Foto bij Chapter nine | OO9

POV: Sunset

Ashton trilt terwijl hij op de bank tegenover ons zit. Het is geen constant getril. Het is meer alsof er om de paar seconden een windvlaag over hem heen gaat en hij daarom trilt. Maar we zijn binnen, dus er staat geen wind.
"Ik - ik - Michael..." Ashton komt voor geen meter uit zijn woorden. Zijn armen staan bol van het aanspannen. Misschien komt daar de trilling wel van, van het aanspannen. Ashton haalt haperend adem waardoor zijn borst snel op en neer gaat.
"Doe maar rustig, Ashton. We doen je niets," zeg ik met een zachte stem. De jongen kijkt me angstig aan, en slaat zijn blik dan gehaast naar de grond. Michael had hem echt geleerd om niemand aan te kijken. Hij leek zich er zelfs voor te schamen dat hij het wel deed. Ookal probeerde hij nog zo hard van niet.
"Michael zei dat hij genoeg van me had. Dat hij zich aan me irriteerde en dat ik alleen maar fouten maak. Ik - ik weet niet wat ik fout heb gedaan. Ik - ik heb alles geaccepteerd en zo goed mogelijk gedaan wat ik kon. Ik begrijp het niet..." Ashtons ogen worden waterig en hij knijpt ze een paar keer dicht om te voorkomen dat de tranen gaan stromen. Luke kijkt hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.
"Hij heeft je weggedaan? Is dat uberhaupt mogelijk? Is dat toegestaan?" vraagt hij verbaast. Ik kijk hem aan en dan weer naar Ashton. Michaels ouders zijn de bevelhebbers. Voor Michael is alles mogelijk. Ashton veegt ruw met zijn mouw langs zijn ogen en haalt zijn neus op. Dan staat hij resoluut op en loopt richting de deur.
"Ho, nee, niets daar van," roept Luke, en Ashton staat onmiddellijk stil. "Blijf maar hier totdat we weten wat we gaan doen. Je kan niet in je eentje overleven in deze wereld. Tenminste niet als Onderdanige." Dat is waar. Als Dominant maakt het niet zo veel uit. Maar als Onderdanige wordt je leven er niet beter op. Als je op straat leeft zal je vaak dingen naar je gegooid krijgen. En dat is als je geluk hebt. Heb je minder geluk, zul je vaak klappen vangen. Aangerand of verkracht worden als je echt hele erge pech hebt. Luke heeft gelijk, Ashton kan beter hier blijven. De bruin harige jongen draait zich om.
"Maar ik ben jullie tot last..." stamelt hij. Luke schud zijn hoofd.
"Nee, dat ben je niet. Oh, en je mag me aankijken," Ashton kijkt voorzichtig op en kijkt Luke aan. Luke knikt tevreden en zegt dan welke kamer hij kan krijgen. Ashton loopt naar boven en Luke komt weer naast me zitten.
"Dit is niet zomaar. Ik geloof niet dat Michael zijn Onderdanige zomaar wegdoet. Dit moet een ander doel hebben," zegt Luke. Ik kijk hem niet begrijpend aan.
"Hoe bedoel je?" Luke wil antwoorden, maar op dat moment gaat de deurbel.
"Ik denk dat we daar nu achter komen."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here