Foto bij 01.

Elk hoofdstuk zal gaan bestaan uit twee delen, uit het heden en het verleden. Vooralsnog zijn het kleine stukjes, maar deze zullen naarmate het verhaal vordert langer worden!


xxxx
Neo

Twee jaar later


Snikkend schud ik mijn hoofd en met tranen in mijn ogen kijk ik mijn moeder aan. "Mama, please... Doe dit nou niet." Mijn moeder wendt haar hoofd af en pakt papa's hand vast. Ik wil dit niet. Mijn hoofd is één grote wervelstorm. Ik weet niet meer hoe ik het heb. Dit gesprek had heel anders moeten gaan. Ik zou een evaluatie krijgen. Na twee jaar van therapie en praten... Het had allemaal geen klap geholpen. De woorden van Mark dreunen na in mijn hoofd. "Een gevaar voor zichzelf en anderen." "Gedwongen opname." Ergens zat het eraan te komen. Opname was vaker ter sprake gekomen, maar ik weigerde keer op keer. Ik kon dit zelf, ik wilde dit zelf doen. Ik moest laten zien dat ik het zelf kan. Dat is dus mooi verneukt, nu. "Isa, dit is echt beter voor je.", hoor ik de zware stem van mijn vader. Ik kijk hem aan met een donkere blik. "Altijd is alles beter voor me. Therapie is beter voor me, thuis wonen is beter voor me, niet meer aan Thom denken is beter voor me. Wanneer mag ik godverdomme zelf bepalen wat goed is voor mezelf?" "Wanneer je daar capabel toe blijkt", zegt Mark. "Je hebt twee jaar keihard gewerkt, Isabella. Maar je kunt het niet zelf. Niet in je vertrouwde omgeving." Ik rol met mijn ogen en lach schamper. "Maar ik moest toch juist in mijn vertrouwde omgeving blijven? Je spreekt jezelf alleen maar tegen." Opnieuw kijk ik naar mama. "Mam... vertel het ze dan!" Maar ik voel dat het klaar is. Hoe heb ik het zo ver uit de hand kunnen laten lopen? Ik hoor de deur opengaan en hoor Celine haar stem. "Mark, wij zijn er klaar voor." Ik draai me met een ruk om en voel hoe mijn ademhaling versnelt. "Jij!", hoe durfde die feeks zich hier te vertonen. "Jij hebt hiervoor gezorgd, of niet?" Voordat ik het weet heeft mijn vader me vast. "Isa, het is klaar nu." Mijn hele lichaam spant zich aan, de storm in mijn hoofd welt op. Ik proef bloed en besef me dat ik mijn lip kapot aan het bijten ben. Terwijl ik mijn vuisten bal voel ik hoe mijn vader zijn armen om me heen slaat en me voorzichtig omdraait. "We komen hier wel uit, meisje." Ik begin te huilen en laat mijn hoofd op zijn schouder rusten.

Met een zwaai opent Isabella, inmiddels 12 jaar oud, de achterdeur. 'Joehoeee! Ik ben thui-huisss!' Wanneer ze geen reactie krijgt gooit ze haar tas op de grond en loopt ze naar de keuken. Vlak voordat ze naar boven wil lopen met een glas cola en een zak chips hoort ze haar moeder op de bovenverdieping. "Ja, maar Peter luister. Ik kan niet alles opgeven, alleen voor jou..." Isa's hart stokt in haar keel en met een klap gooit ze de deur naar de hal achter zich dicht. Op de bovenverdieping schrikt Hannah. Kut. "Isa, liefje?" Ze hoort de voetstappen van haar dochter op de trap. "Mam... Wie was dat?" Hannah schudt haar hoofd. "Niemand, lieverd. Niks belangrijks" Ze wil haar dochter in haar armen nemen maar Isabella stapt achteruit, haar ogen fijngeknepen en haar mond een strakke lijn. "Wie. Was. Dat" Hannah bijt op haar lip. "Peter." Isabella verstijfd. "Mama... Je had het beloofd..." Opnieuw hoort Hannah het hart van haar dochter breken, net als 5 jaar geleden. "Je... Je zou ons niet verlaten." Hannah schudt haar hoofd driftig. "Zo zit het niet schatje, ik ga nergens naartoe." Isabella kijkt haar ongelovig aan. 5 jaar terug was haar moeder vreemdgegaan met Peter en zouden haar ouders uit elkaar gaan. In eerste instantie had Isa niet geweten hoe het verhaal in elkaar zat, totdat ze de brieven van Hannah gericht aan Lauro, met uitgebreidde uitleg en excuses, gevonden. Uiteindelijk had Lauro, haar vader besloten dat hij Hannah wilde vergeven en met haar verder wilde. "Hoe kun je...", fluistert Isa voordat ze zich met een ruk omdraait en haar kamer binnen loopt. De deur draait ze op slot. "Isabella, alsjeblieft! Luister nou!" Met haar rug tegen de deur hoort Isabella hoe haar moeder zich verontschuldigd, het is nu écht de laatste keer. Ze is er klaar mee. Ze hoeft niets meer van hem. Driftig vegen zowel moeder als dochter de tranen uit hun ogen. Twee harten breken en het vertrouwen van dochter in moeder is compleet neergehaald en dat alles binnen 10 minuten.


Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy!!!
    Hoe gaat dit verder!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here