Foto bij O1O - Alligatus Dicens





      ‘Allemaal leuk en aardig, werkelijk, maar wat heeft dit allemaal van doen met een nog niet nader verklaarde weddenschap?’ Ik ben niet meer echt geïnteresseerd in wat Parkinson me aan wil bieden, aangezien ze me al iets heel interessants heeft gepresenteerd. Ingebakken etiketten dwingen me er echter toe haar in ieder geval aan te horen. Een beetje zo’n voor wat hoort wat ding, zei het in mindere mate. Gelukkig lijk zij even min te genieten van mijn gezelschap als ik van dat van haar en komt ze straight to the point.
      ‘Zoals ik zei; wanhopig. Er moet hem duidelijk worden dat wat hij ook doet, hij zijn relatie met jou niet kan verbeteren, aangezien jij… nou ja, jij bent,’ mompelt ze, een veelzeggende blik in haar ogen. Het levert haar een scheve grijns op.
      ‘O, kom nu, Pansy. Niet zo verlegen,’ daag ik haar uit, wetende dat er niet veel positiefs over haar lippen kan komen wanneer het mij betreft. Sluit maar aan in de rij. Ze kiest er voor de opmerking te negeren en niet verder in te gaan op wat mij dan precies omvat.
      ‘Hij moet aandacht krijgen voor andere dingen dan zijn obsessie met jou. Ik wilde je het volgende aanbieden; jij kwetst hem. Breek zijn hart, mocht hij er al een hebben, duw hem over het randje of… weet ik veel wat het is wat jij het best doet. Het maakt me niet uit hoe. Maak hem voor eens en voor altijd duidelijk hoeveel je hem werkelijk haat, zodat hij jou ook oprecht kan haten of zich over dit heen kan zetten, wat het dan ook is. Ik heb niet het hele jaar de tijd om nog dingen te proberen, want als dit jaar over is gaat hij terug naar de Manor en wordt het bijna onmogelijk hem nog te zien. Als hij zelf geen waardige partner vind voordat hij twintig wordt, dan staat het gearrangeerde huwelijk met Astoria Greengrass. Dus mocht je akkoord gaan, doe het voor de avond van het Halloween Feast.’
      Wel ik ben… geschokt. Het komt niet vaak voor dat ik geen woorden kan vinden en al helemaal niet dat het aan me te merken valt. De tevreden grijns rond Parkinson haar lippen wijst me er echter op dat het nu meer dan duidelijk is, terwijl ik mijn mond voor de tweede keer open zonder woorden te vinden. Ze geeft me geen kans om nog een poging te doen.
      ‘Ik ken jouw soort, mensen die alles aanpakken om het leven iets minder saai te maken. Je kan niet ontkennen dat het een uitdaging zou zijn, een mooie bezigheid voor je laatste jaar hier. Denk je eens in wat je Draco aan zou kunnen doen.’
      Ik dwing mezelf mijn gedachten te ordenen, maar weet niet zo goed waar te beginnen.
      ‘Ik weet niet of je de essentie van een weddenschap kent, maar dit klinkt er nog niet bepaald als een,’ verkies ik te zeggen, de rest van mijn gedachten te overhoop om iets anders op te brengen. Pansy Parkinson, een in een friendzone verstrikte vriendin van Draco Malfoy, wil dat ik hem kwets. Wat een perfect voorbeeld van het waarom van mijn vertrouwensproblemen. Mensen zijn vaak alleen maar geïnteresseerd in eigenbelang, al helemaal wanneer ze uit een zeker sluw House komen. Zij geeft op dit moment het perfecte voorbeeld van een ware Slytherin, al zal ik dat nooit hardop toegeven. Wij gaan tot iedere lengte om te krijgen wat we willen, maakt niet uit wie we uit de weg moeten ruimen.
      ‘Jij breekt Draco voor het Halloween Feast om te winnen. Lukt het niet, dan vertel je mij jouw grootste geheim, dit om te verzekeren dat je er niet met de hoed naar gooit. Simpeler als dat kan ik het niet voor je maken,’ stelt ze op bijna triomfantelijke wijze en ik moet toegeven dat ze er goed over na heeft gedacht. Ik deel niet graag geheimen, ik deel het liefst helemaal niets. Ook ben ik snel verveeld en maak ik dingen die me vervelen niet af. Ze probeert dit waterdicht te maken, zonder in te zien dat ze al heeft gefaald. Ik werp haar een grijns, duw mezelf weg van de muur en richt me in mijn volle lengte op.
      ‘Nee,’ zeg ik resoluut, waarop ik mezelf twee seconden gun om de verbazing en schok die haar gezicht overneemt in me op te nemen. Dan draai ik haar mijn rug toe en loop weg. Ik ben welgeteld drie stappen van haar verwijderd wanneer Parkinson haar schelle stem terug weet te vinden.
      ‘Waarom niet?! Ik snap het niet, je zou alles aanpakken om hem naar het leven te staan!’ O ja, ze is wanhopig alright. Ik kan het horen in haar stem en weet zonder me om te draaien dat haar ogen uit haar hoofd puilen. Zonder te stoppen met lopen geef ik mijn antwoord.
      ‘Ik heb die weddenschap niet nodig na de informatie die jij me hebt gegeven. Hiermee kan ik zelf wel wat bereiken, zonder de dreiging een geheim bloot te moeten geven bij de onwaarschijnlijke uitkomst waarbij ik niet win. Daarbij heeft jouw weddenschap geen interessante prijs wanneer ik win. Malfoy kwetsen lukt zo ook wel.’
      O ja, dat gaat me zeker wel lukken. Ik weet niet wat Parkinson precies bedoeld met het feit dat Malfoy acteert, ik weet niet eens of Parkinson zelf wel weet wat ze bedoeld, of dat ze me gewoon probeert te strikken om haar dirty work te doen. Met een beetje onderzoek moet ik er echter wel achter kunnen komen of er meer schuilgaat achter dat kille gezicht van Malfoy. Ik kan de façade misschien wel laten vallen, de muren afbreken tot hij me binnen laat. Ik heb maar een klein schandaaltje nodig, maar een nietig geheimpje en dan kan ik he-
      ‘Als het je lukt vertel ik je een geheim van Draco.’
      Het is niet meer dan een fluistering, maar duidelijk hoorbaar in de holle gangen en ik verstar halverwege een stap. De standvastigheid is verdwenen en nu is wanhoop echt het laatste wat over is in Parkinson haar stem. Ik kan horen dat dit al in haar gedachten heeft gespeeld, dat deze optie geen opwelling is en dat ze het heeft bewaard als een last resort. Een laatste sprong van een kat in het nauw. Ze haat het idee. Ze haat het dat ze tot deze lengte wil gaan en de enige relatie die ze wel heeft met Malfoy, een vriendschap, op het spel zet voor meer. Pansy Parkinson is bereid om all-in te gaan en ik geniet er immens van.
      ‘Niet een geheim. Mijn grootste geheim, voor zijn grootste geheim. Alles of niets, Parkinson.’ Want ja, dit is interessant. Zij weet dingen over hem, weet misschien wel dingen die hij nooit aan de grote klok wil hangen en alleen deelt met de mensen die hij denkt te kunnen vertrouwen. Al bespeel ik Malfoy met alles wat ik in me heb, dan nog zou ik hem nooit zijn grootste geheim kunnen ontrafelen. Niet voor we deze school verlaten in ieder geval. Als ik slaag en zijn geheim te weten krijg, dan heb ik nog meer dan een semester om hem het leven zuur te maken. O, de mogelijkheden!
      Ik draai me terug naar Parkinson met een wolfachtige grijns rond mijn lippen. Ze is witter weg getrokken door de wending die het gesprek heeft genomen en ik besef me dat ik naast Malfoy zijn lot, ook met dat van haar kan knoeien. “Liefde maakt zwak” weergalmt de stem van mijn vader door mijn hoofd.
      Zonder verder nog iets te zeggen steekt Parkinson haar hand naar me uit, terwijl haar vrije hand naar haar Wand zoekt. O, ze wil het officieel maken. Hierbij voel ik mijn hart even samentrekken. Stel het lukt niet, stel ze liegt over Malfoy en dit alles is een truc om mij mijn geheimen te ontrafelen? Ik slik het overtollige speeksel uit mijn mond weg en knijp mijn ogen tot spleetjes. Nee, zo slim is ze niet en hij zoekt de confrontatie recht toe recht aan. Jongens vechten niet zoals meisjes. Daarbij, als ik iets wil, dan lukt me dat. Ik kan deze weddenschap winnen.
      Met een stap heb ik de afstand overbrugd en ligt mijn hand in die van haar. Ze huivert onder mijn koude aanraking en ik walg wanneer ik besef dat haar hand klam is.
      ‘Nerveus?’ Kan ik niet laten te vragen op een uitdagende toon. Ze heeft haar Wand gevonden en kiest er weer voor om mijn opmerking te negeren. Wel, she’s no fun.
      ‘Laten we dit doen, voor een van ons zich bedenkt,’ mompelt ze en ze knijpt even in mijn hand als om aan te geven dat we beginnen. Ik verstevig mijn grip tot standje vermorzelen, waarop ze me vuil aankijkt.
      ‘Ik, Pansy Parkinson, stel hierbij dat Payton Anissa Rivers, Draco Lucius Malfoy breekt voor het Halloween Feast op 31 oktober. Mocht haar dit niet lukken zal ze haar grootste geheim met mij moeten delen. Lukt haar dit wel, dan zal ik haar Draco Malfoy zijn grootste geheim vertellen. We mogen Draco Malfoy onder geen beding op de hoogte brengen van de weddenschap, willen we pijnlijke consequenties voorkomen.’
      ‘Ik, Payton Anissa Rivers, ga hiermee akkoord.’
Alligatus Dicens.’ En ik voel hoe de magie over ons heen spoelt, als een koude prikkeling, een kille gebondenheid, niet warm zoals een spreuk met betere intenties. Zodra Parkinson haar Wand laat zakken laat ik haar hand los en veeg hem met het meest overdreven gebaar wat ik op kan brengen af aan mijn gewaad.
      ‘Prettig om zaken met je te doen,’ sneer ik met de meeste leedvermaak die ik op kan brengen.
      Ik denk niet dat ik Parkinson ooit zo bleek heb gezien, alsof ze nu al weet dat ze de grootste fout van haar leven heeft gemaakt.


So, there you have it. Het is misschien een beetje laat, maar ik neem aan dat jullie ondertussen wel door hebben dat ik me niet aan de verhaallijn van J.K. houdt. The Dark Lord is terug, maar aangezien ze in het zevende jaar verkeren neem ik aan dat jullie begrijpen dat Draco zijn zesde jaar niet is voorgevallen ^^ Gewoon even tussendoor.




Reacties (6)

  • EDGEofGLORY

    Ik ben zo benieuwd hoe dit gaat lopen, al heb ik al wel een beetje een voorgevoel(A)

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Am, ik kan niet vaak genoeg zeggen dat je echt een geweldige schrijfster bent! XX

    3 jaar geleden
  • Shiber

    Ik ben PUMPED voor de rest, werkelijk. Give me those dirty secrets.

    3 jaar geleden
  • periphery

    Je doet je username wel eer aan, moet ik zeggen (:
    Ik ben zo benieuwd naar de volgende hoofdstukken!

    3 jaar geleden
  • StillHope

    Ik vind dit verhaal echt geweldig!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen