Foto bij OO9 - Insights





      Spertijd is al minstens een uur van kracht, maar het weerhoudt Parkinson er niet van me de Common Room uit te leiden. Filch is zelden in de kerkers te vinden, waarschijnlijk bezorgder om de Gryffindors die hun Tower blijkbaar niet genoeg op prijs stellen om er braaf te blijven. De enige waarvoor we onze ogen open moeten houden is Professor Snape, maar zelfs wanneer hij ons zou ontdekken kunnen we er waarschijnlijk vanaf komen met een waarschuwing. De enkele Prefect die zich in de Dungeons begeeft is van Slytherin House zelf en treft vaak geen maatregelen. De schaduwen bieden echter genoeg duisternis om ons van het oog te onttrekken en in stilte doorkruisen we meerdere gangen, tot mijn reisleidster afbuigt en halt houdt in een verscholen nis.
      Om het mezelf gemakkelijk te maken en om aan te tonen dat ik ook daadwerkelijk op mijn gemak ben, ga ik nonchalant tegen de koude, vochtige muur staan leunen. Parkinson is dan degene die het initiatief heeft genomen voor dit gesprek, maar dat betekend niet dat ik haar de leiding verder gun. Mijn vertoon van nonchalance zorgt er tot mijn genoegen voor dat de zwartharige nerveuzer lijkt te worden.
      ‘Spit it out, Parkinson. Ik heb niet de hele nacht de tijd,’ spoor ik aan, nadat er tien seconden in stilte zijn verstreken. ‘Al had ik ook niet verwacht dat jij de essentie van een schoonheidsslaapje kon waarderen.’
      Het levert me een kwade blik op, maar vervolgens volgt ze mijn voorbeeld en leunt tegen de overliggende muur. Nog even is er een peilloze blik in haar ogen te zien, maar dan lijkt ze een beslissing te nemen en wordt ze meer standvastig.
      ‘Ik heb een voorstel,’ zegt ze stellig, haar blik zonder twijfel op mij gericht. ‘Een weddenschap, om preciezer te zijn.’ En hierop kan ik mijn verbazing niet helemaal verbergen. Oké, ik weet niet wat ik precies had verwacht, maar niet dit.
      ‘Een weddenschap? Met mij?’
      ‘Nee, met Snape, ik wilde het alleen even met jou bespreken.’
      ‘Ha-ha. Is dat humor, Parkinson? Ik wist niet dat je dat bezat.’
      Ze zucht op een niets anders dan vermoeid te noemen manier en knijpt haar ogen tot spleetjes.
      ‘Kunnen we dit doen zonder dat je constant moet aantonen hoe goedgebekt je bent?’
      ‘Aah, is dat een compliment?’ Ze vernauwt haar ogen nog meer en hierop rol ik die van mij. ‘Oké, al goed, al goed. Ik ben oprecht nieuwsgierig naar waar dit vandaan komt, dus voor de dag ermee. Ik zal proberen minder… mij te zijn.’ Beloof ik, al zal niemand ooit te weten komen dat ik haar tegemoet kom, niet als het aan mij ligt in ieder geval. Ze lijkt weer meer te ontspannen, in ieder geval zoveel als mogelijk is tussen ons.
      ‘Goed, laten we gewoon meteen naar het punt gaan. Jij haat Draco, dat is algemene kennis. Draco, daarentegen, doet alsof hij jou haat, omdat jij hem haat en hij er niet mee om kan gaan dat je hem haat. Zie…’
      ‘Ho rustig! Iets minder met de haat, ik ben net wakker,’ onderbreek ik haar, nauwelijks begrijpend wat ze zojuist heeft gezegd. Pas wanneer ik de woorden nog even snel in gedachten naloop lijkt het te dagen.
      ‘Doet alsof? Je bedoelt te zeggen dat Malfoy een showtje opvoert?’ De ongeloof klinkt duidelijk door in mijn stem, evenals de ingehouden lach. Is ze geestelijk niet in orde? Heeft ze waanideeën?
      ‘Dat is precies wat ik vermoed, ja,’ bevestigd ze stellig.
      ‘Parkinson, ben je op je hoofd gevallen? Niemand is zo’n goede acteur.’ En terwijl die woorden mijn mond verlaten weet ik dat ik dat zelf niet geloof. Pansy haar wenkbrauwen gaan omhoog en ze klikt haar tong.
      ‘Werkelijk? Een Slytherin, opgevoed door Lucius en Narcissa Malfoy. Grootgebracht als de successor van een hoogstaande familie, bestraft voor iedere misstap in etiketten vanaf het moment dat hij kon praten en gedwongen om zich te mengen in de volwassenen wereld vanaf het moment dat hij kon lopen. Als er iemand is binnen deze school die moet begrijpen dat hij kan acteren, dan ben jij het wel, is het niet. Payton Rivers, dochter van Navaro en Cybele Rivers, erfgenaam van Rivers Estate,’ beschuldigd ze, de spijker op zijn kop slaand.
      Ze heeft gelijk. Het is tandenknarsend irritant om vergeleken te worden met mijn rivaal, maar daarbij ook algemeen bekend dat onze opvoeding vrijwel hetzelfde moet zijn geweest. Er is echter een pijnlijk groot verschil en dat is dat Lucius en Narcissa zich daadwerkelijk bekommeren om hun zoon. Dat heeft nu echter niets te maken met het punt wat ze probeert te maken en doet ook niets af aan het feit dat ik weet dat ik goed kan acteren. Heel goed. En dat maakt het waarschijnlijker dat Malfoy dat ook kan. Het is verschrikkelijk om hardop toe te moeten geven dat iemand gelijk heeft, dus dat doe ik dan ook niet.
      ‘Prima, terug naar het punt. Hij haat me niet oprecht, volgens jou.’ Stuur ik haar terug naar het oorspronkelijke gesprek, mijn ongeloof duidelijk hoorbaar. Ze knippert even met haar ogen en lijkt haar gedachten te ordenen, alvorens het woord weer te nemen.
      ‘Ik wordt krankzinnig van zijn obsessie. Als hij het niet over je heeft, en geloof me maar hij zegt niets positiefs, dan kijkt hij wel naar je en het wordt gewoon vervelend. Ik had verwacht dat het ergens wel een keer op zou houden, dat gedoe tussen jullie, maar blijkbaar is dit de enige manier waarop twee mensen in dezelfde situatie wat stoom af kunnen blazen. En ik ga niet liegen, je bent niet gek, ik zou het niet erg vinden als hij iets meer aandacht zou besteden aan de mensen die hem wel iets vriendelijks te vertellen hebben,’
      ‘Zoals jij?’
      ‘…zoals ik. Maar zolang hij je niet genoeg haat, niet oprecht haat, en ook niet op een vriendelijkere voet met je kan komen, zit die kans er niet in. Geloof me maar wanneer ik zeg dat ik van alles heb geprobeerd. Hij kan het niet laten gaan zolang er niets verandert en aangezien dit het laatste jaar is, ben ik wanhopig aan het worden.’
      ‘Dat blijkt, als je dat zonder slag of stoot aan mij toegeeft.’ Er begint zich iets te roeren in mijn onderbuik, wetende dat we de oorsprong van het gesprek naderen. Ik had nooit durven verwachten dat mijn eerste daadwerkelijke gesprek met Pansy Parkinson deze wending kon nemen. Ik weet niet wat haar intentie is, maar ze geeft me nieuwe inzichten over Malfoy. Inzichten die ik tegen hem zou kunnen gebruiken, mocht na enige tests blijken dat ze het bij het rechte eind heeft. Is de haat waarmee Malfoy me bejegend een dekmantel voor iets anders? Het lijkt onwaarschijnlijk, maar als ik uit kan zoeken wat er onder schuilgaat, dan kan ik het tegen hem houden in dit laatste jaar. Mijn laatste jaar van vrijheid. Het laatste jaar waarin ik me uit kan leven als zijnde een onbezorgde student. Het laatste jaar waarin ik mijn woede af kan reageren op iemand die een gevat weerwoord geeft, in plaats van me te vervloeken met een Cruciatus Curse. Ja, ja dit is een theorie waarmee ik iets kan, een manier om mijn laatste jaar als ogenschijnlijk onschuldige tiener het meest spectaculaire jaar tot nu toe te maken.
      Een kers op een taart die na mijn afstuderen zal worden vernietigd door He Who Must Not Be Named.


Oo, als jullie eens wisten wat er allemaal nog te komen staat. Hopelijk genieten jullie nog van het verhaal ^^




Reacties (6)

  • Shaybuttah

    loveee it!

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    I need moorreee3

    3 jaar geleden
  • Shiber

    Hahaha Catmint ik vroeg me hetzelfde af, maar een hint als niet de daadwerkelijke vraag staat op de cover.
    Kind I am shook je schrijft zo fijn en ik zit helemaal in het verhaal! Keep doing what you're doing!

    3 jaar geleden
  • Laleah

    Ik geniet zeker!! Kom maar op met de rest! ^^

    3 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Nu ben ik echt nieuwsgierig :3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here