2018



Hoofdstuk 8.7

Een rondje draaiend in de nu nog lege kledingkast van de jongens, deed mij gelijk doen nadenken. Het was aardig groot, veel kledingstukken wat ze aan zouden trekken was op. Er moest dringend, geshopt worden, maar niet zomaar geshopt. Zuchtend, begon ik aan het lijstje, Broeken: Maat 86 t/m 176, Korte broeken: 86 t/m 176, driekwart broeken: 86 t/m 176 schreef ik er in sierlijke letters op. Al snel was het lijstje aangevuld met joggingbroeken: Maat 86 t/m 176, en nog enkele andere soorten broeken. Een wand, zou broeken, jassen, vesten, pakken en schoenen worden. De andere wand zou, Shirts, T-shirts, Truien, hemden woorden, en de laatste derde muur zou de sokken, onderbroeken, pyjama's, zwemkleding en sportkleding worden.
Voor de jongens was ik snel klaar, een grote inloopkledingkast vanaf de gang betreedbaar.
Voor de meisjes was ik langer bezig, dat ging ik nu al weten. Waarom, één, we hadden al meerdere dochters op de wereld gezet. Alle rond de zelfde leeftijd, het kopen met kleren was geen probleem, net zoals voor de jongens. Toch werd het een probleem als ze net zo snel zouden blijven groeien. Dan zou het wel eens voorkomen dat we iets te kort kwamen. We moesten heel precies te werk gaan, ze moesten leren elkaars kleren te dragen, te delen.
Jurken, broeken, truien, vesten, rokken, ga het hele rijtje maar af.
Alles zou meerdere malen in de kast komen te hangen op volgorde, maat, gerangschikt.
'Lukt het' was Rosá haar vragende stem vanuit het niets.
Ze trok mij ruw uit mijn hersenspinsels, verbaasd keek ik haar dan ook aan.
'Sorry, je zat in gedachten' grinnikte ze mij een set gevend.
'Ja, kleding crisis' mompelde ik met gebolde wangen.
'O, wees daar maar niet zo bang voor' lachte Rosá, 'ik heb al heel wat kleding ingeslagen gehad' knikte ze.
'Vorige week verveelde ik mij nogal, toen ben ik maar gaan shoppen voor de baby's, dreumes en peuters van ons' grijnsde ze.
'Het zit nog allemaal verpakt in dozen, ik had de kasten toen nog niet schoon' sprak Rosá vier.
Ze trok mij mee naar de kast waarin zij de dozen dus had neer gezet.
Voorzichtig trok ze een van de dozen uit de kast, las de opdruk en knikte lachend, 'ja, dit is de juiste, hier in de kast staan nog een aantal dozen met kleren' mompelde ze, fronsend. 'Heb nog lang niet alle kleren, wat nodig is, maar een aardig wat hebben we dus al in huis. Dames, heren moet nog gekeken voor woorden' sprak Rosá, knipogend.
Ze gaf mij een kus, liep richting de keuken, en na wat gerommel en een klik wist ik dat ze thee aan het zetten was.
Het zou nu niet lang duren, voordat ze mij zou roepen voor een korte pauze. Ik kon niet wachten tot over een paar weken.
Dan hadden we alles, maar dan ook werkelijk alles achter de rug.
Alle huisjes, die renoveert waren, verbouwd, opgeknapt, aangekleed, ingericht en bewoonbaar, gemaakt.
Het kasteel is al voor een groot deel, gevuld, bewoonbaar, en voor een groot deel aangekleed.
Vele kamers moesten nog, de bedden zouden aankomende vrijdag aankomen, net zoals de matrassen, linnengoed, kussens, dekens, spreiden, vloerkleden, badkamerkleden, en gordijnen voor de slaapkamers. Het was een aardige bestelling, ook een aardig bedrag was er voor betaald. Maar we wisten dat we met deze bedden de eerste 20 jaar er mee voort konden. Een aantal bedden dat wij bestelt hadden was zoveel dat ze met extra vracht moesten gebracht worden. Twee vrachtwagens voor mij apart gezet werd, zodat het allemaal in die twee wagens geladen kon worden.
Een aardige klus. Voor de Gastenverblijven, zoals we de huizen genoemd hadden, het personeelsgebouw zoals we het noemde, was al aangekleed.
Gereed voor gebruik. Het moest alleen gevuld worden met personeel.
Personeel dat net als ons deels gevangen zouden komen te zitten, maar zonder zij er erg in hadden.

Reacties (1)

  • Luckey

    Bijna af gelukkig

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen