2018



Hoofdstuk 8.9

Een luidde gil van Rosá deed mij gelijk opschrikken, zoekend door het kasteel heen vanwaar het geluid kwam. Voelde ik mijn hartslag met enkele slagen het ritme gaan versnellen. 'Ren, Rennen Izzy' was haar gillende, roepende stem. 'Bjorn, het is Bjorn' gilde ze. Voor ik gehuil en gebrul hoorde, voetstappen op een verdieping boven mij vertelde dat de man Rosá mee had genomen naar het eerste.
Een verdieping waar ze nog maar net een paar maand klaar mee waren, wij nog aan het inrichten waren op de details.
Een rilling gepaard met een huivering rolde door mijn lichaam, ik was de volgende, Bjorn was slim, geraffineerd en daarbij ook nog eens uitgekookt. Zonder dat Rosá het doorhad, had hij haar gegrepen. Een zucht rolde over mijn lippen, ik kon niets tegen de man beginnen. Rosá kon ik niet helpen, hij zou mij dan gelijk down slaan, op zijn zachts gezegd. 'Neeeeeeeee' hoorde ik Rosá vanaf het eerste gillen.
Een koude rilling rolde door mijn ruggengraat.
De angstige gil van Rosá vertelde mij al meer dan voldoende.
De man had een borrel of wat op, was bezopen, dronken, en daarbij ook nog eens agressief, gevaarlijk, dominant, met een kracht die je niet zomaar kon verslaan. Een domme, kracht, een kracht die hij zelf niet onder controle wist te houden. Ik moest duidelijk oppassen, vluchten zoals Rosá gezegd had. Maar waarheen, ik had zestien kilometer grond, en op die zestien kilometer grond wist de man mij vroeg of laat wel te vinden.
Schuilen zou niet voor eeuwig opgaan.
Vroeg of laat vond hij me, en was ik aan de beurt.

Een lijst met de laatste taken had ik in mijn hand geklemd. Zoals Rosá mij eerder al gevraagd had zou ik de laatste huizen controleren. De verhuizers hadden in de afgelopen dagen behoorlijk wat huizen gevuld met meubels, servies en ander soort apparatuur. Alles wat binnen was gekomen zou ik afvinken, zowel het huisje als de spullen. Een taak dat niet zo snel klaar was, voor mijn gevoel.
Een taak waarbij ik Bjorn kon blijven ontlopen, zolang hij met Rosá bezig was, was ik veilig.
Zuchtend, hoofdschuddend, schuldig voelend stapte ik het eerste GB binnen. De vele meubels waren netjes op zijn haar plek gezet, de vele dozen waarin het eerder gezeten had, waren netjes klein gemaakt en naast de deur geplaatst. De heren hadden hen job uiteraard serieus genomen. Vooral nadat ze zagen dat wij echt met ze twee waren, twee dames, jonge dames.
Langzaam aan begon ik het lijstje te vullen met krulletjes.
Banken, stoelen, tafels, tv kast, boekkast, dressoir had ik al afgevinkt.
De slaapkamerdeuren een voor een open gooiend, kon ik al snel meerdere bedden afvinken.
Kasten, nachtkastjes, lampen, bureau's, en andere meubels hadden al een net krulletje.
Het eerste huis doorgelopen, gecontroleerd, geteld te hebben, stapte ik door naar het volgende huis verderop.
In het kasteel verderop op het stuk land brandde op het eerste nog altijd licht.
Dat betekende dus dat Bjorn nog altijd bezig was met Rosá, haar pijn deed, verminkte, verkrachtte als hij er zin in had. Hij was een man van weinig woorden, maar agressieve, gevaarlijke, dominante aanvallen, onverwachts, was je de pineut. Zo uit het een op het ander.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    OMG Heftig

    2 jaar geleden
  • Luckey

    ze moeten beveiliing krijgen man tegen brojn!!!
    dit gaat niet goed
    snel verder!!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen