacht,’ klinkt de dringende stem van Hestia, en met een ontevreden grom komt mijn bewustzijn terug. Mijn gedachten worden omlijnd door de verlammende effecten van slaap, terwijl ik me met nog steeds gesloten ogen uitrek als een luie kat.
      ‘What else is new?’ vraag ik droog, mijn ergernis duidelijk aanwezig en mijn stem krakend. Goed, misschien is het niet heel handig om in slaap te vallen in de Common Room, al helemaal niet binnen een House als Slytherin. Ik ga er echter van uit dat de tweeling over me waakt en er voor zorgt dat niemand misbruik maakt van de situatie, op welke manier dan ook.
      ‘Malfoy, wat moet je?’ Veronderstel ik blindelings, terugdenkend aan zijn dringende blik van eerder. Hij moet dus echt wat van me en is er klaar mee te wachten tot ik naar hem toe kom. Yeah right, alsof dat ging gebeuren.
      ‘O, don’t flatter yourself,’ sneert een schelle stem, duidelijk niet toebehorend aan Malfoy. Verrast open ik mijn ogen om Parkinson te ontdekken, staande bij het uiteinde van de bank waar mijn benen nog steeds met de enkels gekruist liggen. Ze heeft haar armen over elkaar geslagen en kijkt met zoveel afkeer op me neer als ze op durft te brengen. Mijn wenkbrauwen verhogen verbaasd.
      ‘O, en hier dacht ik dat ik niet blij verrast kon worden door jouw aanwezigheid, Parkinson. Guess what, ik haat Malfoy meer dan jou,’ verzucht ik oprecht. ‘Wat niet betekend dat ik van je gezelschap geniet, dus wat is er?’
      Ik hevel mezelf overeind en scheur mijn blik van haar los om de Common Room rond te kijken. Er is nog maar een handjevol leerlingen aanwezig, waaruit ik opmaak dat ik langer dan een paar minuten ben weggedommeld. Iedereen van Parkinson haar clubje lijkt zich terug getrokken te hebben voor de nacht en er zijn enkel een paar vijfdejaars overgebleven naast ons vieren.
      ‘Ik vroeg me af of ik even met je kan praten.’ Klinkt het weer schel.
      ‘Wel, Parkinson, dat doen we al. Dit is wat men noemt een gesprek,’ spin ik, mijn blik weer terug brengend op mijn minst favoriete vrouwelijke Housegenoot.
      ‘Meer… privé.’ Licht ze toe, er voor kiezend mijn pesterijen te negeren en een wantrouwende blik richting de tweeling werpend, die op hun beurt erg vuil naar haar terug kijken. Ik ben trots op ze.
      ‘Oké.’ Is mijn enige reactie.
Twee hoofden schieten verontwaardigd in mijn richting.
      ‘Payton! Alles wat…’
      ‘Je gaat toch niet…’
      ‘Shut it! Ik kan jullie later wel inlichten,’ bijt ik, hun woorden afkappend. Pansy Parkinson en ik hebben nooit veel langer gepraat dan hoogstnodig was en de woorden die werden gewisseld waren zo spaarzaam als mogelijk binnen de situatie. Hatelijke opmerkingen buiten kijf gesteld, ze heeft me nog nooit om een gesprek gevraagd in de zes jaren dat we hier op school hebben gezeten. Mijn interesse is gewekt.


Reacties (7)

  • Infrared

    HMMMMM......

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Ik ben heel erg benieuwd hihi kan niet wachten x

    3 jaar geleden
  • Dessert

    Ik ben benieuwd!!

    3 jaar geleden
  • Shiber

    Yo mijn interesse is gewekt!
    Iets zegt me dat het nu echt interessant gaat worden.

    3 jaar geleden
  • Laleah

    Huh wtf.... Mijn abo was ineens verdwenen....

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here