Foto bij 054

She buried
her ears in the calm
of his heartbeat,
and in a matter of seconds
fell terribly in love
with the way her loneliness
fell softly
and sudenly asleep
in his chest.
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Ik droogde mijn tranen snel toen Harry weer binnenkwam met een glas water. Hij reikte het me aan.
"Dankjewel." mompelde ik. Gulzig dronk ik het in één teug leeg, terwijl hij naast me kwam zitten en mijn haar met een diepe zucht achteruit kamde. Ik had amper een uur kunnen slapen voor ik weer gewekt was door een helse nachtmerrie. Met een trillerige zucht zette ik het glas op Hannahs nachtkastje, maar kroop toen weer met Harry onder het laken en ging tegen zijn sterke warme lichaam liggen.
Ik snifte eens en wreef kort in mijn ogen.
"Lily..." mompelde hij gekweld. Een traan liep over mijn wang naar beneden en viel neer op zijn zwarte T-shirt. Teder drukte hij enkele kusjes op mijn haar, voor hij mijn donkerblonde golven uit de weg streek en zijn lippen tegen mijn oorschelp drukte.
Ik was opgelucht dat zijn aanraking me geen angst meer inboezemde. Hoewel ik wist dat het nog even zou duren voor ik me weer volledig zou kunnen openstellen voor hem en intiem met hem kon zijn, was ik blij dat onschuldige liefkozingen als deze geen problemen opleverden.
Ik walgde van mijn eigen lichaam nadat het besmeurd was met hun vuile aanrakingen, maar Harry leek in staat te zijn mijn schaamte en afschuw deels weg te nemen wanneer ik in zijn armen lag. De tederheid waarmee hij zijn vingertoppen over me heen liet glijden, gaf me het gevoel niet compleet waardeloos te zijn. Maar god, ik kon mezelf amper aankijken in de spiegel. Mijn lichaam voelde niet langer aan als het mijne. Alsof ik gedwongen was in dat van een ander te leven. Alsof ik een vreemde was...
Misschien had ik niet hard genoeg gevochten. De bewijzen waren immers overal zichtbaar: mijn gezicht, mijn benen, mijn armen, mijn buik... Overal hadden ze me kunnen aanraken; had ik hen me laten aanraken. Wat had ik gedaan om hen tegen te houden? Ik haatte mezelf dat ik niet moediger was geweest. Als mijn huisgenoten niet thuisgekomen waren, zouden ze me op de ergste manier mogelijk bevuild hebben. Ik had het bijna laten gebeuren...
Wat maakte dat van me? Had Finn me immers niet gemakkelijk genoemd?
Was ik gemakkelijk?
Zo voelde het wel... En als straf zou ik de komende weken geconfronteerd worden met de traumatiserende sporen van hun handen op mijn volledige lichaam. Ik kon me voorstellen dat Harry walgde van me op dit moment. Hoe kon hij me vasthouden, wetende dat andere mannen me overal hadden aangeraakt? Was het uit medelijden?
"Sorry." snikte ik opeens. Hij verstrakte onder me.
"Waarvoor? Je hoeft je nergens voor te excuseren, Lil." fluisterde hij in mijn oor. Ik reageerde niet.
"Lily, ik meen het." Ik zuchtte en richtte mijn ogen toch langzaam op toen hij verontwaardigd gromde: "Kijk naar me."
Gefrustreerd streelde hij met zijn duim over mijn onderlip.
Hij ging traag wat meer rechtop zitten en trok me dichter tegen zijn grote lichaam.
"Ik wil geen fucking excuses, hoor je me? Je hebt geen fuck misdaan. Niets. Je kan er niet aan doen dat die klootzakken hun poten niet konden thuishouden, Lil." snauwde hij. Ik beet hard op mijn onderlip.
"Maar wij dan?" Hij keek me niet-begrijpend aan. Tranen sprongen in mijn ogen, en verloren legde ik mijn handen op zijn borstkas.
"Ik voel me zo..." begon ik wanhopig, maar toen begon ik te huilen en haalde mijn schouders moedeloos op. Hij mompelde mijn naam en sloeg zijn sterke armen stevig rond me heen. Sussend fluisterde hij troostende woorden in mijn oor, maar ik luisterde amper.
"Ik walg van mezelf, Harry. Ik voel me zo vies." snikte ik in zijn nek. Met een diepe zucht knuffelde hij me nog wat inniger.
"Niet doen, Lily." mompelde hij.
"Ik begrijp niet dat je me nog wil aankijken nadat ze me aangeraakt hebben." huilde ik radeloos. Mijn schouders schokten. Ik was zo moe. Zo verschrikkelijk moe. Ik wilde gewoon slapen. Alles vergeten en slapen in zijn armen.
Harry drukte een kus op mijn wang, daarna heel voorzichtig en aftastend op mijn mondhoek.
"Hoe kan ik je niet aankijken, baby? Je bent zo fucking perfect. Zo, zo, zo perfect, Lily. Niemand kan daar iets aan veranderen, zeker die assholes niet. Ja?" fluisterde hij. Heel zachtjes kuste hij me, me beschermend in zijn sterke armen houdend. Ik verborg me dankbaar in zijn omhelzing en greep zijn T-shirt in mijn vuist, terwijl hij met zijn lippen over die van mij streelde.
Hij was uiterst behoedzaam met me, bang dat elke te bruuske beweging me zou afschrikken. Langzaam boog hij weer achteruit. Hij glimlachte gekweld en aaide met zijn knokkels over mijn wang, mijn tranen wegvegend.
"Fuck, kijk naar je. Je bent zo fucking prachtig, schatje. Wat ze gedaan hebben met je maakt je niet minder aantrekkelijk. Je hebt hier zelf nooit om gevraagd, oké?" Ik snikte nog eens en verstrengelde mijn ene hand in zijn zachte krullen.
Met een diepe frons vouwde hij zijn grote hand rond mijn kaakbeen, vervolgend: "Je hebt iets fucked ups meegemaakt, en ik kan onmogelijk begrijpen hoe klote je je moet voelen, maar ik wil dat je goed naar me luistert." Hij tilde mijn gezicht voorzichtig wat op en keek diep in mijn ogen. Die van hem waren lichtjes vochtig.
Ik knikte langzaam.
"Je bent het beste wat me ooit is overkomen, Lily. Hoe fucking moeilijk we het samen ook al gehad hebben, ik zou onze ontmoeting nooit terug willen draaien. Je bent mijn fucking licht, oké? En fuck, ik ben zo bang van mijn gevoelens voor je, want ik heb ze al lang niet meer onder controle." Hij slikte en wreef teder met zijn neus over die van mij.
"Ik wil niet dat je je vies moet voelen, Lily. Ik wil dat je je mooi en gewenst en geliefd en gelukkig voelt, want fucking hell, je verdient het. Je verdient al het beste dat het leven je kan bieden. En ik weet dat ik het beste niet ben, maar ik zou alles doen om je in mijn leven te kunnen houden. Alles, Lily. Ik zou mijn fucking ziel verkopen als dat betekende dat ik de kans zou krijgen je gelukkig te maken. Want je bent zo'n schoonheid. Zo perfect, op elk mogelijk vlak. Het mooiste meisje ter wereld, prinses." Hij drukte een korte kus op mijn lippen.
"Zo lief, zo puur, zo fucking onschuldig. Je maakt mijn leven zoveel beter, Lily. Je maakt iedereens leven beter, waar je ook komt. En ik weet dat je erbovenop zal komen, want je bent zo sterk en dapper. De sterkste persoon die ik ooit heb ontmoet. En ik ben zo fucking dankbaar dat ik je heb mogen ontmoeten. Geen idee waaraan ik het verdiend heb zo'n vorm van perfectie in mijn leven te hebben, maar ik ga het koesteren, oké? Zo fucking hard. Ik adoreer je, shit." Zijn stem sloeg lichtjes over.
Met diepe hese stem voegde hij er nog aan toe, terwijl ik snikkend naar zijn tedere woorden luisterde: "En ik wil niet dat je ooit opnieuw denkt dat ik je niet meer zou willen omdat iemand je fucked up heeft behandeld. Ik zal je altijd willen. Altijd." fluisterde hij nog. Tranen liepen over mijn wangen.
"Je... Je bent het... Het beste voor mij, Harry." huilde ik. Mijn schouders schokten oncontroleerbaar. Hij schudde zijn hoofd en aaide fronsend over mijn wang.
"Lily, stop." prevelde hij. Ik trok me los en knuffelde hem, met mijn gezicht in zijn nek. Zuchtend sloeg hij zijn sterke armen rond mijn trillende lichaam.
"Je maakt mijn... Mijn leven ook... Ook beter. Je bent zo... Zo lief voor me." snikte ik, terwijl ik onregelmatig naar adem hapte. Hij kamde zacht door mijn haar en drukte een zachte kus onder mijn oor.
"Fuck, hoe kan je dat zelfs nog zeggen na alles wat je door mij hebt meegemaakt?" mompelde hij hees. Hij omarmde me stevig en zakte wat meer onderuit, ontspannen in de kussens achter zich. Ik schudde mijn hoofd.
"Ik neem je niets kwalijk. Niets. Ik... Ik heb er zelf voor gekozen bij je... Bij je te blijven." De woorden verlieten mijn mond ademloos en schokkerig.
"Dat wil niet zeggen dat het de juiste keuze was, Lil." zuchtte hij.
"Wel voor mij. Jij zal altijd de juiste... Juiste keuze zijn." snifte ik. Hij blies moedeloos wat lucht naar buiten, maar gaf geen antwoord meer. Geduldig liet hij me kalmeren, tot mijn ademhaling weer zo goed als normaal was. Ik bleef vermoeid opgekruld tegen hem liggen, met mijn hoofd op zijn schouder.
"Heb je al gegeten vandaag?" vroeg hij plots. Ik schudde mijn hoofd en liet hem mijn vingers in die van hem nemen.
"Wil je dat ik iets maak voor je?" vervolgde hij zacht. Gewillig liet ik hem mijn hand opheffen. Ik keek nieuwsgierig toe hoe hij zijn grote palm tegen de mijne drukte.
"Ik heb je nog nooit iets zien maken." fluisterde ik. Ik draaide mijn hoofd en keek naar hem op. Hij bleef echter naar onze handen staren.
"Hmmm." mompelde hij afwezig.
"Eigenlijk heb ik je nog nooit iets in huis zien doen." ging ik toen verder, plots beseffend dat hij er altijd in leek te slagen de huishoudelijke taken naar een ander door te schuiven.
"Ik heb betere dingen te doen dan koken of kuisen." snauwde hij. Mijn ene mondhoek krulde lichtjes omhoog.
"Maar voor mij zou je het wel doen?" vroeg ik. Hij vouwde zijn vingers tussen die van mij en snoof schamper.
"Wen er maar niet te veel aan, prinses." spotte hij. Schouderophalend kroop ik nog wat dichter tegen zijn grote sterke lichaam.
"Ik hoef niets. Ik heb niet zoveel honger." mompelde ik. Nu richtte hij zijn prachtige ogen wel op mij.
"Je moet eten, Lily." gromde hij. Ik zuchtte diep en drukte een zachte kus op zijn scherpe kaaklijn.
"Straks." beloofde ik. Met een ontevreden hum keek hij weer naar onze verstrengelde handen. Afwezig speelde hij met mijn vingers. Na een hele tijd bracht hij ze naar zijn mond, en drukte zijn verslavend zachte lippen teder op mijn vingertoppen.
"Ik moet vanavond even weg." mompelde hij plots. Hij gaf nog een kus op de rug van mijn hand, maar liet mijn vingers toen los en sloeg in de plaats daarvan zijn sterke armen rond me heen in een innige knuffel. Ik richtte me echter op en keek fronsend naar zijn perfecte gezicht.
"Weg? Waarheen?" vroeg ik zacht. Hij duwde mijn haar uit de weg en streelde met zijn duimen over mijn jukbeenderen.
"Maak je geen zorgen, Lil. Voor je het weet, ben ik terug." stelde hij me gerust, al zag ik de flikkering in zijn groene ogen. Hij voelde zich niet op zijn gemak, wat betekende dat hij weer zaken verborgen aan het houden was voor me.
"Je gaat toch geen domme dingen doen? Als je achter Finn aan gaat..." begon ik angstig. Snel schudde hij zijn hoofd.
"Ik blijf uit hun buurt, oké? Ik ga geen van hen opzoeken vanavond, beloofd." mompelde hij. Zachtjes kamde hij door mijn blonde golven.
"Wie dan wel?" fluisterde ik. Hij zuchtte ongeduldig en liet zijn handen zakken.
"Big John." antwoordde hij, tegen zijn zin vervolgend: "Ik ken hem van vroeger. Hij helpt me momenteel met iets. Ik heb hem beloofd dat ik vanavond bij hem langs ga, dat is alles. Ik zal me haasten, ja? En ik zorg ervoor dat er genoeg mensen thuisblijven, zodat je niet alleen bent." Ik kauwde op mijn onderlip en staarde hem een tijdje aan, maar knikte toen verslagen en aaide kort over zijn wang. Ik zag dat hij er niet over wilde praten, en ik kende Harry inmiddels al goed genoeg om te weten dat ik hem beter niet pushte.
Het was even stil, tot ik kort glimlachte en lichtjes geamuseerd herhaalde: "Big John." Hij rolde met zijn ogen.
"Ik weet het, liefje. Fucked up. Je zou denken dat ze geen fucking belachelijke gangsternamen nodig hebben om intimiderend te zijn in The Bronx, hmm?" Hij grijnsde lichtjes en streelde met zijn duim over mijn onderlip.
"Heb jij daar ook een gangsternaam?" vroeg ik nieuwsgierig. Hij snoof en keek me verontwaardigd aan.
"Wat denk je? Dat ik in een fucking actiefilm leef? Ik ben niet zo dramatisch als John of Mack, de fucking achterlijke zakken. Ik doe niet mee aan zielige pogingen interessanter en belangrijker te lijken dan de rest van die zielige klootzakken daar. Ze zijn geen haar beter dan ons, met hun criminele bullshit en drugs. Een fucking naam verandert daar niets aan." gromde hij. Niet-begrijpend keek ik hem aan, abrupt gespannen nu hij Mack vermeldde.
"Mack?" fluisterde ik. Hij vloekte binnensmonds en blikte verontschuldigend in mijn ogen.
"Fuck, sorry. Ik wilde niet..." begon hij. Ik wuifde het weg en duwde zijn zachte krullen uit zijn gezicht. Hij zuchtte diep.
"De klootzak noemt zichzelf Shotgun Mack." mompelde hij toen. Schamper trok ik mijn wenkbrauw op.
"Ik ben blij dat jij gewoon Harry bent." lachte ik toen humorloos. Hij knikte instemmend.
Ik wist dat hij niet hield van alle stoerdoenerij in zijn machowereldje. De fans, de bekendheid, het respect en de angst van zovelen -zowel hier als in The Bronx... Het deed hem allemaal niets. Het was paradoxaal genoeg waarschijnlijk net die koele onverschilligheid en nuchtere onafhankelijkheid die hem zo aantrekkelijk en intrigerend maakten. Hij was een vechter, een onverslaanbare vechter, maar verder dan winnen om te overleven ging het niet. Als het kon, zou hij vermoedelijk het liefst in complete anonimiteit boksen, zonder alle sier en ophef. Op dat vlak paste hij absoluut niet bij de weinige anderen uit zijn leefwereld die ik al had ontmoet: Finn, Zac, Dave... Ze waren allemaal hongerig naar erkenning en faam, terend op het geromantiseerde beeld dat mensen van hun wereld leken te hebben. Finn verdiende bakken geld met zijn illegale wedstrijden, open voor het grote publiek... Niet Harry. Hij haatte die dingen. Ik kon me zijn jeugd amper voorstellen, maar ik wist dat zijn leven nooit simpel was geweest. Uit beschermingsdrang wilde hij duidelijk niet dat iemand zich ermee bemoeide. Anderen liepen er net maar al te graag mee te koop...
Ik fronste en beet kort op mijn onderlip.
"Alhoewel... Het zou nog bij je passen, zo'n maffianaam. Ik kan wel iets voor je bedenken." zei ik zacht. Waarschuwend keek hij me aan.
"Waag het niet, Lily." blafte hij. Ik gleed met mijn vingertop over zijn gespierde nek.
"Wat dacht je van... Knuckles?" vroeg ik.
"Fuck off." mompelde hij.
"Of... Knock Out Harry. Heel accuraat." vervolgde ik. Hij schudde zijn hoofd en richtte zich op, zodat hij me het zwijgen kon opleggen met een kus. Voorzichtig bewoog hij zijn lippen tegen die van mij. Toen hij zich lostrok, glimlachte ik lichtjes.
"Wat zou mijn gangsternaam zijn?" vroeg ik me toen gefascineerd af. Hij snoof spottend en gleed met zijn knokkels heel lichtjes op en neer mijn armen naast zijn hoofd. Zijn liefkozing maakte het trauma dat de bedekte afdrukken op mijn huid veroorzaakt hadden wat beter.
"Jij? Een gangsternaam?" grinnikte hij. Ik humde langzaam. Met een diepe zucht staarde hij me aan.
"Er is geen enkele fucking naam die bij je zou..." begon hij, maar toen liet hij zijn mondhoek speels omhoog krullen in een moordend sexy grijns.
"Behalve..." Hij dacht even na en liet zijn ogen geamuseerd over mijn gezicht glijden, met zijn onderlip tussen zijn tanden.
"Angel Face." opperde hij gniffelend, hummend vervolgend "Klinkt dat goed, sweetheart?" Ik schudde mijn hoofd met een ontevreden frons.
"Helemaal niet. Dat klinkt niet eens eng of intimiderend." klaagde ik. Hij haalde zijn schouders op en sloeg zijn armen rond me heen, zodat ik langzaam op hem ging liggen en mijn gezicht in zijn nek verstopte.
"Je wilt toch geen valse verwachtingen scheppen met je naam?" humde hij gesmoord tegen mijn voorhoofd.
"Ik vind... Flying bullet wel passen." fluisterde ik. Hij lachte en knuffelde me wat steviger.
"Als jij het zegt, schatje." glimlachte hij toen. Met een ontspannen zucht liet hij zijn hand zakken, tot op mijn achterste. Ik verstijfde kort, voor ik weer relaxte en mezelf eraan hielp herinneren dat dit Harry was. En dat zijn aanraking en aanwezigheid me net licht brachten.
Wanneer ik bij hem was, was ik heel even in staat de vreselijke nacht die ik had gehad te vergeten.
Maar het was al te laat. Vliegensvlug trok hij zijn arm weg.
"Fuck, ik... Sorry." gromde hij, duidelijk kwaad op zichzelf. Snel schudde ik mijn hoofd.
"Je hoeft je niet te verontschuldigen. Het is oké. Ik moet enkel opnieuw wennen aan je aanraking, dat is alles." zei ik snel, naar hem opkijkend.
"Ik dacht even niet na. Het spijt me, prinses." zuchtte hij. Ik greep zijn grote hand en legde hem voorzichtig weer terug op mijn lichaam. Met ingehouden adem liet hij me begaan. Diep fronsend herinnerde ik me hoe ze gisteren naar me hadden gestaard...
Ze hadden mijn lichaam onthuld, zonder toestemming, en hun walgelijke hongerige blikken over me heen laten glijden. Het was enkel voor Harry's ogen bestemd... En enkel zijn aanrakingen zouden me weer beter kunnen maken.
Heel behoedzaam liet hij zijn grote hand over mijn lichaam dwalen, mijn grenzen aftastend. Ik beet op mijn lip en volgde de beweging van zijn vingers aandachtig met mijn ogen. Zachtjes streelde hij over mijn rug, daarna mijn heupen, vervolgens mijn achterste.
"Goed zo?" mompelde hij in mijn haar. Ik knikte langzaam. Zijn vingertoppen tekenden langzame cirkels op de zijkant van mijn bovenbenen, maar toen hij zijn hand uiterst traag naar de binnenkant van mijn dijen verschoof, verstijfde ik.
Fronsend verstopte ik mijn gezicht weer in zijn nek toen hij zijn arm snel terugtrok, en zuchtte gefrustreerd.
"Stap voor stap, Lily." probeerde hij me te troosten. Ik schudde mijn hoofd en sloeg mijn arm rond zijn bovenlichaam.
"Het voelt niet goed wanneer je me daar aanraakt, Harry." klaagde ik. Ik keek naar hem op en boorde mijn tanden in mijn onderlip.
"Ervoor voelde het altijd goed. Nu voel ik me enkel vies. En goedkoop." zuchtte ik toen. Hij aaide over mijn wang en klakte afkeurend met zijn tong.
"Je bent niet goedkoop. Je hebt enkel tijd nodig. Ik wil niet dat je het overhaast, Lil. Ik wacht op je, hoelang het ook duurt, oké? Forceer jezelf niet zo." gromde hij.
Ik trok mijn neus op en drukte een kus op zijn wang.
"Maar ik wil weer naar je aanraking verlangen." zeurde ik tegen zijn huid. Hij duwde mijn wilde warrige golven uit de weg en draaide zijn hoofd, zodat hij zijn lippen teder op die van mij kon drukken.
"Dat komt wel weer, baby. Je bent veel te ongeduldig." mompelde hij gesmoord. Hij kuste me langzaam en liefdevol, en draaide ons zo voorzichtig mogelijk om. Hij deed er alles aan me op mijn gemak te stellen en ik kon hem er onmogelijk dankbaarder voor zijn. Ik opende mijn ogen en klemde mijn handen heel kort rond zijn bicepsen toen ik hem groot en intimiderend boven me zag hangen, maar haast onmiddellijk kreeg ik mijn haperende ademhaling weer onder controle toen ik naar zijn prachtige gezicht keek. Dit was Harry.
Abrupt boezemde zijn positie me geen angst meer in; het schonk me een gevoel van bescherming en veiligheid. Ontspannen knipperde ik met mijn wimpers, voor ik mijn hand in zijn nek legde en hem weer naar me toe trok.
Langzaam kuste hij me opnieuw, met zijn ene hand op mijn wang en zijn andere als steun naast mijn gezicht, lange vingers verstrengeld in mijn haar. Hij lette erop zo weinig mogelijk contact te maken tussen onze lichamen, maar ontspande toch aarzelend toen ik hem met mijn hand op zijn onderrug behoedzaam wat meer op me trok. Zijn grote sterke figuur op het mijne hebben gaf me een geruststellend gevoel.
Zijn lippen streelden traag over die van mij, voor hij zijn mond opende en zachtjes tegen me ademde. Ik volgde zijn voorbeeld en verwelkomde zijn warme natte tong gewillig. Hij krulde hem rond de mijne en streelde terwijl zachtjes over mijn jukbeen met zijn ruwe duim, zo liefkozend en teder.
Toen hij zich terugtrok, drukte hij nog een laatste zachte kus op mijn lippen, voor hij zijn gezicht voorzichtig in mijn nek verstopte en tevreden zuchtte. Weer een overwinning. Met een kleine glimlach aaide ik door zijn zachte haar, en keek toen kort naar de digitale klok op Hannahs nachtkastje.
"Twaalf minuten." fluisterde ik toen geamuseerd.
"Wat?" mompelde hij gedempt tegen mijn hals. Ik kamde nog steeds met mijn vingers door zijn bruine krullen.
"We liggen hier al langer dan tien minuten en het is nog niet eens zes uur. Vond je dit normaal niet nodeloos knuffelen?" giechelde ik zacht. Het was de eerste keer sinds de vreselijke gebeurtenis dat ik oprecht had gelachen. Het voelde hemels.
"Fuck off." prevelde hij. Ik drukte met een kleine glimlach een kus op zijn haar, waarna hij zich oprichtte en me met een slaperige blik aankeek.
"Enkel vandaag, oké? Denk niet dat ik hier een gewoonte van maak." gromde hij, Britse accent prominent. Ik beet op mijn onderlip en wreef stilletjes lachend in mijn ogen.
"Ik meen het." waarschuwde hij me, al boog hij toch voorover en kuste me nog eens teder.

Mijn onvermijdelijke douche en wissel van outfit was die avond een stap terug na een dag vol hoopvolle ontspanning met Harry. De tientallen walgelijke kneuzingen en blauwe plekken op mijn lichaam maakten me misselijk van afschuw, en wanhopig huilend zeepte ik mezelf opnieuw en opnieuw in, wensend dat het me uiteindelijk het gevoel zou geven proper te zijn. Tevergeefs. God, ik haatte mijn eigen lijf...
Harry bleef in Hannahs kamer wachten. Ik wilde niet dat hij me zag nu ik zo lelijk en gehavend was.
Erna overhaalde hij me bij de rest van onze huisgenoten in de woonkamer te gaan zitten en mee te kijken naar de film op televisie. Tot mijn -en ongetwijfeld ieders verrassing trok hij me in de sofa op zijn schoot toen we bij de anderen gingen zitten, met zijn sterke getatoeëerde armen stevig rond me heen geslagen. Vermoeid krulde ik mijn lichaam tot een bolletje in zijn omhelzing. Het duurde nog geen halfuur voor ik uitgeput in slaap viel. Twee uur later werd ik opnieuw huilend wakker, toegedekt op de bank. Stella kwam voor me op de grond zitten en troostte me met een meelevende blik in haar lieve ogen.
Snikkend wreef ik in mijn ogen. De traumatiserende beelden die ik mijn droom nog maar eens had moeten beleven branden nog na op mijn netvlies. Tussen snikken door keek ik rond me.
"Waar is Harry?" vroeg ik haar. Ze zuchtte diep en wuifde afwezig naar de voordeur.
"Hij zei dat hij iets moest gaan doen. Blijkbaar had hij het je verteld. Hij wilde je niet wakker maken om afscheid te nemen, dus hij is zo vertrokken. Een uur geleden ongeveer." antwoordde ze. Ik zag dat ze kwaad op hem was.
Ik knikte en droogde mijn tranen trillend.
"Ja, hij... Ik wist dat hij nog ergens heen moest." prevelde ik hees. Onverwachts dook Sophia achter me op. Met een gefrustreerde blik in haar ogen plofte ze naast me neer.
"Bullshit, Rose. Hij zou hier moeten zijn. Bij jou. Je hebt hem nodig." gromde ze. Ik negeerde haar opmerking en glimlachte zwak naar Stella.
"Hoe gaat het intussen met jou?" vroeg ik voorzichtig. Ze glimlachte geforceerd en haalde haar schouders op.
"Gaat wel. Ik voel me schuldig dat ik Ryan aan je geïntroduceerd heb, dat wel. Als ik had geweten dat hij zo ziek in zijn hoofd was..."
Snel schudde ik mijn hoofd, zuchtend: "Stella, niet doen. Niemand wist dat hij zoiets zou doen. Geef jezelf nergens de schuld van, oké?" Ze knikte en knipperde snel de tranen achter haar ogen weg. Sophia zuchtte diep.
"Weet je wat ik denk? Dat jullie ontspanning kunnen gebruiken na wat jullie hebben meegemaakt. Al die depressieve toestanden helpen ons toch niets vooruit. Wat denk je van een meidenavond? De jongens zijn al in hun kamer, Liam heeft een late shift in het hotel en Hannah is gaan werken. We hebben de volledige woonkamer voor ons alleen." Stella's mondhoeken krulden omhoog.
Ik knikte overtuigd toen de twee meisjes vragend naar me keken. Alles was beter dan slapen.
Sophia klapte enthousiast in haar handen en huppelde opgewonden weg naar haar kamer. Even later kwam ze terug met enkele dvd's en een glitterzakje in haar handen. Ze opende het enthousiast en toonde me de felle kleuren nagellak, terwijl Stella eten ging verzamelen in de keuken.
Uiteindelijk had ik het behoorlijk naar mijn zin. Me volledig ontspannen was nog niet evident, maar ik was de meisjes dankbaar dat ze me toch enigszins konden laten relaxen. Ik kon echter niet ophouden te denken aan Harry. Ik wist niet precies waar hij uithing of wat hij aan het doen was -en het was na ons gesprek deze ochtend duidelijk geworden dat hij het niet met me had willen delen, maar ik maakte me zorgen om hem. Ook al had hij me beloofd niet achter Finn of Mack aan te gaan, ik besefte dat hij niet veel nodig zou hebben om toch te ontploffen en irreële beslissingen te nemen. Hij had zo'n kort lontje... Ik kon enkel hopen dat hij straks veilig terug naar huis zou komen.
Mijn bezorgdheid veranderde in paranoia toen hij na vier uur nog steeds spoorloos was. Vechtend tegen de slaap keek ik met Stella en Sophia mee naar de romantische film op televisie, om de zoveel tijd angstige blikken werpend op mijn gsm. Ik had hem al een bericht gestuurd om te vragen of alles goed met hem ging, maar had nog geen antwoord gekregen. God, waar was hij toch?
Sophia merkte mijn ongerustheid op en keek me hoofdschuddend aan, voor ze snauwde: "Ik meen het, Rose. Ik geef hem ervan langs als hij straks thuiskomt." Ik schudde mijn hoofd al protesterend, maar waarschuwend stak ze haar vinger op.
"Je hebt veel te veel geduld met hem! Je hoeft niet zoveel te pikken van hem! Kijk naar je! Je bent overbezorgd om hem! Je kan dit er nu niet bijnemen, lieverd! En dat zou hij moeten beseffen!" Ik slikte en keek naar beneden, terwijl ik verslagen aan de daarnet aangebrachte rode nagellak op mijn vingers pulkte.
"Harry is niet goed voor je." gromde Sophia uiteindelijk. Ik wist dat ze zich al weken inhield. Nu was het er eindelijk uit...
Met een ruk hief ik mijn hoofd op.
"Hij maakt me gelukkig." verdedigde ik hem direct op felle toon. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze me aan.
"Oh ja? Ben je nu dan gelukkig?" snauwde ze. Kwaad kruiste ik mijn armen voor mijn borstkas. Ze had het recht niet hem zo aan te vallen.
"We weten allemaal dat je nooit meegemaakt zou hebben wat je gisteren hebt moeten doorstaan als je hem niet had gekend!" Tranen sprongen in mijn ogen, terwijl Stella Sophia's naam siste en haar lieve ogen op mij richtte.
"Ik denk dat we het beter over iets anders hebben." probeerde ze ons allebei te kalmeren, maar sniffend schudde ik mijn hoofd, koppig wegkijkend van Sophia.
"Dit is niet zijn fout. Geef hem niet de schuld van iets dat hij zelf nooit heeft gewild. Hij heeft altijd goed voor me gezorgd." zei ik kwaad en op hese toon.
"Goed voor je gezorgd? Waar is hij nu dan om voor je te zorgen? En waar was hij vannacht? Je kon de alcohol van kilometers ver ruiken toen hij deze ochtend thuiskwam!" antwoordde Sophia minstens even gefrustreerd. Woedend keek ik haar aan.
"Hou op hem zo te veroordelen! Je weet niets, Sophia! Dit is zo moeilijk voor hem, oké? En hij is zoveel beter dan je denkt!" Mijn stem sloeg lichtjes over. Het werd doodstil in de woonkamer. Enkel mijn onregelmatige ademhaling was te horen. Uiteindelijk stootte ze een ongelovig geluidje uit en schudde haar hoofd langzaam.
"Oh my god." stootte ze toen uit. Ik wreef onder mijn neus en haalde mijn schouders op.
"Wat?" mompelde ik gefrustreerd. Ze ging langzaam rechtstaan en keek me ongelovig aan.
"Wat voel je voor hem, Rose? Hmmm?" vroeg ze koeltjes. Ik slikte en liet mijn ogen over haar slanke figuur flitsen. Verward fronste ik mijn wenkbrauwen.
"Ik... Ik..." begon ik, maar verloren blies ik wat lucht naar buiten.
"God, waarom vraag je me dat zelfs? Maakt het uit?" vervolgde ik uiteindelijk geïrriteerd. Humorloos lachend zette ze haar handen op haar heupen.
"Hou je van hem?" vroeg ze toen. Sprakeloos staarde ik in haar ogen. Een hele tijd zei niemand in de ruimte iets.
"Sophia..." zuchtte Stella uiteindelijk, maar het meisje voor ons schudde haar hoofd en herhaalde fel: "Hou je van Harry, Rose?" Ik slikte en keek verbluft naar haar op.
"Ik..." fluisterde ik al, al viel ik haast onmiddellijk weer stil. Wanhopig keek ik Stella aan.
Het lukte me niet het te ontkennen...
Hield ik van hem? Wanhopig dacht ik terug aan de momenten die we deze week hadden gehad. Mijn plotse beslissing me over zijn choquerende beslissing heen te zetten, de drang me volledig aan hem te geven voor de dramatische wending vorige nacht... Betekende het...?
"Ja, dus." antwoordde Sophia voor me. Ze snoof en haalde haar handen door haar dikke bruine haar.
"Je ziet hem graag." concludeerde ze bitter, voor ze kwaad vervolgde: "Rose, we hebben je allemaal gewaarschuwd dat je niet voor hem mocht vallen!"
Met een moedeloze snik verborg ik mijn gezicht in mijn handen. Ik had altijd geweten dat het onvermijdelijk was, hoe vaak ze me ook hadden gesmeekt mijn gevoelens te verdringen. Ze waren te echt. Te puur en eerlijk.
Was ik eindelijk op het punt gekomen dat hij zich officieel en voorgoed in mijn hart had genesteld? Misschien...
Zijn effect op me was zo groot geworden, mijn gevoelens voor hem zo immens. En ik zou alles doen voor hem. Alles. Ik was nog zo jong -god, ik wist amper wat liefde was, maar ondanks het feit dat ik niet in staat leek te zijn te definiëren wat het voor me betekende, besefte ik dat wat ik voelde voor Harry mijn betekenis van 'houden van' bleek te zijn. Hij was 'houden van' voor mij. Die eindeloze genegenheid en drang iemand te koesteren tot het je volledige hart vulde... Ik had het nog nooit eerder gevoeld. De kilte waarin ik opgegroeid was, had elke vorm van liefde buitengesloten.
Maar dit kon het zijn. Harry kon het zijn. En als hij het was -als ik daadwerkelijk van hem hield, was het nog zoveel mooier en grootser dan ik ooit had durven te dromen.
"Sophia, hou je mond! Zie je niet dat je het enkel erger maakt?" katte Stella, terwijl ze naast me kwam zitten en haar arm troostend rond mijn schouders sloeg. Zachtjes huilend verborg ik me in haar omhelzing. Het was een hele tijd stil, maar toen zuchtte Sophia diep en griste haar spullen van de salontafel.
"Ik ga naar mijn kamer. Liam komt waarschijnlijk toch bijna terug." Zonder nog een woord te zeggen vertrok ze. De deur naar de gang sloeg even later hard dicht. Troostend streelde Stella over mijn rug.
"Ze bedoelt het goed, Rose. Ze is enkel bezorgd om je." probeerde ze me op te peppen.
"Ze neemt het hem kwalijk toch? Wat er met mij gebeurd is?" vroeg ik. Stella antwoordde niet, maar zuchtte enkel diep. Met een snikje keek ik op.
"Wie nog?" fluisterde ik, bang voor het antwoord. Slikkend stak ze een plukje haar achter mijn hoor.
"Rose..." begon ze, maar ik prevelde haar naam smekend.
"Iedereen heeft gewoon het beste met je voor, lieverd."
"Stella, wie?" drong ik aan.
Tegen haar zin gaf ze toe, terwijl haar ogen kort naar de geïmproviseerde kamer van de jongens gleden: "Louis en Liam. Aiden ook, vermoed ik." Ik hief mijn handen radeloos op en stootte een gefrustreerd geluidje uit.
"Maar het is zijn fout niet! Hij wilde me net beschermen tegen hen!" protesteerde ik. Sussend trok Stella me weer tegen zich aan, kalmerend door mijn haar kammend.
"Ik weet het. Ik weet het, Rose." zuchtte ze in mijn uur. Een hele tijd bleef ik zo zitten, huilend in haar armen, tot ik me achteruit boog en met trillende vingers over mijn wangen veegde. Medelevend keek ze me aan.
"Waarom probeer je niet te slapen?" stelde ze toen voorzichtig voor. Ik wilde al protesteren, doodsbang van mijn nachtmerries, maar ik was doodop. Ik had geen keuze. Ik kon enkel hopen dat mijn enge dromen binnenkort zouden wegblijven, zodat ik de traumatiserende nacht niet langer constant moest herbeleven. Fronsend knikte ik, dik tegen mijn zin, en speelde met mijn haar terwijl Stella naar de andere sofa wandelde. Ze nam het deken van de leuning en ging met een vermoeide hum liggen.
"Slaap je hier tot Harry terugkomt? Of in Hannahs kamer?" vroeg ze nog. Ik schuifelde aarzelend onder mijn eigen laken en vouwde mijn armen gespannen onder mijn hoofd.
"Hier. Ik wil niet alleen zijn." bekende ik beschaamd, maar ze knikte slechts begrijpend.
"Slaapwel, Rose." fluisterde ze nog.
"Slaapwel." antwoordde ik zacht. Niet veel later werd ik door slaap overmand. Al mijn pogingen ertegen te vechten bleken futloos te zijn; ik was te uitgeput.
Voor de eerste keer sinds de vorige avond werd ik even later echter niet gewekt door een nachtmerrie, maar door geroezemoes vlak naast me. Ik fronste en opende mijn ogen vermoeid.
"Het is half drie 's nachts! Ben je gek geworden? Wat kon er mogelijk belangrijker zijn dan Rose, Harry?" hoorde ik Stella kwaad fluisteren.
Een diepe binnensmondse vloek.
Harry.
"Niets is belangrijker dan haar, fuck. Ik... Ik moest gewoon iets doen." antwoordde hij. Mijn hart sprong op toen ik zijn vertederende antwoord hoorde. Stella snoof slechts schamper.
"Iets doen? Voor wie? Voor haar?" prevelde ze op gedempte toon.
"Fucking hell, ik ben je geen fucking uitleg verschuldigd." gromde hij, al vervolgde hij toen toch met tegenzin: "Maar het was voor haar, ja." Niet-begrijpend kauwde ik op mijn kapotte onderlip.
"Dan nog maakt het geen verschil, Harry. Je kan haar niet constant in de steek laten. Je beseft niet half hoe hard ze je nodig heeft."
Ik wilde al tussenbeide komen, abrupt bang dat ze hem zou vertellen over mijn recente besef van mijn nog veel dieper gaande gevoelens voor hem dan hij zelf wist, maar kreeg de kans niet toen ze walgend vervolgde: "Is het trouwens ook voor haar dat je je halfdood hebt gezopen? Je ziet er fucking dronken uit!"
"Fuck off." mompelde hij, maar ze snakte naar adem en siste verontwaardigd: "En ben je high?"
"Nee." blafte hij. Ik hoorde zijn voetstappen, en toen een diepe zucht. Harry hurkte naast me neer en duwde mijn laken heel voorzichtig van me af. Ik rook de prominente geur van alcohol en sigaretten rond hem, maar het kon me amper iets schelen. Hij was bij me. Veilig.
Hij bevroor plots, onverwachts, en gaf toen een korte ruk aan mijn deken.
"Ik weet dat je wakker bent, Lily." gromde hij toen. Betrapt.
Ik opende mijn ogen en pruilde beteuterd. Zelfs aangeschoten zag en merkte hij alles. Afkeurend keek hij op me neer.
"Hoeveel heb je gehoord?" snauwde hij gefrustreerd. Ik duwde me rechtop en wreef in mijn ogen.
"Wat bedoelde je toen je zei dat je het voor mij deed?" vroeg ik. Hij vloekte en haalde zijn hand door zijn warrige vernestelde krullen.
"Geen fucking vragen vanavond, babe. Ik meen het." mompelde hij geërgerd, voor hij voorover boog en zijn zachte lippen kort op mijn wang drukte. Ik sloeg mijn handen rond zijn sterke nek en liet me gewillig optillen toen hij me in zijn sterke armen nam. Hij wankelde lichtjes.
"Kom mee, we gaan slapen." mompelde hij in mijn haar. Ik zwaaide slaperig naar Stella, die hem nog steeds furieus aanstaarde, maar verstopte mijn gezicht vervolgens weer in zijn nek en fluisterde zijn naam zachtjes.
"Waarom heb je gedronken?" vroeg ik zacht. Hij gaf geen antwoord. In Hannahs kamer legde hij me voorzichtig neer op bed, maar draaide zich toen om en opende zijn riem. Ik verstijfde kort toen ik het geluid hoorde en schoof onbewust wat achteruit. De donkere muren leken op me af te komen. Vliegensvlug reikte ik naar de lichtschakelaar boven het bed en liet de lamp in het midden branden. Harry draaide zich al met een frons om, waarschijnlijk al klaar om geërgerd te snauwen dat het licht te fel was, maar zweeg toen hij me zag. Onmiddellijk verzachtten zijn ogen.
Snel keek ik weg en kroop onder het laken, terwijl hij zich wankelend verder uitkleedde. Ik bleef hem subtiel bestuderen en trachtte mijn gevoelens voor hem te meten. Verlegen kauwde ik op de binnenkant van mijn wang terwijl ik dacht aan de wel heel plausibele mogelijkheid dat ik van hem was gaan houden. Wat dan?
Het maakte alles enkel nog hopelozer...
Met een diepe zucht kroop hij naast me onder het laken, en ging met een vermoeide kreun tegen het hoofdeinde zitten. Kort wreef hij over zijn gezicht.
"Sorry." mompelde hij uiteindelijk. Ik keek hem aan en sloot mijn ogen kort toen hij mijn kaakbeen in zijn grote hand nam.
"Waarom?" fluisterde ik. Hij boog voorover en kuste mijn mondhoek zachtjes.
"Hmmm. Omdat ik zo laat ben. Ik was er weer niet voor je vannacht. En omdat ik een fucking klootzak ben." mompelde hij tegen mijn huid, voor hij zijn hand op mijn onderrug legde en mee heel behoedzaam neerlegde op bed.
"Niet waar." protesteerde ik, terwijl hij boven me kwam hangen en mijn haar uit mijn gezicht streek. Ik fronste toen ik naar hem keek. Zijn anders zo waakzame ogen waren glazig en onoplettend, zijn pupillen wijd. Wat had hij in godsnaam gedaan vannacht?
"Ik ben zo'n klootzak." prevelde hij nogmaals. Hij boog voorover en kuste me heel zacht. Hij smaakte naar alcohol en sigaretten.
"Ik verdien je niet." vervolgde hij. Teder streelde hij met de achterkant van zijn hand over mijn wang.
"Harry, zeg dat niet." protesteerde ik verontwaardigd, maar hij legde me het zwijgen op met een tweede kus, liefkozend doch lichtjes sensueel. Hij grijnsde kort tegen mijn mond.
"Fuck, ik ben zo fucked." grinnikte hij gesmoord, voor hij mijn onderlip tussen zijn tanden nam en lichtjes trok.
"Is dit goed, prinses?" Hij vroeg me om bevestiging, duidelijk niet helder genoeg om zelf aan te voelen hoe ver te ver momenteel voor me was. Ik duwde hem zacht achteruit en keek bezorgd in zijn doffe ogen. Ik duwde zijn warrige krullen van zijn klamme voorhoofd.
"Harry, je bent dronken." zuchtte ik. Hij schudde zijn hoofd en kuste me opnieuw, met zijn hand verstrengeld in mijn blonde golven.
"Nee, ik ben fucking verliefd op je." gromde hij. Hij drukte zijn lippen overal op mijn gezicht en in mijn nek, elk stukje huid beroerend met zijn warme mond. Genietend boorde ik mijn tanden in mijn onderlip, al was de rest van mijn lichaam gespannen.
"Shit, je bent zo mooi, Lily. Fucking prachtig, damn." mompelde hij gesmoord tegen mijn nek, voor hij me weer kuste en kort met zijn duim aan mijn onderlip trok. Gehoorzaam opende ik mijn mond, zodat hij zijn warme tong rond die van mij kon krullen. Hij smaakte niet als zichzelf; de drank was te sterk aanwezig. Ik haalde mijn hand door zijn haar en fluisterde zijn naam zacht toen hij de kus beëindigde en zijn open mond verlangend tegen die van mij liet rusten, oppervlakkig in en uit ademend.
"Fuck, baby. Hmmm." humde hij genietend. Hij wreef met zijn neus over die van mij en bracht zijn hand tussen zijn benen.
"Ik ben fucking hard voor je." grijnsde hij. Met rode wangen keek ik hem aan, gegeneerd en ontzet.
"Harry!" snakte ik naar adem. Ik duwde me rechtop met mijn ellebogen achter me en bestudeerde hem onderzoekend. Ik had hem al eerder dronken gezien... Hij had zich niet gedragen zoals hij nu deed.
"Heb je een joint gerookt?" probeerde ik te raden. Hij blies wat lucht uit en kuste mijn wang.
"Harry." zuchtte ik tegen zijn haar, toen hij zijn gezicht in mijn nek had genesteld. Zijn grote sterke lichaam voelde als een warm beschermend deken over het mijne.
"Ik word altijd goedgezind van je, wist je dat? Altijd fucking gelukkig." gromde hij, niet luisterend naar me. Mijn hart sprong op toen ik zijn lieve woorden hoorde, maar ik dwong mezelf me niet te laten afleiden.
"Haz, kijk naar me." mompelde ik in zijn oor. Ik krulde mijn ene hand rond zijn bovenarm. Het lukte me niet eens zijn brede indrukwekkende biceps half te omvatten. Met een ontspannen grijns deed hij wat ik vroeg. Ongerust aaide ik met mijn duim over zijn jukbeen.
"Heb je veel gedronken?" vroeg ik. Hij haalde zijn schouders op en beet kort op zijn onderlip.
"Wat heb je gedaan?" drong ik aan. Grinnikend liet hij zijn ogen over me heen glijden.
"Hey, kalmeer. Ik ben helder, Lily. Shit, ik had zelfs door dat je wakker was daarnet. Hmmm? Ik ben oké, schatje." mompelde hij, voor hij me opnieuw kuste. Ik draaide mijn hoofd echter weg en duwde zijn hoofd met mijn neus tegen zijn wang achteruit.
"Je gedraagt je vreemd. Heb je enkel alcohol gedronken?" probeerde ik nog eens. Ik moest het weten. Als hij zich op de één of andere manier weer in de nesten had gewerkt, dan wilde ik dat hij het me vertelde. We hadden al genoeg problemen en kopzorgen. Extra leugens kon ik er niet bij nemen. Niet nu.
"Fuck, ik heb gezegd dat ik geen fucking vragen wilde. Ik wil je gewoon kussen, Lil, damn it. Je wil toch altijd knuffelen, nee? Nu wil ik en doe jij moeilijk, fucking hell." gromde hij. Ik zuchtte en likte over mijn lippen.
"Omdat je anders dan anders bent. Geef antwoord, Harry. Heb je enkel gedronken?" Hij rolde met zijn ogen en haalde zijn schouders op.
"Maakt het uit?" mompelde hij. Langzaam liet hij zijn ogen over mijn half opgerichte lichaam onder hem glijden. Hij mompelde iets tussen zijn handen door en bewoog kort met zijn heupen.
"Natuurlijk maakt het iets uit! Ik maak me zorgen om je, Haz." zuchtte ik. Ik ving zijn ogen met die van mij en bestudeerde de ongewone grootte van zijn pupillen nog eens.
"Heb je drugs gebruikt, baby?" vroeg ik hem op zachte toon, bang voor het antwoord. Hij gromde en kuste me opnieuw, met zijn grote hand in mijn nek. Zelfs in zijn huidige toestand leek hij eraan te denken mijn lichaam niet aan te raken zonder mijn toestemming.
"Baby." herhaalde hij gesmoord, voor hij zijn tong tussen mijn lippen dwong. Ik gaf aan hem toe, te verliefd op hem om aan hem te kunnen weerstaan.
"Je hebt me nog nooit 'baby' genoemd." grijnsde hij, toen hij zich lostrok en me met een haast adorerende blik bekeek. Radeloos zuchtend verstrengelde ik mijn vingers in zijn haar.
"Het klinkt zo fucking goed. Hmmm, alsof ik je jongen ben." gromde hij. Ik sloot kort mijn ogen en liet hem mijn nek kussen.
Alsof ik je jongen ben. God, ik zou niets liever willen.
"Harry." smeekte ik. Hij richtte zijn hoofd op en keek me aan.
"Heb je drugs gebruikt?" herhaalde ik fluisterend. Geen antwoord. Enkel die prachtige, momenteel glazige ogen starend in de mijne. Ja, dus... Tranen sprongen in mijn ogen.
"Harry, waar ben je mee bezig? Ik maak me zoveel zorgen om je. Je bent toch geen domme dingen aan het doen?" vroeg ik kleintjes. Hij zuchtte en kuste me heel zachtjes, zo teder en liefkozend mogelijk.
"Ssssht." suste hij me. Lui drukte hij enkele korte kusjes op mijn verlangende lippen.
"Ontspan. Ik red het wel. Ik doe het al mijn hele leven." mompelde hij gesmoord, vervolgend: "Ik beloof dat ik je vanaf nu veilig zal houden. Ik laat niemand ooit nog iets met je doen. Nooit meer. Ik zorg voor jou, oké? Omgekeerd hoef jij niet voor mij te zorgen, schatje. Ik ben een grote jongen."
Hij boog achteruit en streelde met het puntje van zijn neus over die van mij. Trillend zuchtend ging ik liggen toen hij het licht uitschakelde en zich op me nestelde.
"Fuck, tijd om te slapen." gromde hij gapend. Hij verstopte zijn gezicht in de holte van mijn nek en sloeg zijn arm beschermend rond mijn middel. Verslagen drukte ik nog een kus op zijn krullen, luisterend naar zijn genietende hum, en verstrengelde mijn hand toen verslagen in zijn haar.
"Als het allemaal voorbij is, leg ik je alles uit, Lily. Beloofd." mompelde hij nog. Niet-begrijpend schudde ik mijn hoofd.
"Als het voorbij is? Wat bedoel je? Je moet toch niet terug?" vroeg ik angstig.
"Mmmm." antwoordde hij vaagjes.
"Vanavond. Nog één keer, baby doll. Dan blijf ik bij jou." vervolgde hij slaperig. Wanhopig knipperde ik met mijn wimpers.
"Haz..." begon ik al, maar hij schudde zijn hoofd en drukte een zachte kus onder mijn oor.
"Niet nu, Lil. Het is veel te fucking laat, oké? Slaap, prinses." mompelde hij nog. Ik slikte moeizaam en zuchtte trillerig, maar zweeg toen, het opgevend. Van streek streelde ik door zijn haar, terwijl zijn ademhaling regelmatiger werd en hij volledig ontspande op me. Zo bleven we liggen: op Hannahs bed, hij in een diepe vredige slaap verzonken, en ik vol kopzorgen en uitputtende muizenissen.
Toen hij de volgende ochtend ontwaakte, was hij praktisch onaanspreekbaar; zijn kater maakte hem slechtgezind en opvliegend. Ik nam de wijze beslissing hem met rust te laten tot zijn humeur overwaaide en ging in de woonkamer aan mijn paper werken.
Rond elf uur kwam hij na zijn douche met een diepe frons en gebalde vuisten uit zijn eigen kamer gewandeld. Ik had er geen stap meer binnen gezet na mijn traumatische ervaring. Hij negeerde Aiden, Louis en Emily in de sofa's, maar wandelde in een zwarte jeans en grijs T-shirt onmiddellijk naar waar ik op de grond aan de salontafel zat. Hij hurkte naast me nadat hij een vluchtige kus op mijn hoofd had gegeven met zijn hand in mijn haar.
"Jim heeft net gebeld." mompelde hij op geërgerde toon. Vragend keek ik hem aan, en glimlachte zwak toen hij over mijn wang streelde. Ik negeerde de brandende blikken van onze huisgenoten.
"Ik heb gisteren onze training gemist, dus hij wil dat ik straks naar de fitness ga." zuchtte hij. Schouderophalend knikte ik.
"Is goed." zei ik luchtig. Met opgetrokken wenkbrauw keek hij me aan.
"Goed? Ik heb al afgezegd, Lil." reageerde hij. Verward keek ik in zijn mooie ogen. Ze waren opvallend veel helderder dan afgelopen nacht.
"Waarom?" Hij liet zijn blik onderzoekend over mijn gezicht flitsen.
"Ik dacht dat je niet..." begon hij zacht, voor hij stilviel en kort naar mijn laptop keek.
"Ik ben niet alleen thuis, dus het is oké." zei ik.
"Ja, we zorgen wel voor haar." zei Louis veelbetekenend, er nog op bittere toon aan toevoegend: "Ga trainen, Harry. Vannacht had je er ook geen problemen mee haar weer alleen te laten." Woest keek Harry hem aan. Hij wilde al rechtstaan, maar snel greep ik zijn pols en trok hem terug.
"Niet doen." waarschuwde ik hem, terwijl ik mijn ogen in die van hem boorde. Hij ademde onrustig in en uit, deed toen toch wat ik vroeg en wierp Louis slechts een vuile blik toe.
"Zeker?" zuchtte hij op nog steeds lichtjes scherpe toon. Ik knikte snel en liet hem los. Met een diepe zucht haalde hij zijn handen door zijn haar.
"Hoe voel je je?" vroeg ik op zachte toon, hem aarzelend bestuderend.
"Goed." antwoordde hij kort. Langzaam schudde hij zijn hoofd toen hij de vragen haast op mijn lippen zag branden. Hij wilde er niet over praten. Niet nu. Met een verslagen schouderophaal richtte ik me weer op mijn laptop voor me.
"En jij? Hmm?" Hij kamde traag door mijn blonde golven. Ik slikte en keek hem opnieuw aan.
"Gaat wel." loog ik. Hij merkte het. Met een gekwelde zucht fronste hij, voor hij verslagen knikte en naar mijn boeken op de salontafel keek.
"Lukt het?" vroeg hij zacht. Ik humde instemmend en duwde een zachte bruine krul uit zijn knappe gezicht. Zwak glimlachend boog hij voorover en gaf een korte kus op mijn lippen.
"Ik ga Jim opbellen en zeggen dat ik toch ga dan. Goed, prinses?" vroeg hij gesmoord tegen mijn mond.
"Hmmm." reageerde hij. Hij kuste me nog een tel langer, wierp Louis vervolgens een uitdagende blik toe, negeerde mijn afkeurende grimas, stond recht en wandelde weer weg. Ik bleef mijn ogen op mijn laptop voor me gericht houden, ook al voelde ik die van mijn huisgenoten op me branden. Emily snoof nog eens geërgerd, maar zei verder geen woord.
Uiteindelijk zag ik hem de rest van de dag amper. Toen hij na zijn training terug thuiskwam, was ik uitgeput in slaap gevallen in de sofa, oververmoeid nadat ik al mijn laatste energie in het afwerken van mijn paper had moeten steken. Ik werd lang na het avondeten wakker, toen bijna iedereen al naar hun eigen kamer vertrokken was. Ik had doorheen al het rumoer in de loft geslapen... Blijkbaar was ik eindelijk uitgeput genoeg om lange tijd aan een stuk diep te slapen en op die manier toch af en toe aan mijn nachtmerries te ontsnappen.
Stella zat in de sofa recht tegenover die van mij, met een boek in haar handen, en glimlachte lief toen ik vermoeid rechtop ging zitten en in mijn ogen wreef. Verrast draaide ik mijn hoofd toen ik Harry's stem aan mijn rechterkant hoorde.
"...had me een bericht moeten sturen, Hannah! Fuck, je weet dat ik..." snauwde hij al, tot hij mij opmerkte en zichzelf ontzet onderbrak: "Lily!"
Nog slaperig keek ik naar waar hij en Hannah bij de vensterbank stonden, allebei met een sigaret tussen hun vingers.
"Hey." mompelde ik zacht. Hij zuchtte diep en nam nog een trek, terwijl hij naar me toe wandelde.
"Goed geslapen?" vroeg hij. Hij plofte naast me neer.
"Wat is er aan de hand?" vroeg ik enkel; ik nam de moeite niet te antwoorden op zijn vraag. Ik had zijn gefrustreerde toon opgemerkt, en ik was niet van plan me opnieuw te laten afschepen. Verbaasd keek ik naar Hannah.
"Moest je vanavond normaal niet werken?" Ze haalde haar schouders op en duwde haar sigaret uit op de vensterbank, de rook achteloos uitblazend.
"Normaal wel, maar Kyle sluit de club voor twee dagen. Er is daarnet iets mis gegaan met de koelkasten onder de bar. Klote, maar zo kan hij geen klanten bedienen. Overmorgen komen ze de boel herstellen. Dus tot woensdag geen werk voor mij." mompelde ze. Langzaam knikte ik.
"Hij weet trouwens dat je de eerstvolgende week niet komt werken. Ik heb gezegd dat je ziek bent." zei ze erna op discretere toon. Harry sloeg zijn arm voorzichtig rond mijn schouders en knikte vragend naar zijn schoot.
"Dankjewel." glimlachte ik naar Hannah, terwijl ik nog slaapdronken op zijn bovenbenen klom en me zijdelings tegen zijn borstkas nestelde. Hij was verdacht aanhankelijk met me de laatste dagen. Misschien een extra drang me veilig te houden na de gebeurtenissen op zijn kamer?
Hij vouwde zijn hand behoedzaam rond mijn middel, bewust van mijn terughoudendheid, en nam nog een lange trek.
"Waarover waren jullie aan het discussiëren?" vroeg ik zacht. Ik volgde met mijn ogen de grijze wolk rook die uit Harry's neus kwam. Geen van de twee antwoordde. Onhandig probeerde hij met de tip van zijn schoen de asbak op de salontafel meer naar zich toe te trekken, tot ik met een zucht voorover boog en het in mijn handen nam. Snel hield ik het echter achter mijn rug toen hij ernaar reikte.
"Waarover waren jullie aan het discussiëren?" herhaalde ik. Hij rolde met zijn ogen.
"Vanwaar in godsnaam die fucking drang altijd alles te moeten weten, baby?" gromde hij. Hij boog voorover en kuste mijn mondhoek.
"Al je fucking vragen zullen je ooit nog eens serieus in de problemen brengen." mompelde hij gesmoord. Hij trok de asbak onverwachts uit mijn greep en boog zich weer achteruit. Kwaad duwde ik tegen zijn borstkas.
"Harry!" protesteerde ik.
"Ze heeft het recht het te weten." verdedigde Hannah me nu ook. Geïnteresseerd volgde Stella de interactie. Ze deed al lang geen poging meer haar nieuwsgierigheid te verbergen.
"En haar nog slechter laten voelen? Ze gaat nu al kapot aan de situatie." snauwde Harry. Hij legde de asbak naast zich op de kussens en nam een agressieve trek.
"Wat bedoel je?" vroeg ik ongeduldig. Hannah rolde met haar ogen en richtte haar lichtblauwe ogen op mij.
"Finn was vanmiddag in de club." zei ze, nog voor Harry iets had kunnen zeggen. Woest keek hij haar aan, terwijl ik verbleekte en volledig verstijfde. Ontzet richtte ik mijn ogen op hem. Ik had er niet eens meer bij stilgestaan dat Finn daarbuiten ergens rondliep. In mijn leefwereld...
Hij schudde zijn hoofd en focuste zich op mij. Zijn sigaret hing vergeten in zijn mondhoek.
"Rustig, engel. Hij komt nooit meer in je buurt, ja? Ik zweer het. Ik hou hem bij je weg." suste hij me, voor hij de traan, waarvan ik niet eens had beseft dat hij uit mijn ooghoek naar beneden aan het lopen was, met zijn ruwe duim van mijn wang veegde. Hij wierp Hannah een geërgerde blik toe.
"Fuck off. Denk je ooit na?" gromde hij. Ik snifte en beet hard op mijn trillende onderlip. Ik was doodsbang van Finn.
"Het is niet eerlijk zaken verborgen..."
"Ik probeer haar enkel te beschermen voor die hele bullshit, Hannah! Verdomme! Ze heeft een fucking trauma opgelopen door die fucking klootzak! Dacht je echt dat hem vermelden zou helpen?" blafte hij.
"Harry, stop! Ze heeft het niet met opzet gedaan!" huilde ik zacht. Moedeloos keek hij me aan.
"Fuck, niet huilen, Lil. Je weet hoe hard ik het haat wanneer je huilt." gromde hij.
"Maar ik ga nooit aan hem kunnen ontsnappen. Als hij nu ook al in de club komt..." snikte ik. Het was zo makkelijk me veilig te voelen in de beschermde omgeving van de loft, maar ik kon me hier niet eeuwig schuilhouden. Op een dag zou ik weer naar buiten moeten gaan, en het idee dat Finn zomaar op elke straathoek op me kon staan wachten, was genoeg om me een paniekaanval te bezorgen.
Met onregelmatige ademhaling staarde ik in Harry's ogen.
"Ik dacht dat ik hem nooit meer zou moeten zien, maar hij is overal." huilde ik bang. Sussend trok hij me tegen zich aan.
"Ik zweer dat je voorgoed van hem af bent, Lily." mompelde hij met zijn kin op mijn hoofd, ook al wisten we allebei dat het een belofte was die hij onmogelijk kon maken. De twee meisjes keken ongemakkelijk toe. Beschaamd schuifelde Hannah met haar voet over de grond. Ik keek haar met betraande ogen aan.
"Heeft hij iets gezegd?" vroeg ik angstig.
"Lily, niet doen." zuchtte Harry vermoeid, maar ik moest het weten. Snel schudde Hannah haar hoofd.
"Niet echt. Hij heeft enkel iets gedronken. Ik denk dat hij me gewoon probeerde uit te dagen. Ik heb hem wel gezegd dat als hij Mia zag, hij dan moest zeggen dat ze niet meer welkom is op de loft." Harry nam nog een trek van zijn sigaret en sloeg zijn arm rond mijn middel.
"Fucking logisch. De smerige slet." snauwde hij. Ik reageerde niet. In de plaats verstopte ik mijn gezicht tegen zijn T-shirt en inhaleerde zijn vertrouwde heerlijke geur haast wanhopig.
Net nu ik hem echter het meest nodig had, besloot hij me weer te verlaten. Nog geen tien minuten later maakte hij zich los uit mijn omhelzing en keek met een moeilijke blik in zijn ogen op me neer.
"Ik moet vertrekken." mompelde hij. Ik zag vanuit mijn ooghoeken Stella's hoofd omhoog schieten.
"Vertrekken? Ga je haar opnieuw achterlaten? What the fuck, Harry!" snauwde ze. Ik keek haar aan en schudde mijn hoofd.
"Stella, het maakt niet uit." smeekte ik vermoeid. Ik zou hem toch niet kunnen tegenhouden, dus het was beter drama te vermijden en hem gewoon te laten gaan. Geen idee wat hij nu al twee nachten had uitgespookt, maar hij leek enorm zeker van zijn stuk te zijn. En Harry zeggen wat wel of niet te doen was even nutteloos als risicovol. Ik wilde elk mogelijk conflict vermijden, tussen ons twee of tussen hem en een derde. Hij deed al zijn hele leven zijn eigen zin, afhankelijk en eigenwijs als hij was. Het zou niet eerlijk van me zijn te verwachten dat hij zijn complete persoonlijkheid voor me veranderde nu hij voor de eerste keer rekening met een andere persoon hoorde te houden. Ik wist hoe moeilijk hij het had met de connectie tussen ons en alle gangbare regels die ermee gepaard gingen. Op vlak van communicatie hadden we nog een lange weg te gaan. En vanavond was niet het juiste moment om met die eindeloze reis te starten. Iedereen was te gespannen en vermoeid door de voorbije dagen.
Daarbij, ik wilde hem zoals hij nu was - gebroken en imperfect en compleet verloren met zijn egoïstische, nuchtere, negatieve kijk op de wereld: de jongen waarvoor ik in eerste instantie gevallen was. Ik had geen zin hem te veranderen of hem afspraken tussen ons op te dringen. Ik had intussen al geleerd dat Harry een man was die ik vrij moest laten. Dat zou nooit veranderen. En ik had er vrede mee, zolang hij op het einde van de dag altijd veilig en zonder al te veel verwondingen naar me terugkeerde.
Hij snoof en keek Stella geërgerd aan, maar ging toen rechtstaan en zette me terwijl moeiteloos op mijn voeten neer. Ik nam zijn hand in die van mij en wandelde met tegenzin met hem mee naar de voordeur. Daar liet hij me los.
"Dit is de laatste keer, toch?" vroeg ik kleintjes, terwijl hij zijn bruine versleten bomberjack van de kapstok nam en aantrok. Hij humde en bond zijn lange haar snel samen met het elastiekje rond zijn pols.
"De laatste keer." beaamde hij. Ik slikte en ritste zijn jas voor hem dicht.
"Goed." fluisterde ik. Met een diepe zucht nam hij mijn gezicht tussen zijn handen, aftastend en behoedzaam. Teder kuste hij me.
"Wees voorzichtig." prevelde ik tegen zijn mond. Ik sloeg mijn armen rond zijn middel en knuffelde hem aarzelend toen hij zich weer terugtrok. Ik voelde me fragiel in zijn sterke greep, maar zo beschermd. Zo veilig. Hij omarmde mijn schouders.
"Maak je geen zorgen. Ik zie je snel weer terug, schatje." beloofde hij. Ik knikte langzaam. Hij draaide zijn hoofd en drukte een korte kus op mijn wang.
"Het spijt me zo. Ik weet dat ik een asshole ben, Lil. Ik zou bij je moeten blijven, ik weet het. Maar ik moet dit doen." fluisterde hij.
"Op een dag zal je weten waarom, beloofd." vervolgde hij nog. Ik humde slechts eens.
"Je bent zo fucking geduldig met me, shit." gromde hij nog. Hij maakte zich los uit mijn greep en nam mijn handen in die van hem.
"Probeer te slapen, ook al ben ik nog niet terug, ja? Je hebt het nodig." mompelde hij. Hij vouwde mijn vingers rond zijn sterke heupen en legde zijn ene grote palm behoedzaam op mijn onderrug. Met de wijsvinger van zijn andere hand tilde hij mijn kin op.
"Tot straks, prinsesje." humde hij nog, voor hij zijn lippen een laatste keer op de mijne drukte. Genietend liet ik hem me enkele korte tedere kusjes geven. Erna duwde hij zijn mond een laatste keer steviger op die van mij, en ademde terwijl ontspannen uit door zijn neus.
Hij trok zich terug en zette na nog een korte kus op mijn wang een stap naar de deur.
"Tot straks." zuchtte ik met tegenzin. Hij wendde zijn ogen af en verliet de loft.
'Tot straks' duurde nog tot vijf uur 's nachts. Dat vertelde Stella me toch achteraf. Hoewel ik naast haar en Hannah in slaap was gevallen in de woonkamer, werd ik 's ochtends naast hem in Hannahs kamer wakker. Mijn lichaam was volledig rond dat van hem gevouwen. Opgelucht wreef ik in mijn ogen en keek naar hem op, maar schudde direct mijn hoofd toen ik hem in me opnam.
Hij was al wakker, maar lag doodstil onder me, met zijn ene biceps rond mijn middel en zijn andere onderarm over zijn gezicht geslagen. Zijn kaaklijn was gespannen. Gefrustreerd grommend klemde hij zijn tanden op elkaar.
"Haz?" vroeg ik kleintjes. Hij droeg zijn jeans nog, al had hij zijn T-shirt toch uitgetrokken voor hij deze ochtend met alle waarschijnlijkheid ineengestort was in bed.
"Geef me een minuutje." gromde hij. Met een zucht boog ik me voorover, zodat ik met het puntje van mijn neus over zijn sleutelbeen kon strelen. Hij rook opnieuw naar alcohol. De geur van zweet en wiet kleefde evenzeer aan zijn plakkerige ongewassen huid.
Mijn nieuwsgierigheid naar zijn nachtelijke activiteiten steeg weer, maar ik hield me in. In de plaats daarvan kuste ik zijn borstkas teder, halt houdend bij de warme plek waar ik zijn hart tegen mijn mond kon voelen kloppen.
"Niet stoppen." mompelde hij hees. Ik sloot mijn ogen en opende mijn lippen zacht, zodat ik een natte kus op zijn huid kon drukken. Hij kreunde zacht, en voor het eerst sinds vrijdagavond voelde ik een opgewonden tinteling tussen mijn benen. Verlangen naar hem.
Overgelukkig met mijn hoopvolle gevoel glimlachte ik. Hij liet zijn arm eindelijk zakken en keek me met vermoeide, bloeddoorlopen ogen aan.
"Ik voel me fucking slecht." zuchtte hij met schorre stem. Ik boog over hem heen en gaf hem een tedere kus. Hij verstrengelde zijn hand in mijn zachte haar toen ik me weer op hem nestelde.
"Ik ga straks je paper voor je gaan indienen." prevelde hij plots in mijn oor. Fronsend keek ik hem weer aan.
"Ik wil geen woord horen, Lily. Ik meen het. Ik heb geen energie en zin om een fucking discussie met je te houden. Je gaat zelf niet naar school, en tenzij je het risico wil nemen je paper met Emily mee te geven, ga ik voor je. Maar ik wil niet weten wat er nog van je essay overblijft wanneer die fucking halvegare het in haar vuile handen heeft gehad." snauwde hij. Ik zuchtte diep en haalde mijn hand door zijn haar.
Ik was er inderdaad nog niet klaar voor om weer naar school te gaan, hoe vreselijk ik het ook vond om toe te geven. Toch was er iets dat me al weken bezighield, al sinds het moment dat hij zijn levensverhaal aan me verteld had op de vuile trapjes aan de rand van de Hudson.
"Maar dan moet je binnengaan in Columbia. Is dat niet raar voor je na...?" begon ik al, maar hij onderbrak me gefrustreerd: "Maak je niet druk om mij. Ik kan het wel aan." Gevoelig onderwerp...
Hij sloot zijn ogen vermoeid en vloekte binnensmonds.
"Fuck, ik... Sorry. Ik heb een fucking kater en zoveel fucking frustraties, en ik mag het niet op jou uitwerken. Het is lief dat je eraan denkt, oké? Je bent zo fucking begripvol en het maakt je enkel nog zoveel perfecter dan je al was. Maar je zorgen zijn niet nodig." Ik knikte langzaam.
Ik geloofde er geen woord van.
Hij keek uitgeput naar me op en streelde kort over mijn onderlip met zijn duim. Erna tikte hij nonchalant op zijn borstkas.
"Geef me nog zo'n kus voor ik vertrek, schatje." spoorde hij me aan. Met een kleine glimlach rond mijn lippen en blosjes op mijn wangen drukte ik mijn mond weer ter hoogte van zijn hart.
Na vijf minuten stond hij toch wankelend op. De rode afdruk van mijn kus sierde zijn torso, waar hij me had aangespoord zijn gouden huid te markeren. Ik had met blozende wangen gehoorzaamd.
Hij trok zijn T-shirt weer aan en vertrok om een douche te gaan nemen. Twintig minuten later kwam hij de kamer weer binnen om afscheid van me te nemen.
"Mijn paper zit in het blauwe mapje in mijn boekentas." prevelde ik tegen zijn zachte roze lippen, toen hij over me heen boog en me teder kuste. Hij vouwde zijn lippen rond die van mij en duwde zijn tong gretig in mijn mond. Ik trok me snel weer weg, grimassend verkondigend dat ik een vieze smaak in mijn mond had en mijn tanden nog moest poetsen. Hij rolde met zijn ogen en kuste me opnieuw verlangend.
"Kan me geen fuck schelen." prevelde hij gesmoord. Toen hij zich terugtrok, streelde hij kort over mijn wang.
"Kom je erna direct terug?" vroeg ik zachtjes. Hij knikte snel en duwde zijn neus tegen die van mij.
"Hmmm. Ik kan niet wachten om de hele fucking dag met je in bed te liggen." kreunde hij. Ik glimlachte verlegen en legde mijn hand in zijn nek. Hij gaf me een laatste kus, maar ging toen na een teder geprevelde 'dag, Lil' rechtstaan en wandelde naar de deur.
"Het rode mapje, toch?" plaagde hij me nog. Ik lachte en stak mijn tong naar hem uit.
"Dankjewel!" riep ik nog achter hem. Hij zwaaide afwezig, en verdween toen uit mijn zicht. Het halfuur erna bleef ik liggen, mijn niet te vermijden douche toch uitstellend, tot ik geen andere keuze meer had dan op te staan en naar de badkamer te gaan.
Opnieuw de confrontatie met mijn verwondingen...
Het was pas toen ik onder de warme stralen stond, dat ik me veel te laat bedacht bij wie Harry mijn paper straks zou moeten afleveren: professor Carter...

Reacties (6)

  • Smexy

    Dit verhaal is ZO super goed. Je schrijft alles zo prachtig en ik zit er altijd helemaal in en poeh wat is het toch vervelend als het hoofdstuk afgelopen is. Het liefst blijf ik doorlezen! Kan niet wachten om erachter te komen of zijn zaken met 'John' gewerkt heeft en wat ie van plan is met 'Finn'. Ook de Harry / Lily momentjes nu zijn zo schattig en ik hoop dat er nog veel meer gaan komen, ook al houd Harry er zogenaamd niet van haha. Ik wacht geduldig op het volgende stukje. Xx

    5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    omg hier stoppen is echt gemeen haha. Heerlijk dit verhaal!

    5 maanden geleden
  • sureido

    Zo leuk!

    5 maanden geleden
  • HlCCUP

    Damn Harry.

    5 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    o nee beter houdt Harry zich in..

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen