Dit is een plaatje van hoe Hotaki er uit zou zien. Ik denk dat ik vaker andere plaatjes dan alleen het plaatje van Keyon die bij dit verhaal hoort in de story ga zetten, van het bos of het strand bijvoorbeeld.

Het was midden in de nacht en ik werd wakker van een luide brommer die langs scheerde. Ik kreunde zachtjes en rolde mezelf op mijn buik. Waarom moest ik in hemelsnaam op dit uur van de nacht wakker worden? Er viel een straal maanlicht op de klok die aan de muur ging en die zei dat het drie uur s'nachts was. Ik dacht terug aan de vorige dag en bedacht hoe lang het geleden was dat ik het zo naar mijn zin had gehad, dat ik echt vrolijk en gelukkig was geweest. Met een schok kwam ik er achter dat ik eigenlijk geen momenten uit mijn leven voor het kamp kon bedenken waarin ik echt lol had gehad. Ik had geen vrienden, geen feestjes, geen gezellige familie, de enige waarmee ik kon lachen was Illa, de hond, en heel soms mijn lerares drummen. Er ging een rilling door mijn ruggengraat. 'Fuck.', fluisterde ik. 'Fuck, fuck, fuck.' Ik sprong uit bed en keek in paniek om me heen in het donker. Ik ging Wisselen. Wat was de snelste route naar buiten? Of moest ik in de kamer blijven? Nee, dat kon ik niet maken. Wat als ik echt in een verscheurend beest veranderde en Yusaku aan viel? Of als hij überhaupt wakker werd en me zo zag?! Al vechtend tegen de wolf maakte ik de balkondeuren open van de kamer. Ik slikte toen ik naar beneden keek. We zaten op de eerste verdieping, niet op dodelijke hoogte dus, maar het was wel zeker hoog en een verkeerde landing kon mijn been breken. Maar wat waren de andere uitwegen? Met trillende handen sloeg ik mijn benen over de reling. 'Fuck it.', fluisterde ik. Op het moment dat er nog een rilling door mijn lichaam ging strekte ik mijn gebogen ellebogen en zette ik mezelf af. Drie angstaanwekkende seconden viel ik, en toen kwam de klap. Ik kreunde hartgronding en liet mezelf op de grond vallen toen ik door mijn enkel ging en mijn hele gewicht mijn voet dubbelklapte. Mijn ademhaling ging snel en hijgerig, misschien was mijn enkel wel gebroken. Maar ik kon er niet kang over nadenken of piekeren, na twee seconden paniekerig om me heen gekeken te hebben nam ik snel een beslissing en dook onder de bosjes. Dit was het veiligste, hier was de kleinste kans om gezien te worden. De hand die de bosjes ruw opzij trok veranderde in een poot gegroeid met dik, wit haar en lange nagels. Mijn hoofd dat ik zo dicht tegen de grond mogelijk aan gedrukt hield veranderde in een kop met vlijmscherpe tanden en lange, spitse oren die gevuld werden met het geluid van mijn eigen hijgen.

Toen de zon op kwam kwam ik er achter dat ik nog steeds onder de bosjes lag en nog steeds leefde. Ik was weer mens en had zoals altijd een vage vlek in mijn herinneringen over de vorige nacht. 'Shit.', mompelde ik. Hoe kwam ik ooit weer binnen!? Ik kon niet zomaar een stuk of zes meter omhoog springen! Zeker niet met de staat waarin mijn enkel nu verkeerde. Ik kroop onder de bosjes vandaag en ging ruw met mijn vingers door mijn haar om alle takjes er uit te halen. Nadat ik wat zand van mijn shirt af geklopt had besloot ik het er maar op te wagen en via de ingang van het hotel terug te gaan. In de lift drukte ik op het knopje voor de eerste verdieping en ik zocht naar kamernummers 38. Ik drukte vermoeid de hendel naar beneden en wou de deur open duwen. 'Shit.' Natuurlijk kon ik die deur niet zomaar open doen! Daar had je een speciaal pasje voor nodig en die lag nog in de kamer! Oh wat was ik dom! Wat nu? Toen ik een smoes had bedacht haalde ik diep adem en bonsde keihard op de deur. 'Yusaku!', probeerde ik zo hard mogelijk te roepen zonder het hele hotel wakker te roepen. Uiteindelijk hoorde ik wat gegrom uit de kamer en werd de deur open gedaan. 'Keyon, what the hell? Wat doe jij nou weer hier?' 'Sorry dat ik je wakker heb gemaakt, ik werd net wakker en had verschrikkelijke dorst. Dus ik ging beneden even een blikje cassis uit de automaat halen, maar ik was het pasje vergeten. Sorry man.' Hij haalde zijn schouders op. 'Nou ja, kan gebeuren. Als je de volgende keer maar wat meer na denkt voordat je de deur uit gaat.' Ik stapte met moeite hinkend de kamer in. 'Wat is er met je voet? Je hinkt helemaal.', zei Yusaku bezorgd. 'Ik was op de trap door mijn enkel gegaan.', zuchtte ik ongelukkig. 'Ik kan er wel even naar kijken als je dat wilt.' Ik knikte. 'Dat zou prettig zijn.' Yusaku ging op mijn bed zitten en ik plofte naast hem neer. Voorzichtig zodat het geen pijn deed trok ik mijn sok uit en sloeg mijn linkerbeen over de rechter zodat die op goede hoogte lag dat hij er naar kon kijken. Yusaku floot zachtjes. 'Sjees man, je enkel is al helemaal dik.' Ik gaapte en knikte. Man, wat was ik moe. 'Het is in elk geval niet gebroken.', analyseerde hij. 'Gelukkig.', zuchtte ik opgelucht. Mijn ogen vielen half dicht en ik moest moeite doen om mezelf overeind te houden. Ik wierp een blik op de klok en het bleek half zes s'ochtends te zijn. Misschien kon ik dan nog wel even terug naar bed. Yusaku draaide mijn enkel voorzichtig om en ik kneep even mijn ogen dicht van pijn. 'Sorry.', zei hij met opeen geklemde tanden. Ik had moeite om mijn ogen weer open te doen en ik zakte twee keer door mijn armen heen. Nu ik zo dichtbij Yusaku zat kon ik mijn shampoo in zijn haar ruiken en de zoete noch frisse geur maakte me nog slaperiger. Uiteindelijk viel ik tegen zijn schouder aan in slaap.

Yusaku

Ik keek op van Keyon's enkel. 'Hee Key?' Ik grinnikte, de jongen was in slaap gevallen. Hij had vast een slechte nachtrust gehad. Waarom was hij er dan ook opeens zo vroeg uit gegaan om drinken te kopen? Hij had best wat cola van mij mogen hebben. Op de een of andere manier voelde het alsof er iets niet aan de haak was. Ik vond Keyon niet het type dat zou liegen, of die iets bijzonders te doen had om vijf uur s'nachts, maar het leek gewoon niet te kloppen. Er was toch ook gewoon een wastafel met water? En hij had ook gewoon tot het ontbijt kunnen wachten. Maar opnieuw, wat zou hij dan in Chastrifol's naam hebben te doen? Hij was nou ook niet echt het soort type dat bij de meiden in hun kamer ging rondgangen of zo, of midden in de nacht ging zwemmen. Maar omdat ik geen andere reden kon bedenken besloot ik hen te geloven. Voorzichtig pakte ik het slapende lichaam op en legde hem voorzichtig in bed. 'Welterusten.', fluisterde ik, en ik besloot zelf ook maar terug naar bed te gaan. Misschien kon ik nog twee of drie uurtjes slapen, krukken of zoiets voor Keyon regelden we morgen wel. Nu was ik moe.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen