Foto bij Chapter ten | O1O

POV: Luke

Nog voor ik bij de deur ben vliegt deze open. Geschrokken deins ik achteruit als er 4 politie agenten komen binnen lopen. De voorste politie agent pakt het pistool uit de holder uit zijn riem en richt die op me. Verbaast doe ik mijn handen omhoog.
"Luke, wat gebeurd er?" Sunset's stem beeft, en ik draai mijn hoofd om zodat ik kan zien wat er gebeurd. Een politie agent heeft haar in haar nek gegrepen en duwt haar nu tegen de muur aan.
"Hey! Blijf van haar af!" Het stond in de wet, het is verboden - zelfs voor politie agenten - om de Onderdanige van iemand anders aan te raken. Ik richt me tot de agent voor me. "Zoals je ziet heb ik niets om tegen je te gebruiken. Je kan dat ding wegstoppen. Wat is er aan de hand?" vraag ik. De agent stopt inderdaad zijn pistool weer terug en kijkt me aan. "Meneer Hemmings, we hebben te horen gekregen dat u een Onderdanige heeft gestolen." Ik kijk de agent stomverbaasd aan.
"Gestolen? Hoezo, 'gestolen'?" vraag ik. Hoe kan je precies een persoon stelen?
De agent rolt verveeld met zijn ogen. "Gesloten, ja, alsin meegenomen, gepikt. Moet ik het uitspellen?"
"Ja, ja, ik begrijp het. Maar, sorry. Ik heb niets of niemand gestolen."
"Michael Clifford is zijn Onderdanige kwijt, meneer Hemmings."
Clifford. Natuurlijk. Wie anders zou hier verantwoordelijk voor zijn. Op het volgende moment komt hij zelf mijn huis binnen gelopen. Kennelijk was hij dus met de politie meegekomen. Michael loopt meteen de trap op. Er klinkt boven wat geschreeuw en hij komt terug, Ashton met zich meeslepend.
"Dit is mijn Onderdanige! Hij heeft hem gestolen!" schreeuwt Michael door het huis heen. Ik rol met mijn ogen, maar ik weet dat ik nu niets meer kan. Het is mijn woord tegen het zijne. En tegen zijn afkomst kan ik niet op.
"U heeft uw Onderdanige nu terug, meneer. Hij is ongedeerd." zegt een van de agenten. Neemt hij het nou voor me op?
"Ongedeerd van buiten ja. Misschien heeft hij wel een trauma opgelopen."
"Als hij dat heeft, heeft hij dat niet van hier." zeg ik sarcastisch terug. Michaels ogen spuwen vuur.
"Dan wil ik ruilen. Nu." zegt hij met een valse uitdrukking. Ik sta even verstijft.
"Meneer, dat is eigenlijk niet volgens de regels..." probeert een van de politie agenten.
"Ik maak het een nieuwe regel. Ik wil ruilen van Onderdanige. Nu!" Met die woorden stapt hij op Sunset af.
"Nee!" Ik wil naar Sunset toe rennen, haar beschermen. Maar ik wordt tegen gehouden door de agent die net het woord had tegen Michael. Hij kijkt me met een medelijdende blik aan, maar houd me wel tegen. Sunset wordt door Michael bij haar arm gepakt. Van schrik en angst stribbelt ze even tegen, maar Michael geeft haar meteen een enorme klap tegen haar hoofd aan. Ze wankelt en begint te huilen, maar laat zich nu meevoeren.

Ik kijk op van het geluid van een glas wat op de tafel wordt gezet. Ik zit misschien al 10 minuten op de bank met mijn hoofd in mijn handen. De agent is gaan zitten en heeft kennelijk een glas drinken voor me op tafel gezet.
"Waarom ben je er nog?" vraag ik.
De politie man lacht. "Ik ken je vader, Luke. Ik zie hem als vriend."
Ik zucht. "Is het legaal, wat er net gebeurde?"
De man haalt zijn schouders op. "Nu blijkbaar wel... Het punt is dat ik er niets aan kan doen. Hij is de zoon van, ik heb geen gezag over hem. Helaas."
Ik grinnik en de man zegt dat hij moet gaan. Ik laat hem uit en ga dan weer op de bank zitten. Ashton zit op de bank tegenover me.
"Luke? Ehm, ik..." begint hij. Ik schud mijn hoofd en steek mijn hand op om hem stil te krijgen.
"Nee, dit is niet jouw schuld. Ik weet alleen niet hoe we dit gaan oplossen..."

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here