Foto bij O16 | Erthad

Erthad - reisgezel

Omdat er zoveel naar gevraagd werd :')


Andúnë kreunde toen Kíli zijn been naar beneden liet zakken. Ondanks de protesten van Gandalf, Fíli en Balin was Thorin niet te stuiten geweest, en had hij haar met ruwe stukken touw stevig vastgebonden. Aangezien ze echter nog een eindje naar beneden zouden moeten klimmen, hadden ze de stukken touw ook nog eens rond Kíli vastgebonden, aangezien Andúnë tot geen mogelijkheid in staat was om dit zelf te doen. Thorin weigerde haar de beklimming alleen te laten doen, er vast van overtuigd dat ze er met de eerste kans tussenuit zou knijpen en ongewenste gasten zou aantrekken naar het reisgezelschap.
Kíli had daarop aangeboden haar te dragen, aangezien hij besloten had dat ze zijn broer tweemaal had behoed voor een zekere dood. Thorin's humeur was er toen absoluut niet op verbeterd, en de Halfelf had even gevreesd dat hij haar gewoon van de rotsen af zou schoppen, de diepte in.
Maar nu hing haar hoofd op de schouder van de jonge dwerg, terwijl haar armen onwillig meebewogen met de zijne. ‘Je moet een beetje meewerken’, stelde deze goedgeluimd voor, ‘dan gaat het makkelijker.’
Kíli vond het best een interessante belevenis. Het gebeurde immers niet elke dag dat een bloedmooi meisje aan hem vast hing. Natuurlijk ziet ze er op dit moment niet zo fris uit, bedacht hij, maar een wasbeurt zou vast wonderen verrichten.
Andúnë, daarentegen, vreesde voor het leven van haar laarzen. Natuurlijk waren deze ook al reeds voor de afdaling van de berg door en door versleten geweest, maar het lengteverschil tussen de halfelf en de dwerg was zo groot, dat Andúnë’s voeten enkele duimen onder die van Kili hingen, en de toppen van haar laarzen tegen de rotswand aan schuurden. Toch durfde ze zich niet te verroeren. Ze vond de dwergenleider gestoord, dat hij haar vastbond terwijl ze een berg moesten afdalen. Hij leek er heilig van overtuigd te zijn geweest dat ze los een te grote bedreiging vormde voor hem en zijn reisgezelschap. Andúnë twijfelde er niet aan dat indien zij en Kili naar beneden donderden, Thorin toch nog een manier zou vinden om de schuld op haar te schuiven. Bovendien dacht ze niet dat ze eigenlijk fysiek in staat zou zijn om zich los te trekken van de koorden. Haar laatste volwaardige maaltijd was in het Demsterwold en ze voelde zich helemaal slap worden als ze eraan terugdacht.
'Dit is gestoord,' bromde ze tegen Kili's schouder. Kili gniffelde, omdat hij dit alles best wel amusant vond. Bovendien was Andúnë zo licht als een veertje, vergeleken met de vele zware wapens die hij vroeger tijdens het trainen op zijn rug droeg.
'Thorin had een slechte dag. Hij draait wel bij.' Hij besloot maar niet over de haat van zijn oom jegens Elfen te beginnen, aangezien dat haar vast niet zou opbeuren. 'Een slechte dag?' herhaalde Andúnë spottend.
'Wel, we werden eerst gevangen genomen door aardmannen, toen verloor hij een gevecht tegen zijn aartsvijand, hij is bijna gestorven. Ah, hij was ook zijn inbreker bijna kwijt. Dat somt het zo'n beetje op.'
Een regen steentjes ketste tegen Andúnë aan, en ze wenste hartgrondig dat de Hobbit, die boven hen hing, wat voorzichtiger aan deed. De zon, hoewel die nog laag stond, brandde heet tegen haar huid.
'Ik liep verloren in de Nevelbergen, heb sinds een week nauwelijks eten gezien, werd aangevallen door orks en aardmannen en hang nu voor een levensgevaarlijke klim als een lappenpop vast aan een dwerg die ik nauwelijks ken.' Het deel waar ze vertelde dat ze daarvoor ook al bijna gestorven was, totdat ze werd gewekt door een Duisternis in het donkerste deel van het Demsterwold, liet ze even achterwege. Dat probeerde ze zelf zo goed en zo kwaad als het ging te vergeten.
Kili humde. 'Maar daardoor heb je deze knappe dwerg ontmoet.' Andúnë slaakte een zucht, wensend dat ze dat soort zelfvertrouwen ook bezat.
'Maar ik heb nog steeds honger.'
'Wel, dat treft. Aangezien je niet enkel vasthangt aan de meest aantrekkelijke dwerg van het reisgezelschap, maar ook de enige dwerg die momenteel eten op een bereikbare plaats bij zich heeft: kaas, in mijn laars.' Andúnë tilde haar hoofd op.
'Waarom?'
'Ik heb een jongere broer. Wilt dit zeggen dat je het niet wilt?' De Halfelf sloot haar ogen en zuchtte. 'Nee, geef maar. We praten hier echter nooit meer over.'
Kili is tevreden omwille de onverwachte ontwikkeling in zijn relatie met de Halfelf. 'Lijd nog even honger, ik zal het zo nemen.' Hij boog zich naar voren, zodat Andúnë zich al helemaal misselijk voelde worden aangezien ze wankel op een smalle richel van de bergwand stonden. Al snel rechtte Kili echter zijn rug, en duwde het stuk kaas naar achteren.
'Mijn mond is lager, je duwt het tegen mijn voorhoofd.' Kili grinnikte, en antwoordde met zijn meest zwoele stem: 'Vraag je me nu je te voeren?'
Andúnë rolde met haar ogen: ‘Doe het nu gewoon maar. En zorg ervoor dat je niet van de berg dondert. Ik hang aan je, voor het geval je dat nog niet gemerkt hebt.’
‘Ik begon ergens halverwege wel een vermoeden te krijgen, ja’, antwoordde Kili monter.

Reacties (3)

  • ProngsPotter

    Hahahaha prachtige scène :'D

    3 jaar geleden
  • Croweater

    Oke als ik tijd heb ga ik dit gewoon opnieuw lezen :'D

    3 jaar geleden
    • Ghafa

      Hehe, het scheelt dat ik nog niet ver ben geraakt :')

      3 jaar geleden
  • Schack

    KAAS!!

    3 jaar geleden
    • Ghafa

      Kaas.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen