Foto bij - 164 -

- Roxanne -

Roxanne pov.

George is, op Draco na, zo ongeveer de enige persoon waaraan ik alles kwijt kan. Toch blijft het voor mij moeilijk om eerlijk te zijn met mijn gevoelens en waarom ik dit allemaal in het honderd heb laten lopen. Ik begrijp gewoon niet waarom ik het niet onder woorden kan brengen. Vroeger had ik het er allemaal al uit geflapt, me geen zorgen makend om wat een ander ervan zou denken. Ik voel tranen opzwellen in mijn ogen, maar van de onmacht om me uit te drukken dan hetgeen ik eigenlijk wil zeggen.

“Hé, je moet niet …”
Het feit dat hij me zo teder toespreekt en me voorzichtig dichter tegen zich drukt helpen niet. Ik schud mijn hoofd en probeer te zoeken naar de start van dit alles.
“Ik lig, denk ik, gewoon heel erg in de knoop met mezelf en iedereen rondom me.”
“Sinds we samen zijn?” George kijkt bezorgd en ik merk dat hij de schuld al bij zichzelf wil leggen.
“Neen,” zeg ik vastberaden en ik grijp nog eens z’n hand als steun: “Het gaat over die paar dagen bij m’n ouders …”
“Ik kan gewoon niet begrijpen dat ze je zo behandeld hebben.”

Ik wrijf wat tranen weg en zeg: “Dat wil ik ook heel graag zeggen maar … ik begrijp het net wel en dat maakt het zo moeilijk.” En dan weet George nog niet eens de echte betekenis van de tatoeage die ze ritueel hebben aangebracht. Ik snuf en zeg: “Ik dacht dat ze niet zo erg waren als Draco’s ouders maar misschien zijn ze dat wel. Op hun eigen manier dan.”
“Bedoel je ...”
Ik weet dat het woord Deatheaters op zijn lippen brandt maar dat hij het niet durft uit te spreken. Ik schud opnieuw mijn hoofd en hoewel hij het nooit zou toegeven merk ik dat George zich wat ontspant.
Toch zijn ze ook niet zoals zijn ouders en daar kan ik niet omheen: “Maar ze zitten er niet zo ver af als ik had gehoopt. En ze hebben mij verplicht om het erop te laten lijken dat ik hen volg.”

George draait mijn gezicht zijn kant op en kust me zachtjes.
“Maar dat doe je toch niet?” fluistert hij met een glimlach.
“Neen,” zeg ik, “Maar iedereen zal denken dat het wel zo is … door dat teken. Mocht je echt weten wat het wil zeggen, dan was je nu al weggelopen.” Ik zucht diep en probeer niet opnieuw te huilen. George haalt z’n arm van m’n schouder en draait zich om, naar me toe. Hij neemt mijn gezicht in zijn handen en veegt voorzichtig de resterende tranen met zijn duimen weg.

“Maar ik weet wat het betekent en ik zit hier nog steeds voor je.” Hij wil me opnieuw kussen maar ik houd hem tegen, vol ongeloof.
“Hoe weet je dat dan?”
“Ik heb het opgezocht.” geeft hij eerlijk toe, “Het zijn runes dus heb ik in the Burrow Hermione’s boek van Ancient Runes geleend. Het exacte symbool stond er niet in, maar ik kon wel wat dingen afleiden door de uitleg bij runes die er hard op trokken.” George laat me los en grijpt een papiertje uit z’n mantel, waar hij in korte krabbels een redelijk duidelijk beeld heeft geschetst van m’n teken. Ik zie dat hij er in potlood kleine aantekeningen heeft bij gezet. eerbied aan de geschiedenis, overgave aan de heerser, volger van de familiewaarden Ik ben even stil.

“Was dat dan voor of nadat je me in de tuin hebt gekust?” Ik ben blij dat George niet aarzelt, dat zou me gebroken hebben.
“Nadien, maar dat doet er niet echt toe, ik kon gewoon Hermione’s boek niet op tijd ontfutselen. Ik zou het sowieso ook gedaan hebben.” Hij grijnst en zegt: “Ik was best nieuwsgierig.”
“Dat weet je niet zeker,” zeg ik, nog steeds van slag dat George die hele tijd al wist waar ik me zo voor had geschaamd, “Dat je me daarna toch nog zou kussen.”
“Jij bent hier wel degene die het altijd uitmaakt, niet ik.”

Ik draai met m’n ogen en hoor hem zacht grinniken, kan hij dan ook nooit serieus blijven?
"Dat doe ik omdat ik een stomme gans ben.”
“Shht, gansje van me,” zegt hij terwijl hij me vastgrijpt: “Je bent niet stom, je bent voorzichtig.” Zo had ik het nog niet bekeken, en geloof me, ik heb er vaak mijn hoofd over gebroken. Maar die voorzichtigheid, het is alsof dat een gloednieuw ding is, waar ik bij mezelf aan moet wennen. Daarom dat alles vast zo raar en anders aan voelt. George heeft het me weer eens klaar en duidelijk laten zien, terwijl het eigenlijk heel simpel was.
Ik glimlach hem toe en zeg: “Omdat dit alles te belangrijk voor me is om kwijt te spelen.”
“Daar zal je je nooit zorgen om moeten maken.”

Victoria pov.

“Je kunt ze niet zien,” legt Luna nog eens met een engelengeduld aan me uit: “Maar ze voeden zich op negatieve energie.”
“Dan zullen er zich vast een ton rond mij cirkelen,” zucht ik, “Maar dan heb ik ten minste wat gezelschap.” Ik neem nog een slok van mijn thee.
“Ik weet dat ik niet veel voorstel …”
“… Het was een grapje,” begin ik snel, want ik besef net dat mijn commentaar geen goed doet aan haar zelfbeeld: “Plus, je hoeft jezelf niet naar beneden te halen, zo zorg je alleen maar voor meer van die wezentjes.”
Ze knikt bedenkelijk en zegt: “Natuurlijk, wat slim gevonden. Misschien moet ik m’n bril gaan halen, dan kan ik een experiment uitoefenen door met opzet negatieve energie in de lucht te laten hangen en zien of er meer komen.”
Ze grijpt een pen die op een tafeltje is blijven rondslingeren en krabbelt haastig op haar linkerhand.

“Eigenlijk hoeft dat niet,” zeg ik: “Je moet mij maar eens een paar dagen volgen en dan zul je snel genoeg zien of die hypothese klopt.”
Luna stopt met schrijven en glimlacht, wetende dat ik ook nu weer een duister grapje maak. Toch zie ik dat de radars in haar hoofd aan het ronddraaien zijn.
“Ben jij al moe?” vraag ik terloops, denkend aan het vroege bezoekuur van morgen.
“Een beetje,” geeft het meisje toe: “Maar ik wilde je zo graag zien. Ik heb al een paar dagen weinig gesproken en ik miste het een beetje.”
Ik voel een vlaag van schuldgevoel omdat ik zo vaak bij mijn zus ben.

“Laura vond je aardig, dus wie weet kunnen we straks wat meer samen op bezoek. Als je dat zou willen.” Luna knikt maar zegt dan peinzend: “Alhoewel veel bezoek vast uitputtend is.”
“Ze is inderdaad snel moe,” beken ik, “Maar jij heb net zo veel recht om bij haar te zijn als alle anderen.”
Alhoewel ik denk dat Laura voornamelijk mezelf en Fred op bezoek krijgt. George zal vast wel eens meekomen, maar vooral tijd gunnen voor zijn broertje. Dat Roxanne Laura opzoekt is een feit dat ik liever wil vergeten, maar ik moet er nu eenmaal vrede mee nemen.

Roxanne pov.

Hoewel ik daarnet George z’n mantel had vervloekt, blijkt het toch een zeer aangenaam deken te zijn.
“Mag ik toch nog een voorstel doen?”
“Ik heb al gezegd dat ik geen fan ben van ontmoetingen in the Forbidden Forest. Het is winter en hoewel jij in je keldertje bij de Slytherins vast immuun bent geworden, kan ik niet tegen al die tocht.”
Ik rol met m’n ogen en zeg: “Een serieus voorstel.”
“Dat is ook voor het eerst.” Hij glimlacht maar geeft me zwijgend goedkeuring om verder te vertellen.
“Scheur dat papiertje met m’n tattoo in duidend stukken, ik wil niet dat iemand ook maar het minste ervan opmerkt.” Zo, nu is alles rond datgene hopelijk gezegd.
“Misschien moet ik het opeten,” zegt George peinzend, “Volgens Hermione heeft ze een mugglefilm gezien waarin een spion dat deed.”
Ik lach zachtjes en zeg: “Dat is ongeveer het domste wat ik ooit heb gehoord. Muggles!” Ik schud mijn hoofd meewarrig en George kijkt me met pretoogjes aan.

Het heeft lang geduurd maar hier is het nieuwe deel dan. Ik weet het, het is misschien iets te aansluitend bij het vorige deel, maar nu ja, dan kan je dat ook maar eens herlezen hé. 2 voor de prijs van 1? :Y)
Misschien had ik dit deel er al eerder op kunnen gooien, maar ik heb voor het eerst in de geschiedenis van mijn schrijven, heel veel delen op voorhand geschreven, dus heb ik wel even reserve voor als er opnieuw een writer's block aan komt. Mijn oorspronkelijke doel van x aantal delen is bereikt, dus hoef ik ze niet langer voor mezelf te houden. Plus, het is misschien een opstekertje in die laatste beetjes van je examens! I can only hope!

Mag ik nog even reageren op je reactie bij het vorige deel? (je hebt hem waarschijnlijk zelf al vergeten, maar het is mijn plicht om het te doen.)
Nu weet je eindelijk wat er in het Runenboek van Hermione staat én wat de tat van Roxanne wil zeggen! Double points, haha
Fred en Laura zijn idd heel schattig, maar Roxanne en George toch ook hé. Dit hoofdstuk was hun beetje fluff in al het drama, dat was nodig!
En Draco vertrouwt Tamara idd helemaal niet meer, wat nog voor spannende dingen zal zorgen (allez, dat hoop ik toch).
Je bent zooo hard bedankt om altijd maar aan mijn zijde te blijven, te reageren en te geloven in QOH! You know how much that means to meeee.

Reacties (1)

  • Boulevard

    Lang leve Hermoine en haar Runenboek! Wat is George toch echt wel een schatje! Ik blijf erbij: hij en Roxanne zijn goals, ik hou van die twee personages! Ze zijn gewoon "perfect" samen: ze zijn inderdaad erg schattig samen, maar ook veel meer dan dat alleen. Ze vullen elkaar aan, zijn grappig samen en alles klikt gewoon! Ik denk zelfs dat ik hen nog liever bij elkaar zie dan Fred en Laura, just because George and Roxanne are so incredibly awesome together! Jup, ik ben een Reorge/Geoxanne/Ganne/Roxge/whathever their shipname is fan!
    Daarnaast hou ik trouwens ook erg veel van Luna (en vind ik dat vele mensen haar pure genius vaak vergeten, maar jij gelukkig niet!). Luna is lief en één van de allerbeste personages die Rowling ooit gecreëert heeft (of dat vind ik toch), dus ik ben je enorm dankbaar dat je haar zo mooi en juist naar voren brengt in je verhaal!
    Nu ben ik wel enorm benieuwd naar hoe het enerzijds af gaat lopen met Roxanne en haar ouders et cetera en anderzijds Draco's verhaallijn i.v.m. Tamara. Ik hoop stiekem op nog een hele hoop intriges en drama ^^
    Natuurlijk Fie! Dat is toch vanzelfsprekend? Dit was mijn allereerste fanfiction ooit en ik zal die voor de rest van mijn leven blijven koesteren!
    Ps: sorry dat ik het zo laat pas lees, ik had helemaal niet door dat er een deeltje opstond! Maar ik ben er van overtuigd dat het me gaat helpen voor mijn laatste examen morgen;)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen