We hadden 's avonds niet meer veel ondernomen. Er was dan ook niet veel te doen. Gemma had gevraagd of ik vanavond langs wou komen. Dat had ik echter afgewezen omdat ik bij Louis wou blijven. Nu hij er weer was, wou ik daar van genieten. Het leek niet zijn plan te zijn om naar het campus te gaan vanavond. Dat vond ik geen probleem, gezien ik hem liever hier had. Ik had Louis het liefst dag en nacht dicht tegen me aan.
We hadden The Originals weer op gezet terwijl Louis dicht tegen me aan lag gevleid. Ik zat gewoon overeind met mijn voeten op de salontafel.
Toen mijn telefoon uiteindelijk begon te zoemen schrok ik er wel een beetje van. Ik was dan ook helemaal opgegaan in de serie. Louis kwam overeind van het tegen me aan liggen en keek mee op de display. Het was een onbekend nummer.
Ik besloot maar gewoon op te nemen. Dat kwam me echter zwaar te staan.
"Met Harry" begon ik maar mee.
"Hallo Harry, je moeder hier" klonk de andere stem. De moed zonk me spontaan in mijn schoenen. Ik voelde me goed zojuist, maar hier had ik geen zin of energie voor. Nou ja, ik was niet zo asociaal om nu gelijk op te hangen, dus liet ik haar maar praten. Het gesprek beëindigen kon altijd nog.
"Hallo" reageerde ik maar terug. Ik wou dat ze zelf begon met praten, gezien ik niet veel te zeggen had.
"Ik hoorde dat je ook mee kwam met Gemma vrijdag" begon ze zelf mee. Ik maakte een bevestigend geluid "heeft ze verteld dat we het in Central Park willen doen?"
"Nee nog niet, maar dat vind ik prima. God jongen, je moet eens weten hoe erg ik jullie mis".
Ik had echt geen zin in dat sentimentele gedoe. Normaal gesproken vond ik zulke praat niet heel erg, maar mam was nogal lastig te geloven op haar woord. Ze had het nooit getoond. Heel soms had ze dan zo'n verzoeningsoffer, maar dat hield dan zo'n 3 dagen maximaal aan. Ik was benieuwd hoe lang het dit keer zou duren.
"hm-hm" gaf ik alleen maar als antwoord. Ik ging er niet mee in stemmen en al zeker niet zeggen dat ik haar ook miste. Dat was dan ook niet het geval. Ik vond mijn leven prima zo, maar in de afgelopen paar dagen had mam het op zijn kop gezet. Hoewel zij uit leek te kijken naar vrijdag, zag ik er enorm tegenop.
Het was bijna niet te geloven dat je eigen familie je zo kon laten voelen.
"Jongen, ik beloof dat ik veranderd ben. Ik ben er klaar voor. Ik wil jullie weer zien" ratelde ze door gezien ik niet meer antwoordde. Dat was een kwestie van eerst zien en dan geloven. Net als Gemma probeerde ik een alcoholstem te detecteren, maar dat was over de telefoon best lastig om te horen.
"Oké" was mijn enige antwoord. Louis' hand nam de mijne vast. Dat liet me nog een beetje glimlachen. Iemand waar ik wel zielsgelukkig mee was. Ik kon echt niet meer zonder Louis.
"Ik verheug me op vrijdag. Ik zie je dan, zoon van me" zei ze ietwat vertroetelend. Vreselijk om te horen als ik eerlijk mocht zijn. Ik kreeg de rillingen er van. Het mocht dan wel mijn moeder zijn als het om genetische bepalingen ging, maar in werkelijkheid voelde ze meer als zo'n slechte stiefmoeder die je het leven zuur wou maken. Ik voelde geen affectie of compassie meer met haar. En het was dan ook haar eigen schuld. Was ze nu veranderd? Ik wist het niet. Maar ik ging er nog niet van uit. Eerst zien, dan geloven.
"Tot vrijdag" sloot ik mee af, waarna ik het gesprek beëindigde. Ik liet een diepe zucht los. Ik was hier helemaal niet aan toe.

Reacties (2)

  • Paardenvriend

    Dat je zo durft optebellen. Vreselijk. O.o

    Ze praat luchtig als of ze denkt dat ze meteen een nieuwe start heeft ofz.

    2 jaar geleden
  • Smexy

    Oh wauw, meest ongemakkelijk gesprek ooit. Ik hoop zo erg voor hem dat ze veranderd is, ben benieuwd hoe het zal verlopen. Je maakt het weer spannend.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen