Foto bij O11 - Realization





      ‘Oké, wauw. Ik heb even nodig om dit te laten bezinken.’ Flora kijkt me met grote, geschokte ogen aan vanaf haar positie op mijn bed. Een zacht gefluisterde Tempus heeft me net verteld dat het half twee in de nacht is, de smaragdgroene gordijnen rond mijn hemelbed zijn dichtgetrokken en ons gesprek wordt voor de rest van de slapende Slytherins verborgen door een Silencing spell.
      ‘Misschien had je zelf even de tijd moeten nemen om het te laten bezinken, werkelijk, Payton! Dit rammelt aan alle kanten!’ Hestia heeft ook grote ogen, maar dit is niet van schok. De mengeling van afkeuring en afschuw strijkt me tegen de haren om een rede die me kwaad maakt; ik weet namelijk dat ze gelijk heeft. Ik had het geweten zodra ik terug was in de Common Room, had geweten dat ik een beslissing heb gemaakt in the heat of te moment. Ondoordacht en te overtuigd van mijn eigen kunnen dan goed voor me is. Ga ik dit toegeven? Natuurlijk niet.
      ‘Wat? Het is perfect. Ik kan er nauwelijks slecht uit komen. Denk er over na! Parkinson is een wanhopig wrak en is de verliezer in beide uitkomsten. Als ik verlies heeft ze nog steeds geen resultaten geboekt bij Malfoy en is ze terug bij het begin, mines twee maanden tijd. Als ik win moet ze mij iets persoonlijks van Malfoy vertellen en reken er maar op dat ik hem vertel van wie ik het heb gehoord. Stel je zijn gezicht eens voor als ik hem vertel wie de weddenschap heeft bedacht en onder welke voorwaarden. Parkinson overleeft het niet!’ bijt ik haar toe, misschien ook wel in een poging mezelf te overtuigen. De weddenschap is gebonden, niets meer wat ik er aan kan doen.
      ‘Allemaal leuk en aardig, maar als je verliest moet jij je bloot geven! Wat denk je dat zij doet met wat het dan ook is wat jij als je grootste geheim ziet? De hele school zal het weten! Malfoy zal het weten! Je zal het einde er niet van horen.’ Ik knars mijn tanden bij het vooruitzicht, maar doe het voorkomen alsof het komt omdat ik geïrriteerd raak tegenover haar, niet gewillig de twijfel die ik nu al heb te tonen. Salazar, als mijn diepste geheim uitkomt, dan is wat getreiter wel het laatste waar ik me druk om moet maken.
      ‘Twijfel je eraan dat ik dit ga winnen?’ grom ik, waarschuwend, laag.
      ‘Ja! En dat zou jij ook moeten doen! Niet lullig bedoeld Pay, maar je hebt net in een opwelling een weddenschap afgesloten enkel op het woord van Parkinson. Je weet helemaal niet of ze het bij het rechte eind heeft. Je hebt geen idee of Malfoy acteert. En laten we eerlijk zijn, als hij je niet haat dan verdient hij een prijs voor zijn acteerwerk. Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat het niet echt is.’ Legt ze uit, duidelijk nerveus me tegen te spreken maar standvastig doorzettend.
      Het drijft me tot woede dat alles wat ze zegt aansluit op alles wat ik al heb bedacht. Haar woorden doen me echter wel terug denken aan de laatste les van de vorige dag. Forgetfulness Potion. Ik dwing mezelf rustig te blijven en heb hier enkele seconden voor nodig. Flora slaat ons in stilte gade, zoals gewoonlijk bewijst Hestia zich de dapperste.
      ‘Jullie vroegen daarstraks naar de Potions les. Wat er gebeurde; Malfoy moest mij vergeten en herinnerde me binnen vijf minuten weer. Hij verbrak de invloeden van de Potion omdat zijn emoties naar mij toe zo sterk zijn dat hij het zich herinnerde! Vane zei dat het nog nooit is voorgekomen binnen haar lokaal, niet zo snel in ieder geval.’ Leg ik uit. Het is logisch. Het ondersteunt wat Parkinson me heeft verteld en maakt dat ik me weer iets zekerder voel. Heel even.
      ‘Maar dat zegt niets! Natuurlijk zijn die emoties sterk, hij haat jou misschien meer dan zelfs Potter!’ Merlin, ze heeft gelijk. Haat is ook een emotie. Ik heb geen poot om op te staan.
      ‘Iets zegt me gewoon dat er meer is! Ik voel het.’ Mijn toon is erg schoolplein-ik-ben-zes-en-heb-gelijk achtig, al zal ik het ontkennen mocht iemand me er op wijzen.
      ‘Ik hoop maar dat je gevoel sterk genoeg is om je laatste maanden op Hogwarts voor te verspelen. Het is niet dat je er nog onderuit kan, dus je zal wel moeten. Een Alligatus?’ vraagt ze, duidelijk klaar met het tarten van het lot. Ze weet dat ze haar geluk maar zo ver kan duwen voordat ze me echt boos krijgt en verandert haar toon naar een meer samenzweerderige. Ik huiver bij de herinnering aan de koude magie.
      ‘Ja, nasty little curse. Dwingt ons om ons er aan te houden. Ik weet niet wat er precies gebeurt als een van ons de eisen niet nakomt, maar ik verwacht niet dat het erg prettig is.’
      ‘Ik heb eens een Alligatus geprobeerd te omzeilen, weet je nog, Hes? We waren op vakantie in een resort in Turkije en een van de jongens van het animatieteam wilde wedden dat ik niet in de nachts weg durfde te sluipen om met hem af te spreken. Als hij won moest ik hardop zeggen dat Half-Blood’s superieur zijn en als ik won… wel, laten we zeggen dat hij liever wilde dat ik won.’
      Mijn walging over zijn voorwaarde voor de weddenschap valt snel weg wanneer ik die van haar hoor en ik grijns met opgetrokken wenkbrauwen naar haar.
      ‘You sly fox.’ Complimenteer ik haar, waarop twee identieke wolfachtige grijnzen me beantwoorden.
      ‘Hij was knap, voor een Half-Blood. Anyway, ik wist natuurlijk dat ik ging winnen, anders had ik er nooit mee ingestemd. Jammer genoeg besloten onze ouders ons mee te nemen op excursie die dag en we kwamen pas een uur na de afgesproken tijd terug, waardoor ik automatisch verloor. Hij vond me de volgende dag en zodra ik hem zag kreeg ik een heel raar gevoel in mijn maag. We raakten in discussie en ik zei hem dat het niet eerlijk was verlopen, maar blijkbaar houdt de spreuk daar geen rekening mee. Hoe langer ik mijn voorwaarde uitstelde, hoe misselijker ik werd. Het was een soort brandend gevoel in mijn maag en het werd intenser naarmate er tijd verstreek. En toen flapte ik het er gewoon uit, anders was ik zeker gaan spugen. Het was heel naar.’
      Er valt een stilte terwijl we dit alle drie overdenken. Oké, dus ik wordt als het ware gedwongen mijn deel van de weddenschap na te komen. Het is logisch, geen prettig idee en ik moet winnen.
      Dus hoe ga ik dit doen? Wat is mijn tactiek om Malfoy over het randje te krijgen? Ik teister hem al jaren en nog nooit heeft hij enig teken gegeven dat ik hem daadwerkelijk heb gekwetst. Niet genoeg om hem me oprecht te doen haten, als ik Parkinson moet geloven. Dus dat maakt mijn manier van aanpak tot nu toe vruchteloos. Ik moet iets anders doen, iets wat hij niet verwacht. Iets wat hem van zijn voetstuk dwingt, hem uit balans brengt. Voordat ik hem kan breken, moet er iets zijn wat gebroken kan worden en per direct weet ik dat een vriendschap niet genoeg gaat zijn.
      Mijn gedachten stokken kort, voordat ze een gedachtenkronkel in spiralen waarvan ik moet nekken, maar dan is de barrière toch doorbroken. Wil ik deze mogelijkheid überhaupt overwegen? Kan ik het ergens in me vinden om Malfoy te strikken? Hem te doen geloven dat ik meer in hem zie dan de kwal die hij is.
      Ben ik in staat hem te doen geloven dat ik een oogje op hem heb en kan ik hem dat doen geloven binnen twee maanden? Kan ik hem zodanig voor me laten vallen dat zijn hart, wat hij volgens de meeste bronnen niet eens heeft, breekt wanneer ik hem uit de droom help.


De Alligatus Dicens spreuk heb ik zelf in het leven geroepen. In het Latijn kom het neer op iets als; Gebonden door spreuk. Het kan vaker voorkomen dat ik zelf spreuken bedenk, maar dit wordt altijd aangegeven. De rest is bestaand en bedacht door J.K. *the goddess*



Reacties (5)

  • Infrared

    Tja, Pay, erg slim was het niet (:

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Geweldig!!

    3 jaar geleden
  • Shiber

    Mag ik even zeggen dat ik Hestia en Flora echt super goede bijpersonages vind? Ik weet niet precies waarom, maar ze voegen echt toe aan het verhaal. Anyway, super fijn hoofdstuk weer. Ik ben nog steeds verschrikkelijk nieuwsgierig hoe Pay dit aan gaat pakken en al helemaal hoe Malfoy gaat reageren.
    En de zelfbedachte spreuken zijn ook gaaf!

    Oh en btw, in de zin 'De mengeling van afkeuring en afschuw strijkt me tegen de haren om een rede die me kwaad maakt' moet het reden zijn in plaats van rede.

    3 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Hahahhahahaha! Pay ze hebben gelijk!

    3 jaar geleden
  • Catmint

    Achja, ze gaat gewoon winnen om haar hachje te redden en dan komt het weer goedxDOf zoiets. wel leuk, van die zelfbedachte spreuken!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen