Foto bij Flashback V

Rosemary Olivia Williams
August 9, 2009

'Happy Birthday to you!' zongen verschillende stemmen.
Slaperig draaide ik me om naar de plek waar Harry gisteravond nog lag, om niemand te vinden. Ik opende mijn ogen en zag hem in de deuropening staan, samen met mijn moeder, Stephan, Adam en kleine Alessa.
'Happy birthday to you!' zongen ze verder.
Een grote glimlach ontstond op mijn gezicht en ik ging rechtop zitten in bed.
'Happy birthday dear Rosemary! Happy birthday to you!'
Alessa klom op mijn bed en nestelde zich tegen me aan. Harry kwam ook op het bed zitten en sloeg een arm om me heen.
Adam deed vervelend en bleef telkens maar "hoera" roepen, opnieuw en opnieuw. Ik wierp hem een blik toe en eindelijk stopte hij, waarna hij op het bed plofte en Alessa begon te irriteren door haar te kietelen. Al snel gierde ze het uit van het lachen en probeerde Adam te stoppen, maar een twee jarige tegen een achttien jarige... Tja.
Stephan had zijn arm om mijn moeder heen geslagen en mam keek me glimlachend aan.
'Fijne verjaardag lieverd,' zei ze en gaf me het cadeautje dat ze in haar handen had.
Ik opende de envelop, die het cadeau moest voorstellen, en vond daarin twee kaartjes voor de première van de nieuwe Harry Potter film over een maand.
Een aantal seconden keek ik sprakeloos naar de tickets in mijn hand. Ik keek op naar mijn ouders en sprong op van het bed om ze vervolgens beiden een snelle knuffel te geven.
'Dankjewel!' fluisterde ik.
Ik was Harry Potter fan. En niet een klein beetje. Een aantal van mijn vrienden noemden me gek, aangezien ik zo obsessed was met Harry Potter.
Maar ja, wie niet?
Glimlachend keken ze me aan.
'Wij gaan alvast naar beneden,' zei mijn moeder. 'Dan zien we je daar zo, goed?'
Ik knikte en één voor één liepen ze de kamer uit, totdat enkel Harry en ik waren overgebleven.
Glimlachend draaide ik me naar hem toe en liep naar het bed, om vervolgens in zijn armen te springen.
Hij sloeg zijn armen om me heen en liet zich lachend achterover vallen op het bed. Ik legde mijn handen op zijn borst en verstopte mijn hoofd in zijn nek. Hij drukte een kus op mijn haar en genietend sloeg ik mijn ogen dicht.
'Fijne vijftiende verjaardag,' fluisterde hij in mijn oor. Ik tilde mijn hoofd op en schonk hem een brede glimlach.
Hij staarde terug in mijn ogen en langzaam gleed de glimlach van mijn gezicht, geïntrigeerd door zijn sprankelende ogen.
Mijn blik gleed naar zijn lippen en ik beet op mijn lip, proberend de gedachtes uit mijn hoofd te bannen.
Harry ging rechtop zitten, met mij op zijn schoot. Eén been aan elke kant.
Hij legde zijn hand op mijn wang en zenuwachtig slikte ik. Wat ging er gebeuren?
Als vanzelf leunde ik iets meer naar hem toe en ook Harry's hoofd kwam steeds dichterbij. Betoverd door zijn blik.
Ik sloot mijn ogen en voelde zijn lippen op de mijne. Zijn ene hand lag op mijn wang en de andere om mijn middel. Ik legde mijn armen om zijn nek en trok hem iets dichter tegen me aan. Nu dat hij doorhad dat ik niet geschrokken was, drukte hij zijn lippen harder tegen de mijne.
Op dat moment kwam mijn verstand weer tot leven en ik duwde hem van me af. Snel stond ik op en geschrokken keek ik hem aan. Met mijn vingers streek ik zachtjes over mijn lippen. Wat had ik gedaan?
Ik had me laten leiden door mijn hart, iets wat bij mij nooit goed afliep.
Harry keek me gekweld aan en stond op, maar ik deed een stap naar achter toe, om me vervolgens om te draaien en de kamer uit te rennen. Ik sloot me op in de badkamer en al snel klonk er gebeuk op de deur van buitenaf.
Hoofdschuddend keek ik naar mezelf in de spiegel.
Ugh, waarom verklootte ik toch altijd alles?
Het ging al een tijdje niet zo goed tussen Harry en mij. Beiden probeerden we het vol te houden. Elkaar vast te houden en niet meer los te laten.
De hele vakantie was het al ongemakkelijk tussen ons twee. En iedereen om ons heen had het door. Al een aantal keer had ik gemerkt dat Harry met Caden over mij had gepraat. Alleen al door de blikken die ze dan naar me wierpen, de gesprekken die snel beëindigd werden als ik de kamer binnenkwam. En hoe Harry zich gedroeg na zo'n moment. Nóg afstandelijker dan dat hij al deed.
'Rose!' zei Harry, beukte op de deur. 'Kom naar buiten. Alsjeblieft.'
Ik antwoordde niet, en Harry stopte niet. Uiteindelijk gaf ik in, en zei: 'Sorry. Het was een vergissing. Maak je maar geen zorgen, het zal niet nog eens gebeuren.'
Ik legde mijn hand op de deur, stiekem van binnen smachtend naar Harry's armen om me heen. Ik sloot mijn ogen en hoorde Harry weglopen, zijn voetstappen klonken zacht op de grond.
'Rose!' riep mijn moeder van beneden. 'Je vrienden zijn hier!'
Wat? Ze zouden pas hier zijn om tien uur!
Ik keek op de klok en zag dat het al kwart over tien was. Oh.
Zachtjes opende ik de deur en keek om de hoek. Niemand. Ik sloop naar buiten en liep op mijn tenen naar mijn kamer. Geen Harry. Gelukkig.
Ik plukte een aantal random kledingstukken uit de kast en trok ze snel aan. Ik keek de kamer rond en slikte moeilijk bij het zien van alle foto's van Harry en mij.
Snel liep ik de kamer uit en sloot de deur achter me, om vervolgens de trap af te lopen, naar beneden. Mijn vrienden zaten in de woonkamer en het gelach was al van ver te horen. Bij het zien van mijn verschijning, sprongen ze op en gaven me één grote grouphug.
'Fijne verjaardag!' riepen ze door elkaar.
Ik ging op de bank zitten en ontweek Harry's blik.
'We dachten,' fluisterde Sam in mijn oor, 'laten we maar iets later komen, dan hebben jij en Harry iets meer tijd samen.'
Ze knipoogde naar me en ik wist er een fake glimlach uit te krijgen. Ik wierp een blik op Harry en zag dat hij al naar me aan het kijken was. Bij het zien van mijn blik bleef hij in mijn ogen staren totdat ik wegkeek.

Het huis was vol. Erg vol. Bijna de hele familie was op bezoek en dat waren veel, véél mensen.
Ik wierp een blik op de klok, negen uur 's avonds.
Ik liep naar de keuken, hopend wat rust te vinden. Het was gezellig hoor, al die familie op bezoek, maar wel erg druk. In de keuken kwam ik Anne tegen. Behalve familie hadden mijn ouders besloten om ook een aantal van hun vrienden uit te nodigen.
Anne keek me glimlachend aan en zuchtend leunde ik tegen het aanrecht aan.
'Moe?' vroeg Anne. Ik draaide mijn hoofd naar haar toe en knikte stilletjes.
'Gelukkig duurt het feest niet heel lang meer,' antwoordde ik.
Er schoot me iets te binnen en ik sloot mijn ogen, om ze vervolgens weer te openen. 'Heb je Harry gezien?'
'Volgens mij,' zei Anne, 'is hij in de woonkamer.'
Ik knikte dankbaar en glimlachte stilletjes naar haar. Bezorgd keek ze me na, terwijl ik op zoek ging naar Harry.
Het gepraat en gelach omringde me onmiddellijk zodra ik de woonkamer binnen kwam. Meteen zag ik Harry. Hij had een glimlach op z'n gezicht en zag er blij uit. Mijn blik gleed naar het meisje naast hem. Het was Nicole, mijn nichtje uit Manchester.
Harry had zijn arm om haar heen geslagen en ze leken het gezellig te hebben. Een verdrietig gevoel nam meester van me.
Het enige waar ik aan kon denken was Harry. Samen met Nicole. Mijn Harry.
Mijn Harry?
Verward schudde ik mijn hoofd. Ik richtte mijn blik weer op Harry en zag dat hij Nicole tegen zich aangetrokken had. Ze knuffelden.
Nicole keek naar hem op. Een glimlach speelde om haar lippen en ze bracht haar hoofd omhoog naar Harry, tot hun lippen enkele centimeters van elkaar verwijderd waren.
Maar ik lette niet op Nicole, al mijn aandacht was gericht op Harry. Wat was hij aan het doen?
Mijn hart trok samen. Ik wilde dit niet. Ik hield van Harry. Of nou ja, ik hield van hem als een vriend. Toch? Waarom wilde ik dan nu zo ontzettend graag zitten waar Nicole zat?
Ik wilde niet een relatie met Harry. Want het zou toch fout gaan. Dat ging het altijd. Altijd deed ik iets waardoor de hele relatie op de klippen liep. Daarom had ik nog nooit een echt vriendje gehad.
Het zou toch niet lukken, dus waarom zou ik het dan proberen?
Ik keek naar het koppel, en ook al zaten ze maar een aantal meter van me af, het voelde alsof ik me in een heel andere wereld bevond dan hun. Doordat mijn gedachten absoluut niet bij het "nu" zaten, merkte ik niet de vreemde blikken van anderen op. Ik stond nu al een aantal minuten lang in de deuropening en lette op niemand, behalve die ene twee mensen.
Ik voelde een hand op mijn schouder en keerde mijn blik af van Harry.
Een traan welde op in mijn oog, maar ik knipperde verwoed om 'm tegen te houden. Ik keek op naar de persoon naast me en zag dat het Anne was. Ik keek haar aan met grote ogen, verwachtend iets van een preek over "blijf van mijn zoons vriendin af" te krijgen, ook al wist ik dat dat iets was wat Anne absoluut niet zou doen.
'Soms,' zei ze, 'is het goed om naar je hart te luisteren, lieverd, in plaats van naar je hoofd. Niet over alles hoeft vijftig keer nagedacht te worden. En wat Harry daar nu aan het doen is,' Ze keek eventjes naar Harry, terwijl mijn blik op haar gefocust bleef. Een bepaalde emotie verscheen in haar ogen, één die ik nog niet eerder bij haar had gezien, 'is iets waar hij later misschien spijt van krijgt. Of juist niet. Maar het punt is, dat hij iets heeft geprobeerd, ondanks alle gevolgen. Lieverd,' Ze trok me in een knuffel en fluisterde in mijn oor: 'Het is niet fout om beslissingen te maken. Echt niet.'
Ze trok zich terug en schonk me een brede glimlach, om me daarna achter te laten tussen de mensen. Ik draaide me om naar Harry, en bij het zien van hun twee, bleef ik verbijsterd stil staan.
Hij kuste haar. Hij kuste haar. Hij kuste haar.
Ik wreef in mijn ogen, maar ze zaten nog steeds op dezelfde plek, in dezelfde positie, met hun lippen op elkaar geplakt.
Net op dat moment trok Harry zich terug uit de kus. Hij opende zijn ogen en zag me staan. Ik, met mijn wijd opengesperde mond en een blik van ontzetting in mijn ogen, was lang niet zo knap als Nicole. En ik zou nóóit worden zoals haar.
Een tijdje staarden Harry en ik elkaar aan. Ik opende mijn mond om iets te zeggen, ook al zou hij het waarschijnlijk toch niet kunnen horen, maar er kwam geen geluid uit.
Ik sloeg mijn ogen neer en draaide me om. Nog één keer keek ik om naar Harry, die nog steeds zijn hand op Nicole's wang had liggen en zijn arm om haar middel.
Ik wreef in mijn ogen en liep weg. Het kon me niet schelen wat hij deed. Toch?
Het was druk, waardoor ik me tussen de mensen door moest wurmen. Ik hoorde mijn naam achter me geroepen horen, maar ik luisterde niet. Het enige wat ik deed, was nog sneller lopen.
Een traan welde op in mijn oog. Shit. Waarom deed het me zoveel? Het zou me helemaal niet moeten schelen! Ik zou blij moeten zijn voor Harry, niet huilen om wat hij heeft gedaan.
Eerst was het enkel Harry die mijn naam riep, maar nu klonken ook de stemmen van Rae en Isis. Wat wilden ze van me? Ik wilde nu enkel even alleen zijn, zodat Harry in alle rust zijn kutvriendin kon zoenen, zolang als hij wilde.
Eindelijk was ik aangekomen in de hal, waar het al een stuk rustiger was. Een aantal mensen begroetten me, maar ik negeerde ze en liep in één rechte lijn naar de trap.
Net toen ik mijn voet op de eerste trede had gezet, werd ik tegengehouden door iemand. Ik draaide me om en zag dat het Rae was.
'Wat?' beet ik haar boos toe.
Rae rolde met haar ogen en zei tegen me: 'Wacht nou even. Het is heus niet zo erg als het lijkt.'
Sprakeloos keek ik haar eventjes aan. Hoe kon ze dat denken? 'Niet zo als het lijkt? Waarom zat Harry daar dan net vol te bekken met mijn nicht?'
Isis kwam aanrennen en zuchtte opgelucht. 'Hier ben je.'
Rae wierp haar een blik toe zo van "niet nu" en ik keek Isis boos aan. In mijn ooghoek zag ik Harry in de deuropening verschijnen, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Ik rukte mijn arm los uit Rae's greep. 'En dat terwijl hij mij vanochtend ook al kuste.'
De woorden drongen door tot Rae en sprakeloos keek ze naar mij, tot ze haar hoofd naar Harry draaide en weer terug naar mij. Ik negeerde haar en liep de trap op. In mijn kamer aangekomen liet ik me op mijn bed neervallen.
Ik hoorde de deur opengaan en zonder te kijken wie het was zei ik: 'Ga weg.'
De voetstappen kwamen dichterbij. Ik sloot mijn ogen en herhaalde mijn woorden, maar de persoon ging nog steeds niet weg.
Ik opende mijn ogen en ging rechtop zitten. 'Harry, ga weg.'
'Waarom werd je zo boos vanochtend?' vroeg hij.
Ik ontweek zijn blik en antwoordde niet op zijn vraag. Hij zou me toch maar raar vinden.
'Ga toch terug naar Nicole.'
Harry schudde zijn hoofd. 'Ik wil Nicole niet.'
Ik rolde met mijn ogen. 'Wat wil je?'
Harry slikte moeilijk en keek naar me op. Hij schraapte zijn keel en zei met schorre stem: 'Jou.'
'Waarom zou je ooit mij willen?' barstte ik uit. 'Ik... Ik ben lelijk, en ik kan echt helemaal niks! En altijd.. Altijd krijg ik het voor elkaar al het goede dat in mijn leven komt te verpesten. Ik wil jou niet verpesten, Harry. Ik wil dit, wat we hebben, niet verpesten! Ik.. Ik kan niet zonder je.'
De tranen stroomden inmiddels over mijn wangen en de woorden die ongecontroleerd uit mijn mond kwamen waren bijna niet te verstaan.
Harry zette een aantal stappen naar me toe, totdat hij eindelijk voor me stond. Hij legde een hand op mijn wang en veegde de tranen weg. Vervolgens trok hij me in een knuffel. Ik sloot mijn ogen en probeerde de tranen te stoppen.
'Ik beloof je,' murmelde Harry in mijn haar, 'dat onze relatie nooit stuk zal gaan. Door niemand, door niets en zeker niet door één van ons.'
'Hoe kan je dat nou beloven?'
'Ik weet het gewoon.'
Ik snoof ontevreden over zijn antwoord. Harry duwde me een stukje van hem af en tilde mijn kin op met zijn hand, zodat ik in z'n ogen keek. 'Ik zal altijd van je houden, Ro.'
'Altijd, hè,' glimlachte ik zwakjes naar hem. Op dat moment, terwijl ik in zijn groene ogen keek, besefte ik me dat ik ook van hem hield. En ook al wilde ik het niet geloven, wist mijn hart heel duidelijk wat het wilde. Het wilde hem. Ik wilde hem. Ik wilde hem bij me hebben, zijn armen om me heen, zijn lippen op de mijne. Ik wilde de zijne zijn, en ik wilde dat hij de mijne was. Dat hij niet meer naar andere meisjes kon kijken, aangezien hij mij al had. Ik wilde dat hij Nicole nooit meer zou kunnen kussen, ik wilde nooit meer dat ene gevoel hebben.
'Ja, altijd,' zei Harry en staarde een beetje onzeker in mijn ogen. Hij stopte een plukje haar achter mijn oor, en zuchtte verlangend.
'Just kiss me, you fool.'


---
Sorry voor het lange wachten! Ik was op vakantie, en daarvoor heb ik een zware proefwerkweek gehad. Ook had ik absoluut geen inspiratie. Echt nul.
Het spijt me heel erg, en ik zal proberen regelmatiger te updaten.
Om het goed te maken, heb ik hier een lekker lang hoofdstuk voor jullie!
Wat vinden jullie er tot nu toe van?
xx

Reacties (3)

  • FollowYourDream

    Oooh! Wat een mooi hoofdstuk!
    Ik ben blij dat je weer uploadt! Ik hou zoveel van dit verhaal! Het is zo goed!

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Writex83

    Always heeft hier niet echt een toegevoegde waarde, sinds Harry haar als een baksteen heeft laten vallen.
    De vraag is hoe ze nu verder moet, nu Harry weet dat ze een kind hebben.

    Also, als je van iemand houdt, hoor je niet iemand anders te zoenen waar iedereen je kan zien.
    Zeker niet op de verjaardag. Zo verziek je een dag van degene die zijn/haar verjaardag viert.

    xxx

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    YESHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH

    ALWAYS?
    ALWAYS!

    AND KEEEEEEEEEEEP IT UPDATED! I MISSED YOU

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen