Foto bij Twenty

Rosemary Olivia Williams

Shit.
Wat had ik gedaan?
Ik was weggelopen van een ruzie en had zo Gemma en Harry achtergelaten in mijn huis.
Bij Stephan, die sowieso al een haat jegens Harry had en waarschijnlijk - heel, heel waarschijnlijk - alles van onze "ruzie" had gehoord.
En dan Alessa. Mijn lieve zusje en groot fan van Harry. Ook al had ze boven bij Rae gezeten, zij had waarschijnlijk ook alles gehoord. En zo had ze waarschijnlijk ook al haar eigen conclusies getrokken.
Waarschijnlijk was ze ergens achtergekomen wat ik al sinds haar vierde voor haar geheim hield. Ze was erachter gekomen op de manier die ik juist niet wilde. En het was mijn eigen schuld. Ik had het allemaal zelf gedaan.
Shit shit shit!
En wat deed ik?
Ik liep weg. Weg van mijn emoties, Harry, Alessa, Gemma. De realiteit.
Ik was weggerend van de vragen die ze allemaal hadden, en alleen omdat ik ze niet durfde te beantwoorden. Bang voor hun reacties.
Een lafaard. Dat is wat ik was.
De hele dag had ik rondgelopen door Holmes Chapel.
Of eerder, Holmes Chapel uitgelopen, naar het omliggende platteland.
Waar ik niemand tegen zou komen, behalve een aantal koeien en misschien wat schapen.
Daar had ik de rest van de dag gezeten. Tussen een groepje bomen.
Ik had niet eens zitten nadenken dit keer. Enkel in de verte staren. Gedachtes op nul.

Abrupt stond ik op. Eerst liep ik, maar al snel ging dat over op rennen.
Ik wilde naar Alessa. Zo snel mogelijk. Misschien had ik alles al verpest, ik zou hoe dan ook er alles aan doen om de waarheid zélf aan Alessa te kunnen vertellen.
Volledig buiten adem kwam ik aan bij de voordeur van het huis. De zon was inmiddels al ondergegaan en de duisternis viel langzaam in.
Eenmaal binnen was het stil. Maar toen ik goed luisterde, kon ik iemand horen snikken. Het kwam van boven.
Stilletjes liep ik de trap op, hopend met alles in me dat het niet Alessa was die aan het huilen was.
Maar wie zou het anders zijn?
En ja hoor, helaas kwam het gesnik uit haar kamer.
Krakend ging de deur open en verschrikt keek Alessa op. Bij het zien van mijn gezicht, verscheen er een boze frons op haar voorhoofd, maar in haar ogen was enkel teleurstelling te zien.
'Alessa,' fluisterde ik schor.
Snikkend schudde ze haar hoofd.
'Ik vertrouwde jou. Hoe ko-'
Haar stem brak en ze barstte uit in tranen.
Ook in mijn ogen welden tranen op.
'Hoe kon je?'
Langzaam liep ik naar haar toe, maar ze schoof verder van me af. 'Alessa, ik..'
Ik haalde diep adem en maakte mijn zin af: 'Ik wilde je geen pijn doen.'
Alessa wendde haar hoofd af en bleef ongelovig zachtjes haar hoofd schudden.
'Vertel het maar,' zuchtte ze. Niet-begrijpend wat ze bedoelde keek ik haar met schuin hoofd vragend aan.
'Wat er gebeurd is tussen jou en Harry Styles.'
Ik slikte moeilijk en ging naast haar op bed zitten.
Voor een aantal seconden sloot ik mijn ogen en begon met vertellen.
'Ik was negen toen we hier kwamen wonen. Op de eerste dag botste ik tegen iemand aan bij de bakkerij. Dat was Harry. We werden bijna meteen beste vrienden.'
Mijn stem klonk bitter en vol van afgunst. Alessa luisterde stil, met grote ogen vol met vragen die ze bewaarde tot later.
'Toen kwam jij. Harry hield zoveel van je. Elke keer dat je hem zag begon je meteen te glimlachen. Hij was als een broer voor je. En eerst ook voor mij. Maar toen veranderde er iets. We waren allebei veertien jaar en kregen verkering.
Dat bleef zo tot we zestien waren. Hij maakte het uit en verbrak al het contact.'
Wat er nog meer gebeurd was, kon ik haar niet vertellen. Eerst moest Harry dat weten. Maar hoe in godsnaam kon ik hem ooit vertellen wat ik gedaan had? Als hij het wist, zou hij nooit meer iets met me te maken willen hebben.
De gedachte beangstigde me en moeilijk slikte ik.
'Daarna heb ik hem tien jaar lang niet gezien,' maakte ik fluisterend mijn verhaal af.
Alessa keek me met grote ogen aan en sloeg aarzelend haar armen om me heen.
'Ben je niet meer boos?' vroeg ik verbaasd.
Ze schudde resoluut haar hoofd. 'Jawel. Maar wauw. Hoe heb je ooit al mijn gezwets over hem kunnen volhouden?'
Ik glimlachte vaagjes en sloeg mijn armen om haar heen.
Zo zaten we een tijdje, totdat Alessa de stilte verbrak. 'Heb je foto's?'
Ik stond op en zei: 'Wacht hier.'
Liever wilde ik nu niet opzoek gaan naar die ene doos met Harry-herinneringen, maar ik was Alessa behoorlijk wat verschuldigd, dus als zij graag foto's wilde zien van haar en Harry vond ik dat best.
Eenmaal in mijn eigen slaapkamer, haalde ik van onder mijn bed een grote doos met van-alles-en-nog-wat.
Ik ging op mijn bed zitten en opende de doos. Langzaam liep er een traan over mijn wang, maar glimlachend keek ik naar de inhoud van de doos.
Het waren vooral foto's, maar ook kledingstukken van Harry die hij hier had laten liggen en cadeautjes, alles wat me deed denken aan hem.
Ik pakte een foto uit de doos en keek ernaar. Met mijn vinger gleed ik over het kleine lichaampje, dat te zien was op de foto.
'Rose?' Klonk de stem van Alessa.
Verschrikt draaide ik me om naar de deur, waar ze stond. Een grote frons stond op haar voorhoofd. Snel veegde ik de tranen uit mijn ogen en probeerde de foto uit haar zicht te houden, maar het was al te laat.
'Rose?' herhaalde Alessa, dit keer met een kleine glimlach rond haar lippen. 'Ben je zwanger?'
Haar stem klonk verheugd, maar ik draaide me snel weg van haar en keek naar de echo in mijn hand.
De datum stond rechts bovenaan. November 2nd, 2010.
Het ene dat ik voor iedereen geheim hield, enkel Adam, Stephan, Rae en mijn overleden moeder wisten ervan. Mijn allergrootste geheim. Ze was erachter gekomen.

---
Plottwist! Laat even je reactie hierop achter in de reacties!
Ik heb een poll gemaakt voor de shipname van Harry en Rose, want ik ben er nog steeds niet helemaal tevreden mee.
Link: klik!
Ik ben er heel blij mee als je 'm eventjes invult, je hoeft alleen te kiezen tussen 2 opties.
Xx

Reacties (5)

  • Renate1983

    Allereerst, ik ben blij dat ik weer normaal kan reageren en lezen.
    Eindelijk weer een laptop, dus ik ga even wat inhalen. ;p

    Goed, eigenlijk doe je er soms goed aan om alles even te laten bezinken.
    Dus dat ze wegrent doet ze om na te denken. Dat doe je automatisch als je ruzie hebt.
    Het is beter dan meteen antwoorden eruit te gooien zonder na te denken.

    Je plottwist over dat ze een miskraam gehad heeft of voor adoptie gekozen heeft, is niet bepaald
    schokkend. Eerder een cliché. Hopelijk gooi je een andere plottwist erin en dat de baby het juist
    wel gered heeft en voor adoptie gekozen heeft. God, al is Alyssa haar eigen dochter, dat is nog eens een verrassing.

    xxx

    2 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Amai, van een plottwisy gesproken!!
    Die had ik niet zien aankomen...
    Heeft ze dan een miskraam gehad??

    Heel fijn verhaal! Heerlijk!

    Xxx

    2 jaar geleden
  • OldNewFish

    Aaaah eindelijk een nieuw stuk! Snel verder hoor met deze plottwist! Super stukje

    2 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    AAAAAAAAAAAAAH AAAAAAAAH JE LEEFT WEER! IK MISTE JE! SNEL VERDER!!!

    2 jaar geleden
  • heikoricky

    Ahhh snel verder hoor.. 🙈

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen