Foto bij 00.Prologue

Mensen maken fouten. Sommige mensen maken fout, na fout, na fout. Het maakt hen uiteindelijk tot wie ze zijn... Maar wanneer stoppen ze met tegen de deur lopen?

Twee jaar eerder

Ik ga zitten, ongemakkelijk, tussen de andere jongeren die enthousiast met elkaar praten. Ik kijk Mark aan, mijn therapeut, en wacht tot hij begint met praten. Het lijkt eindeloos te duren en het maakt me onrustig. Verwacht hij dat ik zelf begin? Na een aantal minuten, die jaren lijken te duren, wordt het vanzelf stil.
"Goedemiddag allemaal! Zoals jullie misschien al wel hebben gezien hebben we vandaag een nieuwe dame in de groep. Dit houd in dat we even een klein voorstelrondje doen. Isabella..." Mijn hart begint sneller te kloppen, hier was ik al bang voor. "... wil jij beginnen?" Wil ik beginnen? Wat dacht je van, bij zijn lang zal ze leven niet? Verwachtingsvol kijken 10 paar ogen me aan. Wel godver.... Ik haal even diep adem, iets wat ik wel vaker doe, en begin te praten. "Mijn naam is Isabella, Isa ook wel, ik ben 19 jaar oud en ik woon in Breda." Mark knikt me bemoedigend toe. "Waarom ben je hier, Isa?" Ik bijt op mijn lip. "Ik ben hier om dingen uit mijn verleden te verwerken en om om te leren gaan met depressie." Ik kijk op en veeg mijn haar uit mijn ogen. De anderen stellen zichzelf één voor één voor. Mark en Celine zijn de therapeuten van de groep. De rest heeft zo ieder zijn eigen problemen. Het is mijn eerste sessie, ik zeg niet veel maar houd me vooral op de achtergrond en observeer de groep.

Het is zomer 2003. Isabella is zeven jaar oud. Dit jaar mag ze voor het eerst alleen naar school fietsen en vandaag was een hele bijzondere dag. Ze had haar eindrapport gekregen, en mag over naar groep 5! Vrolijk huppelt ze de open achterdeur binnen. "Mam! Mama! Maaaaamaaaa!" Haar moeder, Hannah, komt de kamer binnenlopen. "Kijk mama, ik heb gewoon een tien op mijn rapport!" Hannah glimlacht flauwtjes en gaat in de bank zitten terwijl ze vermoeid over haar slapen wrijft.. "Laat eens zien, meisje." Isa vliegt op haar schoot en duwt het boekje in haar handen. "Kijk!" Glimlachend slaat Hannah haar armen om het kleine meisje heen en snuift ze haar geur op voordat ze door het rapport bladert. "Wat heb je dat ontzettend goed gedaan.", zegt ze daarna goedkeurend. Ze kijkt naar de kleine meid. Met haar olijfkleurige huid en krullen die vrolijk om haar hoofd springen en de donkere ogen lijkt ze sprekend op haar vader. Buikpijn komt op bij de gedachte aan wat ze haar moet vertellen. Met Lauro had ze afgesproken dat zij dat zou doen, het was immers haar fout. "Zeg, Isa..." Twee grote ogen kijken haar vragend aan. "Wat is er mama?", Isabella schrikt. Waarom moet mama nou huilen? Heeft ze iets niet goed gedaan? Hannah slikt. "Isa... Papa en mama... Papa en mama gaan niet samen verder." Twee gefronste wenkbrauwtjes. "Papa en mama gaan uit elkaar, Isa." Pas zeven jaar oud maar dat maakt de pijn niet minder. Terwijl het nieuws doordringt vullen haar ogen zich met tranen. Hannah kan bijna horen hoe ze het hartje van haar dochter breekt. Ze bijt op haar lip. Ooit zal ze het zichzelf vergeven, ooit zal Isa haar vergeven. Voor nu is dat nog niet aan de orde... Ze is nog te jong.

Reacties (1)

  • Luckey

    wow!!!
    heftig!!
    ik neem een abo!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here