In stilte doorzocht ik de benedenverdieping, maar nergens was de koffer. Ik kwam wel een meisje, vermoedelijk van Aziatische afkomst, tegen. Ze sprak geen woord en passeerde me na me kort aangekeken te hebben.
“Hey,” zei een stem achter me, “wa’ doe je?”
“Ik uh,” stamelde ik, “ik wilde wat muziek op zetten maar kon geen radio vinden.”
Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan; een slechtere smoes voor rondneuzen bestond er niet. Toch leek 2-D er tevreden mee te zijn. “Radio ’s stuk, maar ik kan wel fingen voor je.”
Fronsend keek ik hem aan, me afvragend wat hij bedoelde. Hij stommelde naar de woonkamer en toverde een gitaar achter de bank vandaan. Er was een snaar kapot, maar hij leek zich er niet aan te storen. Hij ging zitten.
“Dif’s El Mañana.” Zei hij, waarna hij begon te spelen en zingen.
Zijn slissen en accent viel weg zodra hij speelde. Hij leek wel een heel ander persoon. Net zodra hij bij een emotioneler aanvoelend gedeelte aankwam, stormde Murdoc de kamer in en sloeg 2-D tegen zijn achterhoofd.
“Wat doe je met je stinkhoofd,” schreeuwde hij naar hem, “als ze je wilt horen zingen mot ze maar naar ons concert komen. Achterlijke debiel.” Dat laatste siste hij na nog een valse blik geworpen te hebben. Hij stampte boos weg.
“Sorrey,” mompelde 2-D.
Ik kantelde mijn hoofd. Liet hij zich altijd zo slaan? Ik vond het geen normaal gedrag en raar dat hij het zo toeliet. Nog raarder waren zijn compleet zwarte ogen en blauwe haar. Nieuwsgierig keek ik er naar. Uiteindelijk besloot ik maar zo brutaal te zijn het te vragen.
“Hoe komt je haar zo blauw en waarom zijn je ogen zwart?” vroeg ik. Ik had een antwoord als haarverf en lenzen verwacht, maar wat hij zei leek nergens op te slaan.
“Oh daf,” zei hij nonchalant, “mijn haar wef blauw toen ik viel en kaal werd. Mijn og’n door twee ongelukken,” hij stak twee vingers op toen hij dat zei, “beiden door Murdoc.”
Ik besloot er niet op verder te gaan en een ander onderwerp op te zoeken, “El Mañana. Van welke band komt dat?”
“De onfe,” zei hij, me verbazend, “Gorillaz.”
Ik kantelde mijn hoofd. Volgens mij had ik daar wel eens over gehoord. 2-D leek het alleen anders op te vatten als interesse. “Sorrey, Mud wif geen nieuwe banfleden aannem’h.”
Geamuseerd grinnikte ik. Ik had mezelf nog nooit op een podium voorgesteld.
“Daar bovenop is ze niet muzikaal.” Oordeelde Murdoc al over me.
Geïrriteerd keek ik hem aan. In mijn achterhoofd hield ik wel dat ik deze interesse nepte, maar dat hij over mij dacht te kunnen oordelen maakte me boos. “Ik zing.” Zei ik nors. Mijn zangstem was niet geweldig, vond ik zelf, maar het voldeed prima als ik geld tekort kwam en langs de weg stond te zingen. Mensen gaven me vrijwel altijd wel wat.
“Eft? Laaf eenf waf hor’n!” 2-D leek ineens meer te slissen als voorheen, of leek dat alleen zo omdat hij tijdens het zingen zo helder klonk?
“Niet geïnteresseerd.” Murdoc wilde weglopen.
Met gemak zong ik El Mañana net zoals 2-D zojuist had gedaan. Woorden die ik niet kende verzon ik of dan neuriede ik. 2-D bespeelde de gitaar om me te helpen met het tempo en ik vond zelf dat het aardig klonk, al kon ik niet dezelfde emotie als 2-D er in brengen omdat het voor mij nog weinig betekende.
“Hmh,” knorde Murdoc geïrriteerd, “prima voor een achtergrond zangeresje.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen