Lol, eerst wou ik dit hoofdstuk ook 'alle kleuren van de regenboog' noemen, maar toen besefte ik dat de vorige al zo heettexD

Ondanks dat ik bang was geweest kon ik het niet inhouden te giechelen nadat Yusaku botweg 'dank je' had gezegd. 'Volgens mij was hij bang voor je.', zei ik. Yusaku lachte. 'Ja?' 'Ja, hij kwam niet naar ons toe, iets wat hij normaal gesproken sowieso gedaan had.' Yusaku begon nog harder te lachen. 'Nou, goed dat hij me niet kent en niet weet wat voor een watje ik eigenlijk ben.' 'Jij bent geen watje.' 'Je moet eens weten. Oh kijk uit, je ijsje!' Gauw likte ik het gesmolten ijs van het hoorntje voordat het over mijn hand kon stromen. 'Sukkeltje.', lachte Yu.

'Kom, laten we gaan zwemmen!' 'Huh? Waar dan? Zo groot is de badkuip niet hoor.' Ik lag op mijn bed een boek te lezen terwijl Yusaku op mijn voeteneinde zet en mat zijn camera rommelde. 'Beneden. Heb je het niet gezien? Er is een zwembad beneden.' 'Oh echt?', zei ik een beetje teleurgesteld. 'Wat? Geen zin? Vanmiddag was het toch ook gezellig?' 'Ja maar nu zijn er andere mensen.', bromde ik. 'Iedereen is nu nog aan het avondeten, zelfs de andere gasten. Kom op, pleaaase?' Ik zuchtte en glimlachte. 'Nou oké dan.' 'Kleed jij je om in de badkamer? Dan ga ik wel hier in de kamer.' 'Ja is goed.' Ik pakte mijn zwembroek uit mijn tas en liep er mee naar de badkamer. Ik draaide het slot om en trok mijn shirt over mijn hoofd. Ik slikte terwijl ik door de spiegel naar mijn lichaam staarde. De bleke littekens, mijn ribben die veel te duidelijk te zien waren, en een paar paarse blauwe plekken en plekken in die zelfde paarse kleur waar mijn huid te erg gerekt was waar ik was gegroeid. En mijn ongelukkige gezicht er boven maakte het allemaal niet beter. Het Inge wat wel prettig was was dat ik door het rondrennen als wolf nig een beetje spieren kreeg. Ik zuchtte nog en keer en trok mijn broek uit. Snel trok ik mijn zwembroek aan, pakte een handdoek en bonsde op de deur. 'Kan ik al komen Yu?' 'Nee, ik sta net naakt, heel even wachten hoor.' Ik grinnikte, wat een bloedeerlijke jongen toch. 'Ja, je mag komen!', riep hij enkele seconden later.

'Bommetje!' Geschrokken sprong ik achteruit in het water toen Yusaku er met een grote plons in sprong. Onderwater haalde hij zijn haar los en toen hij boven kwam schudde hij het in mijn gezicht uit. Ik dompelde mijn hoofd ook onder en schudde mijn hoofd wild heen en weer, maar er kwam niet zo veel wtaer van af. 'Je lijkt net een hond zo.', grinnikte Yusaku. 'Moet jij nodig, zeggen, poedel.' 'Hee, hoe noemde je mij nou?!' Yusaku sprong op me af en duwde me aan mijn schouders onder water. Maar ik glipte onder hem door en zwom onderwater weg. Toen mijn lucht uiteindelijk op raakte en ik boven kwam, stond Yusaku me op te wachten en kreeg ik een plens water in mijn gezicht. We hielden een watergevecht, we gingen van de waterglijbaan en we deden wedstrijdjes waarvan ik grotendeels verloor. Ook waren we er nog bijna uit gestuurd omdat we te luid gilden en lachten. Ik wist niet dat lol hebben zo geweldig kon zijn, dat het je zo'n gelukkig, warm gevoel van binnen kon geven. Eigenlijk was het ook een beetje een verdrietig gevoel, een gevoel dat tegen me schreeuwde dat ik zo veel kansen in mijn leven had gemist. En dan had je nog het Wisselen, hetgeen wat zowat mijn hele leven verpest had, wat het maakte dat ik zo geel kansen had mis gelopen. Maar ik wist dat ik nooit zo veel plezier kon hebben met de mensen in mijn buurt, nee, ik had geluk met Yu. Hij porde tegen mijn voorhoofd. 'Waar denk je aan?' 'Eh, niks.' Hij grijnsde. 'Soms vraag ik me echt af wat er allemaal om gaat in dat hoofd van jou.' 'Dat vraag ik me soms ook af.', zei ik met een grijns. 'Nog een wedstrijdje?', vroeg ik gauw. 'Heb jij nog enige energie over dan? Ik ben doodop.', zuchtte hij terwijl hij aan de rand van het zwembad ging hangen. 'Je hebt gelijk, ik ben ook moe. Gaan we dan weer terug naar de kamer?' 'Er zijn ook sauna's.' Ik lachte. 'Wil je in de sauna?' 'Lekker toch? Ik ben nog nooit in een sauna geweest en dit zou een goede eerste keer zijn.' 'Nou oké dan.'

'Sjees, ik had niet gedacht dat het zo warm zou zijn.', pufte hij na een tijdje. Ik keek op het metertje dat de temperatuur aangaf. 'Het is nu veertig graden, het wordt nog veel warmer hoor.' 'Weet je, eigenlijk zouden we nu iets van doen durf of de waarheid moeten doen, maar het is veel te heet om iets te doen.' Ik bromde instemmend en trok mijn zwembroek een stukje omhoog. 'We kunnen wel gewoon allen waarheid spelen, zo leren we elkaar ook meteen beter kennen.' Ik haalde mijn schouders op. 'Als jij dat wilt.' Mijn geheim over het Wisselen zou toch niet naar gevraagd worden, ondanks dat ik me een beetje zorgen maakte over mijn homoseksualiteit. 'Hee Key, niet zo onverschillig doen man.' 'Sorry.', grijnsde ik. 'Het is gewoonte warm om enthousiast te zijn.' 'Wil je er uit?' 'Nee, het is wel lekker.' 'Haha ja. Oké, jij mag wel beginnen met vragen.' Ik dacht even na en vroeg toen: 'Wannee is de laatste keer dat je in je broek hebt geplast?' Hij schoot in de lach. 'Wauw, ik had eerder iets doms over meisjes verwacht. Maar goed, ik denk toen ik een jaar of vijf was ofzo.' Ik knikte met een grijns. 'Wat is er zo grappig?' 'Niks, vraag jij nu maar.' 'Waar zijn je biologische ouders?' Ik haalde mijn schouders op en veegde het zweet van mijn voorhoofd. 'Ik heb geen idee om eerlijk te zijn. Mijn ouders hebben me weg gedaan toen ik nig heel klein was, sinds dien heb ik niks van ze gehoord.' 'Is dat erg zwaar?' 'Het valt wel mee, ik heb geen herinneringen van ze of iets, maar het kan soms wel lastig zijn met mijn pleegfamilie.' 'Hoezo?' 'Nou, ik heb het nooit echt gevoeld geliefd te zijn, maar als ik van iemand een beetje liefde zou verwachten was het van hun.' 'En dat is dus niet zo?' 'Nou ja, het is niet dat ik mishandeld word of iets, maar ik word gewoon vergeten. Als ik in elkaar geslagen thuis kom lijkt het ze niks te doen, Veronica ziet me alleen als een lastig obstakel en lokaas voor haar vriendinnen om ze mee te nemen naar huis. Maar dat boeit me allemaal niet meer, ik ben er aan gewend.' Wat ik niet zei was dat ik al plannen aan het maken was om uit huis te gaan, want als ik uiteindelijk genoeg moed bij elkaar had geschraapt om uit de kast te komen, zouden ze er alles aan doen om em er in terug te slaan. Ik zou niet meer welkom zijn. 'Nou, bij mij ben je altijd welkom.', zei hij alsof hij mijn gedachten kon lezen. 'Volgende vraag?' 'Oh ja, even denken hoor.' Ik dacht na. 'Kun je misschien wat meer over je zus vertellen?' Yusaku grijnsde. 'Nou, ik heb al verteld dat het een gestoord wijf is, maar wel op een goede manier. Ik keek van jongs af aan al naar haar op en dat doe ik nog steeds. Ze is erg dapper en optimistisch, ze is erg grappig en probeert alles zo veel mogelijk vanaf de zonnige kant te bekijken. En ze heeft echt een bloedhekel aan regels, en ze doet altijd alles om ze te breken. Ze is zelfs in haar tweede jaar van de middelbare school van school gestuurd omdat ze het vertikte een uniform aan te doen, en daarna in een jongensuniform aan kwam lopen. Ze heeft een jaar lang gewerkt toen, maar toen we verhuisden heeft ze uiteindelijk de middelbare school afgemaakt op de school waar ik nu ook zit. En eens even denken hoor... Nou ja, de regel die ze het meeste haat zijn de gender rules, dus zij zegt altijd gewoon 'fuck it' en komt de volgende week aan lopen met kort haar in alle kleuren van de regenboog. Ik vind haar zelf echt heel dapper, ze loopt gewoon vaak in kleren uit de mannenafdeling rond en ik had het zelf echt nooit gedurfd hoor, mijn haar regenboog verven. Mijn vader is er heel lang overtuigd van geweest dat ze transgender is, maar ze indetificeert gewoon lekker als zichzelf en zegt dat geslacht net zo erg is als kauwgom in je haar.' Ik grijnsde. 'Klinkt als een geweldige zus.' 'Dat is ze zeker, zij was mijn grootste inspiratie en steun toen ik besloot mijn haar te laten groeien. En oh ja, ik heb eigenlijk het belangrijkste nog niet eensgezind verteld: ze komt van een andere vader. Hij had mijn moeder op leeftijd achttien zwanger en arm achtergelaten, dus ze heeft zelf ook geen herinneringen meer van hem en ze zegt altijd dat pa gewoon haar vader is. Maar daarom dachten heel veel mensen eerst wel dat ze geadopteerd was, mijn ouders zijn allebei blond met blauwe ogen en zij heeft bruin haar en grijze ogen. Oké, oké, nu ik weer een vraag voor jou.' Hij dacht even en vroeg toen met een grijns: 'Heb je al een keertje gezoend?' 'Nou, ik ben wel gezoend, maar ik héb niet gezoend.' Yusaku trok niet-begrijpend één wenkbrauw op. 'Dat meisje waar ik de eerste dag over verteld had, Misa.' 'Ohhh, ja ik snap het. Was dat erg naar?' 'Nou om eerlijk te zijn wel, ik was ziek, dus ik had geen kracht om me te verzetten.' Yusaku rilde. 'Getver, ik moet er niet aan denken. Oké, jij bent weer.' 'Heb jij wel eens gezoend?' 'Ja, en het was de grootste fout van mijn hele leven.' 'Vertel.' 'Nou, het was ongeveer een jaar geleden, en ik had dus een vriendin, een heks. Echt serieus, er op terug kijkend was ik niet eens verliefd op haar, niet eens een beetje, ik denk dat ik het meer deed omdat iedereen van mijn leeftijd al zowat seks had gehad en zo, en ik zat daar in mijn uppie naar Mozart te luisteren. Maar het meisje was ook echt gemeen, ze zat te zijken om alles wat ik deed, dat ik haar niet eens mee nam op afspraakjes, dat ik haar niet op bleef wachten bij de lessen, dat ik mijn haar of moest knippen, dat mijn ouders te veel zeurden, ect. Ik zat er dus al sterk aan te denken het uit me maken toen ze me opeens zoende. Ik was te bang om haar weg te duwen, maar toen ze zeg maar meer wou gaan doen dan alleen zoenen heb ik haar gewoon van me af getrokken en de relatie voorgoed beëindigd. En man, wat voelde dat goed!', lachte hij. 'Ja, dat snap ik.' 'Oké, oké, ik weer.' Ik kon horen dat hij het naar zijn zin had. 'Voor hoe veel yants (geld in Yuki) zou je iemand zoenen?' Ik haalde mijn schouders op. 'Weet ik veel, ligt er aan wie.' Hij haalde ook zijn schouders op. 'Weet ik veel, mij ofzo?' Ik voelde mijn wangen warm worden. 'Eh, weet ik veel, hoe moet ik dat weten?' Hij haalde opnieuw zijn schouders op. 'Oké, dan ben jij weer.' Ik dacht even na en vroeg toen voorzichtig: 'Waarom ligt je moeder in het ziekenhuis?' 'Oh, het is niks ernstigs hoor, of ten minste, niks levensbedreigends. Ze heeft eerst een tijdje in het ziekenhuis gelegen voor hartklachten, maar net toen ze er ongeveer twee weken uit was werd ze verzeild in een heftig auto-ongeluk. Nu ligt ze daar dus met twee gebroken ruggenwervels, een gebroken been, gekneusde pols- en rib en een hersenschudding. Voordat ik weg ging kregen we ook nog te horen dat ze pfeiffer heeft.' 'Wat is dat ook alweer?' 'Dat je heel moe bent.' 'Oh oké.' 'Nu ik weer: waar ben jij geboren?' 'Op Ban, maar in welke plaat weet ik niet.' 'Oh cooool! Daar wonen toch ook heksen, en tovenaars, en weerwolven?' 'Ja.', zei ik, en ik hoorde dat mijn stem een stukje omhoog ging. 'Zullen we er anders maar uit gaan? Het is nu bijna zestig graden en ik heb gehoord dat het ook niet goed voor je is om er té lang in te blijven.' 'Ja is goed, ik heb ook wel behoefte aan een koele douche.'

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen