Foto bij 2

Luke

Zenuwachtig maak ik de deur van mijn huis open. Mijn vader wist dat ik een toets had gehad vandaag. Dus hij zou ernaar vragen. Maar het punt was... Ik had een 4 gehaald. En ik kende mijn vader, hij zou door het lint gaan. Ik duw de deur achter me dicht, doe mijn jas en schoenen uit en loopt de woonkamer binnen. Mijn vader zit op de bank en slaat zijn boek dicht als hij me ziet.
"Luke. Hoe ging je toets?" vraagt hij. Zo kalm als zijn stem nu is, zo boos en schreeuwend zal die straks zijn. En ik weet het. Het is mijn schuld.
"Ehm, niet heel goed..." mompel ik zachtjes. Ik kijk naar de grond.
"Mompel niet zo, en wees eens duidelijk." zijn stem verheft nu al. "Wat voor cijfer heb je?"
"Een vier." het is nauwelijks te horen, maar hij hoort het toch. Ik kijk wat angstig op. Hij lijkt kalm te blijven. Wat?
"Oke. Dat kan nog opgehaald worden. Een vier is nog geen ramp." zegt hij. Hij is kalm. Wat is dit? "Uiteraard zal ik je er wel voor moeten straffen om herhaling te voorkomen." Uit het niets pakt hij zijn koffiekop op en smijt die naar mijn gezicht. Ik deins achteruit en val op de grond. Onder de hete koffie en gebroken stukken van het kopje. Ik kan een stukje uit mijn wang pulken. Maar hij is nog niet klaar. Hij staat op van de bank, loopt dreigend op me af en pakt me bij mijn nek.
"Pap, alsjeblieft..." de woorden komen mijn keel amper uit. Hij smijt me op de trap en ik kerm van de pijn. Maar dit is nog niets. Hij buigt zich over me heen en begint op me in te slaan. Ik begin te schreeuwen en probeer me zo klein mogelijk te maken.
Maar hij stopt pas als hij klaar is.
"Hopelijk heb je de les nu geleerd. En nu wegwezen, je kamer in. Je krijgt ook geen eten vanavond." Ik weet niet hoe snel ik me uit de voeten moet maken.


Ik schud mijn hoofd om het beeld eruit te krijgen. Deze gebeurtnis had misschien een half jaar geleden plaats gevonden. Misschien nog wel langer. Daarna had ik snel een appartement gezocht. Omdat het thuis niet veilig was hoefde ik maar de helft van de huur te betalen. Boodschappen kreeg ik vergoed. Dat was erg fijn, want zo kan ik wel ontsnappen aan mijn vader. Hij zoekt me ook nooit meer op. Mijn moeder ook niet. Die is te bang voor hem.
Ik krijg een bericht terug van Ashton - oh ja, die had ik een bericht gestuurd natuurlijk - dat hij komt. Ik stuur hem de tijd terug en hij stemt in. Mooi. Even snel de vaat weg zetten. Ik ben niet van 'oh er komt iemand langs dus alles moet schoon zijn' maar wel een beetje aan kant.
Sunset komt de woonkamer in lopen. "Hey, gaat het wel? Je lijkt een beetje afwezig?" vraagt ze zachtjes. Ik kijk haar aan, glimlach en knik.
"Ja, gewoon een beetje moe denk ik. Ashton komt vanavond voor pizza en films. Is dat oke voor jou?" vraag ik haar voor de zekerheid. Ze knikt.
"Ja, natuurlijk." ze loopt naar me toe en drukt een kus op mijn mond. Ze pakt een appel uit de schaal en snijdt die in 4 stukken, waarna ze op de bank gaat zitten.
"Je weet dat je me kan vertellen als je ergens mee zit, toch?" vraagt ze dan.
Ik knik, maar antwoord niet. Ik heb geen behoefte haar te vertellen waar ik mee zit.
"Oke." zegt ze dan met een zucht, waarna ze de tv aan zet en we ons daarop focussen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen