Foto bij Chapter eleven | O11

Ja, Michael is slecht, sorry (: Maar het wordt beter, hij zal in de loop van het verhaal omslaan.

POV: Sunset

Michael duwt me in de auto die voor de deur staat. "Blijf je zitten of moet ik je vast binden?" vraagt hij.
Ik kijk hem met grote ogen aan. "Ik blijf zitten." zeg ik dan.
"Pardon?" vraagt Michael. Heeft hij me niet verstaan?
"Ik blijf zitten," herhaal ik. Het is blijkbaar niet goed. Michael grijpt me bij mijn keel en draait mijn hoofd naar hem toe. Ik wil schreeuwen maar hij knijpt mijn luchtweg dicht.
"Spreek me aan met respect!" sist Michael. "Jezus, Luke heeft je echt niets geleerd." Hij laat me los en zucht dan. "Dus. Blijf je zitten?"
Ik kijk hem aan met tranen in mijn ogen. Ik voel me ongelooflijk klein en kwetsbaar als ik de woorden uitspreek.
"Ja meneer."

Aangekomen bij zijn huis - althans, ik neem aan dat het zijn huis is - stopt de auto. Michael doet de deur aan mijn kant open en trekt me de auto uit. Hij laat me los, loopt naar de voordeur en doet deze open. Hij loopt naar binnen. "Doe de deur achter je dicht." Hij gunt me geen blik. Eerlijk gezegd vind ik dat niet heel erg. Ik loop het huis binnen en doe de deur achter me dicht. Michaels huis is nog groter dan dat van Luke. Maar het is killer, kouder. Het voelt niet veilig hier.
"Michael?' Ik heb zijn naam nog niet uitgesproken of ik besef mezelf dat ik weer een fout maak. En inderdaad. Hij draait zich om en kijkt me aan.
"Kennelijk heb je een wat hardere les nodig om het te leren."
"N-nee meneer. Het spijt me." ik sla mijn ogen neer, maar uiteraard wordt er geen genoegen mee genomen. Ik wordt bij mijn arm gepakt en Michael sleurt me de woonkamer door, de gang in en opent dan de deur naar een andere kamer. Hij duwt me de kamer in en ik val op de grond. Hij doet de deur achter zich dicht, en ik hoor het in het slot klikken. Ik kan er niet uit.
"Sta op." Michaels stem is koud. Verveeld misschien wel. Ik krabbel snel overeind en draai me naar hem om, maar richt mijn blik op de grond. Michael loopt op me af, pakt me bij mijn haren en duwt me dan tegen de muur aan. Het volgende moment sta ik vast met leren handboeien. Ik rammel eraan, controleer of ik weg kan komen. Wat zoals verwacht niet kan. "Ach meisje. Je komt hier voorlopig niet weg hoor." Zijn stem heeft ineens een andere toon gekregen. Michael pakt mijn kin vast en draait mijn hoofd wat heen en weer. Hij laat me los en ik kijk hem angstig aan.
"Oh ja, nog een les die je moet leren." Hij geeft me een klap in mijn gezicht, ik duik in elkaar.
"Niet in de ogen kijken." Gromt hij. "Dus, vertel eens. Heeft Luke je wel eens gestraft?"
Dit gaat de verkeerde kant op. "Ja meneer..." zeg ik zachtjes.
Michael knikt. "Wat voor straf?"
Nee. Ik wil het niet zeggen. Ik wil niet dat hij hetzelfde doet.
Ik krijg een slag tegen mijn arm aan. "Wat voor straf, vroeg ik."
"Hij - hij raakte me aan, meneer." antwoord ik.
"Alleen dat?" Michael lacht spottend. "Meisje, dat is niets met wat ik van plan ben. Als ik je al terug breng naar Luke, dan is er niets van je over."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen