Erin Connolly

Meteen vulden schuldgevoelens mijn lichaam. Waar haalde ik het lef vandaan om te zeggen dat hij niet wist wat moeilijk was? Het hoofdstuk waar hij zich momenteel in bevond had het als naam gekregen. Hoofdschuddend dwaalde ik door de gang richting de kleedkamer.
Dokter Voxer kon mijn aanwezigheid vast meer apprecieren dan de man die me het huis had uitgejacht.

Na mijn stage van gisteren trof ik het huis leeg aan, Kieran was nergens te bespeuren. Eerlijk gezegd viel er een last van mijn schouders, ik had eindelijk wat tijd voor mezelf, zonder een man die me steeds vertelde wat ik nog allemaal in het huishouden moest doen. Ik had besloten me eerst naar de keuken te wenden zodat ik een heerlijke maaltijd kon voorbereiden. Eenmaal de voorbereidingen klaar waren, besloot ik te genieten van een hemels bad. Zo eentje dat veel te veel schuim bezat. Heerlijk. Ik zat er nog geen vijf minuten in toen er hevig op de deur werd gebonkt. Negerend liet ik me naar beneden glijden. Onderwater vond ik de rust en stilte waar ik op gehoopt had. Het gebonk nam af en langzaam kwam ik weer boven, op adem. Licht gestommel trok mijn aandacht maar het mocht mijn momentje niet verpesten.
Een tijdje later voelde ik me weer fris en fruitig, misschien zelfs gelukkig. Ik stond op in het bad en trok een handdoek van de radiator. Deze draaide ik rond mijn haren en ik stapte het bad uit, zodat ik ook mijn lichaam kon afdrogen. Een vreselijk moment was het waardoor het gelukzalige geluk mijn lichaam al weer verliet, ik werd geconfronteerd met een jonge vrouw in de spiegel. Paarskleurige wallen sierde haar gezicht, haar mondhoeken krulden niet naar boven zoals ze dat vroeger deden. Mijn blik gleed naar onder, het viel me op hoe de paarsige kleur ook te zien was rond haar ribben. Terwijl ik naar de vrouw bleef staren, droogde ik mijn lichaam af. Heel mijn bovenlichaam was gevoelig. Een cadeau dat ik kreeg van mijn lieftalige vriend. Voor enkele tellen sloot ik mijn ogen, maar nee de vrouw zag er nog steeds uitgeput en op uit toen ik ze weer opendeed. Ik haalde mijn pyjama van het rekje en trok deze snel aan, waarna ik een borstel door mijn haren liet glijden.

Hierna liep ik meteen weer de keuken in, de plek waar Kieran zich ook bevond. Hij staarde uit het raam, gaf me niet eens aandacht. Ik besloot zijn richting uit te gaan en hem vriendelijk te begroeten. Nog voor mijn lippen zijn wang raakte, had hij me vast bij mijn polsen. “Ik kan er niet meer tegen Erin, hoe je nooit meer thuis bent. Zelfs in je vrije tijd kruip je dat vieze ziekenhuis in. Denk je nu echt dat je die kinderen kunt opbeuren; blij kunt maken?” Hoofschuddend lachte hij, “Je krijgt je eigen man niet eens tevreden.” Hij duwde me tegen de raam en vertelde me dat hij me niet meer hoefde als het elke dag zo zou zijn. “Ik kom thuis van mijn werk en jij bent er niet. Zelfs wanneer ik van de kroeg kom, ben je er niet. Mevrouw vindt het niet nodig om het eten klaar te maken, nee ze gaat liever in bad en wanneer ik haar er uit wil sleuren, ontdek ik dat die verdomde deur opslot is. Waarom? Ben je bang?” Ik probeerde me los te maken uit zijn greep en beet iets te stevig op mijn onderlip waardoor een bloedsmaak mijn mond binnendrong. Nog voor ik mijn mond wilde openen, sprak hij verder. Een vrouw mocht niet onderbreken. “Je hebt een keuze, je stopt met studeren of je pakt je fucking boeltje en verdwijnt.”
De man liet me los en liep naar de ijskast, haalde hier een pilsje uit. Haalde het dopje er vanaf en bracht het teutje gelijk naar zijn lippen, waarna hij zogoed als de hele inhoud naar binnen goot. “Het is geen moelijke keuze, wel?” Ik schudde snel mijn hoofd en toverde een glimlach op mijn gezicht. “Natuurlijk niet, heb je honger?” veranderde ik het onderwerp snel. Hij knikte en zette zich aan tafel. Ik kon het niet snappen hoe hij zo wisselvallig was.

De rest van de avond was vrij normaal verlopen, maar eerlijk, slapen lukte me niet en dat was dus de reden dat ik nu in het ziekenhuis te vinden was. Naar mijn mening kon ik beter hier nuttig zijn dan piekerend naar de plafond in mijn slaapkamer te staren. Ik trok mijn trui over mijn oren en stak beide armen door de witte blouse. Misschien was dit wel de laatste keer.

In de rol van Erin, moet ik weer wat beter in komen. Ik beloof dat de deeltjes beter worden!




Reacties (3)

  • theguardian

    het is nog steeds een top verhaal!

    3 jaar geleden
  • Manonxxx

    Abo erbij!

    Je schrijft echt goed.

    Snel verder? Xx

    3 jaar geleden
  • Midnite

    Yaaay, daar ben je weer!
    Eerlijk gezegd was ik heel blij om te zien dat dit hoofdstuk is geschreven was vanuit Erin. Ik was erg nieuwsgierig naar haar denkwijze en ik ben blij dat terug te hebben kunnen lezen in dit hoofdstuk. Uiteindelijk wordt er niet veel gesproken, maar er wordt zwijgend toch zoveel gezegd.
    Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen dat ik hoop dat Erin haar spullen pakt en daar weggaat, maar toch hoop ik het. Kieran praat over haar alsof zij zijn bezit is en zelfs zonder uithalen zou dat reden genoeg moeten zijn om de relatie te beëindigen. Tegelijkertijd ben ik ook bang dat hij het niet zal accepteren moch zij de moed bij elkaar vinden. Hij lijkt mij niet het persoon om zijn vriendin daadwerkelijk een keuze te geven, als hij al niet eens dult dat zij hem tegenspreekt.
    Moeilijk, moeilijk!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here