“Murdoc ben je gek in je hoofd geworden?!” schreeuwde ik.
“Altijd al geweest, mop.” grijnsde hij.
Met grote ogen keek ik om maar de rest leek lang niet zo geschrokken als ik dat Murdoc hem smeerde voor de politie. Het leek meer of het gewoon was voor ze.
“Ik zweer je,” gromde ik, “er is echt iets mis met je.”
“Dank je.” Grijnsde hij en gaf plankgas.
Met een zucht stond ik op en liep door de wagen naar achteren, me steeds voorzichtig vasthoudend voor Murdoc ’s gevaarlijke manoeuvres. Ik doorzocht mijn tas en vond uiteindelijk wat ik zocht; een groot laken. Ik trok mijn capuchon over mijn hoofd en liep naar de achterkant. Ik kroop met mijn knieën op Murdoc ’s vieze bed en opende het achterraam. Ik pakte te hoeken van het laken en gooide de rest naar buiten. De seconde dat hij wind vind liet ik hem los, voor ik er achteraan getrokken werd. De laken deed exact wat ik hoopt en vouwde zich om de politieauto heen. Deze hing vol in de remmen, voor deze tegen de vangrail aan ramde en de vluchtstrook versperde.
“Gassen!” schreeuwde ik naar Murdoc, terwijl ik het raam met moeite weer dicht trok.
Met moeite liep ik terug naar Murdoc en nam weer plaats naast hem. Hij keek me vanuit zijn ooghoeken aan. “Goed gedaan,” grijnsde hij, “ik had het zelf ook kunnen doen, maar…”
“Geen dank.” Grinnikte ik. Het was een compliment, op Murdoc ’s manier tenminste.
“Fenk je ‘at se in orde sijn?” mompelde 2-D terwijl hij achterom keek.
“Wel ja,” zei ik, “en anders zijn er genoeg mensen om ze te helpen.”
Hij accepteerde mijn antwoord en knikte. De rest van de rit was het stil en het was pas toen Murdoc een drama begon te maken dat we op moesten schieten, dat ik wakker werd. Slaperig wreef ik in mijn ogen en trok mijn knieën op. Ik sloot mijn ogen weer en wilde weer gaan slapen tot ik een klap tegen mijn hoofd kreeg. Humeurig gromde ik.
“Mijn Love Shack uit,” zei hij, waarna hij vies grijnsde, “tenzij je de nacht met mij wilt spenderen.”
Ik was nog nooit zo snel wakker en opgestaan als nu. Snel greep ik mijn tas en verliet de wagen. Walgend keek ik om naar Murdoc, wie ik de deuropening stond.
“Ach kom nou mop,” zei hij terwijl hij met zijn heupen wiebelde, “ik zal lief zijn voor je.”
“Ugh.” Zei ik en ik maakte een beweging alsof ik moest kotsen. Toch voelde ik een lichte tinteling in mijn buik.
Geïrriteerd liep ik verder, geïrriteerd met het rare gevoel in mijn buik. Ik wilde mezelf stompen, maar wist dat dat toch niet zou helpen. 2-D wachtte op me en samen met hem liep ik het hotel in. Er waren helaas maar twee kamers. Murdoc sliep in de Winnebago, 2-D en Russel deelden een kamer en Noodle en ik deelden een kamer. Tevreden knikte ik en maakte de bedden voor Noodle en mij op. De mannen zochten maar uit wat ze deden. Net toen ik wilde gaan liggen werd er op de deur geklopt.
“Binnen.” Antwoordde ik en voorzichtig kwam 2-D’s hoofd om het hoekje.
“We gaan vanavond uit, zin om mee te gaan?”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen