Weer een wat korter hoofdstuk, maar ja... ( ̄∀ ̄)

(Feedback, opmerkingen, tips, complimenten of gewoon reacties zijn nog steeds meer dan welkom! ♪)

Het was de volgende ochtend, en mijn enkel leek er niet beter op geworden. We stonden op het punt naar buiten te gaan, de stad te gaan bekijken. 'Keyon! We zijn je krukken vergeten, zo kun je niet lopen! Wacht hier, ik ga ze even halen.' En weg was hij. Het regende zachtjes en ik ging onder het afdakje bij het hotel staan zodat ik niet nat werd. Opeens voelde ik me zo kwetsbaar, zonder Yusaku, zo alleen. Zo alleen in die grote stad, zo kwetsbaar, niet eens in de staat om echt te lopen. En het feit dat Yamada hier ook rond liep was nou ook niet zo'n geruststellend idee. 'Keyon!' Ik schrok en draaide me met een ruk om. Het was Yamada niet, maar het was Yusaku ook niet. Allicia, Yamda'a vriendin, stond voor mijn neus. 'Hoe gaat het?', vroeg ze vriendelijk. Ik gaf geen antwoord op haar vraag en vroeg: 'Waarom praat jij tegen me? Je haat me, je schaamt ze als je bij mij in de buurt staat.' Ze lachte en vuifde wat ik gezegd had weg. 'Ik probeer gewoon beleefd te zijn.' Ik keek haar nog steeds een beetje argwanend aan. Waar was Yamada, en waarom was hij niet bij haar? Waarom praatte Allicia tegen me? Normaal negeerde ze me dood, of ze keek me vies aan. 'Waarom ben je hier?', vroeg ze. 'Zomerkamp.', bromde ik. Oh waarom kwam Yusaku nog niet terug? 'Zou je me even willen helpen?', vroeg ze. 'Waarmee?', vroeg ik arganend. Ze draaide zich om. 'Ik krijg de rits van mijn jurk maar niet helemaal dicht.' Ik slikte. 'Nou, ik..', protesteerde ik. 'Wat? Je hebt toch handen? Of ben je soms bang?' 'Bang waar voor?' Ze haalde haar schouders op. 'Help je me nou nou?' Ik zuchtte en reikte naar de rits. 'Flikker, blijf van mijn vriendin af!', hoorde ik Yamada brullen. Oh God, waar kwam die nou opeens vandaan!? 'Help, deze man raakt me aan!', krijste Allicia. 'Wat, maar je-', mijn geschrokken gestamel stopte abrupt toen Yamada me stevig in mijn nek greep en de tegen een muur aan duwde. Mijn hoofd stootte tegen de muur en mijn enkel begaf het. Yamada slingerde me opzij en ik viel op de grond. 'Ach, heeft de arme jongen last van zijn voet?', vroeg hij vals. Ik bleef doodstil liggen en wachtte op de klap, ik wachtte op de pijn. Een gesmoorde kreun van pijn ontsnapte uit mijn keel toen hij met zijn volle gewicht op mijn enkel sprong en trapte. Daarna voelde ik een trap tegen mij zij, en nog eentje, en nog een in mijn maag. Yamada was altijd al zo sterk geweest en de kracht waarmee hij me overal tegen mijn lichaam trapte en schopte was enorm. Ik wou gewoon dat het ophield, dat het stopte. Oh waarom stopte het niet? Heel even stopte hij, en ik lag doodstil. Daarna hoorde ik zijn stem vlak bij mijn oor, ik kon zijn hete adem in mijn nek voelen. 'Je bent nog een smeriger ventje dan ik had gedacht.' Zijn ruwe hand greep in mijn haar en tilde mijn hoofd op. Daarna kwam mijn gezicht keihard op de stenen neer. Hij bleef mijn hoofd tegen de grond slaan en binnen een mum van tijd zat mijn hele gezicht onder het bloed vermengd met tranen van pijn. 'Alsjeblieft.', snikte ik. 'Wat!?', brulde hij. Hij ging heel eventjes met zijn hele gewicht op mijn bovenrug staan, een beweging waarin ik mijn ribben in de grond gedrukt kon voelen. Yamada spuugde naar me voordat hij vol afschuw weg liep. 'Ziek ventje.', spuugde hij. En daar lag ik dan, hulpeloos en alleen, onder mijn eigen bloed en in de regen. Ik wist dat Yusaku niet expres zo lang weg bleef, maar toch voelde ik een klein beetje onverdiende irritatie naar hem. Het was fout, ik hoorde niet afhankelijk van hem te zijn, ik hoorde geen irritatie naar hem te voelen, maar toch was hij er niet geweest toen ik hem het hardste nodig had. Hij had me alleen en verzwakt achtergelaten in een stad waarvan hij wist dat Yamada hier rondliep. Hij was waarschijnlijk gewoon te naïef geweest, denkend dat hij me niks zou doen. Maar hij kende Yamada niet. Ik beet hard op mijn lip, wat dacht ik wel niet? Zat ik nou gewoon de schuld op Yusaku af te schuiven!? Ik gaf mezelf een inwendige uitbrander, ik was zelf te zwak geweest om mezelf te beschermen en Yusaku had helemaal niks te maken met mijn persoonlijke problemen. Dit was Yamada en Allica hun schuld. Waarschijnlijk hadden ze dit gewoon samen gepland om Yamada een excuus te geven mij te mogen slaan. Ik zuchtte ongelukkig en liet mijn ogen dicht vallen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen