Foto bij 0.7

(Doe vanaf nu bij elk hoofdstuk hoe ze er uitziet)

Megan
Na het schoolbal ga ik naar huis. Het is ochtend. De deurbel gaat. Pap is sneller bij de deur dan ik. Een vrouw van de politie staat voor de deur. "Meneer Harper? Komt u mee naar het burea?" Ik kijk geschrokken naar de deur. Pap knikt. "En u kunt naar uw moeder" zegt de vrouw tegen me. Dan rijden ze weg. Ik stap in de auto. Voor het eerst in een paar jaar ga ik mijn moeder weer zien. Ik rijd de snel weg op. Het is best druk op de weg. Als ik er bijna ben haalt een auto me in en knalt tegen de zijkant. Ik verlies de macht over het stuur en de auto slaat over de kop. Ik val en dan word alles zwart....

Tyler pov

De telefoon gaat. Ik kijk naar het nummer. Toch neem ik op. 'Hallo, kent u Megan Harper?' 'Ehm ja.. dat is mijn vriendin.' 'Ze heeft een auto ongeluk gehad.' Ik hang op en spring meteen in de auto. Zo snel als ik kan rijd in naar het ziekenhuis. Als ik aan kom ren ik naar de balie. 'Ik kom voor Megan Harper.' De vrouw neemt me mee. Als ik haar zie schrik ik. Haar gezicht is bleek, haar ogen zitten dicht, haar been zit in het gips en de hartslag meter piept zacht. Tranen springen in mijn ogen. Ik schuif een stoel naast haar bed. 'Wat is er gebeurd?' Een dokter komt binnen. 'Ze ligt in coma,heeft een gebroken been en een zware hersenschudding.' 'Hoe lang zal ze in coma liggen?' 'Dat weten we niet maar meestal lig je 4 tot 6 weken in coma.' Dan is hij weer weg. Ik zit stil naast haar bed. Weer vliegt de deur open. Sophie staat in de deuropening. Ze slaat haar hand voor haar mond. Ook de tranen springen in haar ogen. 'Coma en gebroken been.' Zegt ik zacht. Sophie komt naast me staan. Twee maanden later was Megan nog steeds niet bij bewustzijn. Ik rijd weer naar het ziekenhuis. 'Misschien kunt u vandaag eventjes haar in de rolstoel mee naar buiten nemen?' 'Ja is goed.' Ik til haar koude lichaam in de rolstoel. Langzaam rijd ik haar naar buiten. Eventjes los van de slangetjes. Ik rijd naar naar buiten. Heel langzaam. Als we bij een parkbank komen zet ik haar even stil. 'Megan, open alsjeblieft je mooie ogen en kijk naar buiten, laat me niet in de steek Megan, niet dood gaan.' Een traan stroom over mijn wang. Ze geeft geen kik. Als ik naar de lucht staar hoor ik heel zachtjes. 'Tyler...' ik kijk opzij en zie heel langzaam haar linkeroog open gaan. 'We moeten terug Megan.' Ik breng haar snel terug. Als we weer binnen zijn pak ik naar hand. Ze glimlacht een klein beetje.

Megan pov

Het licht van het ziekenhuis is aardig vel. Ik knipper een paar keer. Over Tyler zijn gezicht stroomt een traantje van geluk. Ik voel je zwak en vreselijk. 'Ik ben elke dag bij je geweest.' 'Dankje.' Zeg ik schor. Hij pakt mijn hand voorzichtig vast. 'Ik ben niet breekbaar.' Een glimlach verschijnt op zijn gezicht. 'Je kan over een weekje naar huis.'
Dan rijd er een anders ziekenhuis bed naar binnen. Sophie ligt er in. 'Oh my god! Wat is dr met haar?' 'Een auto knalde tegen de taxi om naar jou te gaan.' 'Stomme auto's.' Mompel ik. Dan komen er twee doktoren binnen. Eentje loopt naar mij toe. 'Je been kan binnen twee weken weer helen.' 'Hoe dat?' Vraag ik verbaast. 'Nou we hebben twee of drie operaties gepleegd terwijl u buiten bewustzijn was.' 'Oke?' De doktoren lopen nu naar Sophie en zijn daar bezig. Tyler kijk me aan en glimlach eventjes. 'Het komt wel goed.' Ik probeer ook een glimlach op mijn gezicht te toveren maar het lukt niet bepaald. Na de saaie week in het ziekenhuis mag ik eindelijk weg. Sophie kan ook naar huis want ze is niet zwaar gewond. Tyler helpt me in zijn auto. Hij brengt me naar huis. Ik rol mijn rolstoel richting de deur en zwaai nog even naar Tyler die wegrijd. Ik pak een deken en leg die op de bank. Ik wip van mijn rolstoel over naar de bank en val in slaap. De volgende ochtend word ik weer door Tyler opgehaald en naar school gebracht. In de pauze zit ik bij Sophie, Tyler, Ian, Jade, Mike en Josh aan de tafel. 'Megan hoe gaat het nu?' Vraagt Josh bezorgd. Josh is ook een goede vriend. 'Het gaat, alleen wel een beetje irritant met deze rolstoel.' Jade vertelt over Dylan die begonnen is met roken. Ik luister niet meer en eet rustig. Ik zie Tyler vanuit mijn ooghoek best chagrijnig kijken als Jade het over Dylan heeft. Ik trek me er maar even niks van aan. 'Maar Megan het is haast wel een wonder dat je na langer dan 6 weken wakker bent geworden.' 'Tja... maar 2 weekjes langer.' Ik heb het er liever niet over. Na school moet ik naar het ziekenhuis voor controle. 'Misschien kunnen we je wel later beginnen met je looptrainingen.' 'Echt?! Dat zou super zijn.' De weken die volgen zijn zwaar. School is saai en de trainingen zijn zwaar maar na een tijdje loop ik langzaam zonder krukken. Ik kan weer zonder rolstoel....

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen