2018



Hoofdstuk 8.11

De sollicitatieprocedure was voorbij, Rosá had net zoals ik een aantal mensen gesproken. Bij sommige hadden we zo onze vraagtekens, maar bij andere kregen we ook gelijk een speciale klik. Een klik die je niet snel zou tegenkomen, zeker niet van baas tot werknemer. Rosá was bezig met alles in het logboek neer te kalken, ze was na heel wat dagen eindelijk uit de handen van Bjorn geraakt.
Bjorn was nog steeds op het landgoed, hij was woest, kwaad en boven op al, slecht gehumeurd.
Op de armen van Rosá zaten grote blauwe beurze plekken, verschillende afdrukken van zijn handen en vingertoppen, leken langzaam weg te trekken.
'Wees voorzichtig' stamelde Rosá nadat ze mij met een grote bak weg zag stappen.
'Ben ik' grijnsde ik mijn vriendin toe.
Stapte naar buiten en liep vervolgens naar de schuur waar ik de bak zou plaatsen. Later was dit, dit was voor latere zorg.
'Kan niet wachten mijn spruiten te zien' was Rosá haar opgewekte stem.
'Ben je niet de enige' knipoogde ik naar mijn vriendin.
'Als we nu eens opschoten, konden we wat bijtrekken voor een paar dagen voordat we terug gescheept woorden' knikte ik met een glimlach. 'Ik wauw dat we eens opschoten, dat we wat sneller waren' mompelde Rosá, een grinnik rolde over mijn lippen. 'Voor we het weten zijn we thuis' knikte ik het boek dicht klappend. Een doos opzij schuivend, liet ik mij op de grond zakken naast Rosá.
'Als jij nou dit eens afmaakt' sprak Rosá wijzend naar de doos waarmee ze bezig was.
'Dan ruim ik het overige op en zijn we klaar voor vandaag' knikte ze zuchtend.
Ze drukte zich recht, gooide haar haar goed over haar schouder en liep op een drafje er vandoor.

Nu ik alleen achter was gebleven in het kasteel, Rosá erop uit was gegaan voor de laatste spullen op te ruimen. Voelde ik mij ergens bekeken worden, in de gaten gehouden woorden. Een zucht rolde rillerig over mijn lippen, vroeg of laat zou ik in de handen van Bjorn belanden, wellicht als het allemaal tegen zit koud gemaakt worden. De man had het niet zo op mij, hij wist dat ik sterker, slimmer, geraffineerder was dan de meeste andere meisjes die hij wist klein te krijgen. Hij had mij zo vernederd, verminkt, aangetast, dat ik hem inmiddels klein wist te krijgen.
Als ik het echt slecht wilde gaan spelen, kon ik Bjorn verbieden zijn eigen kinderen te zien.
De kinderen, bij hem weg te houden.
Maar ik wist ook dat ik Seppe en Flynn beloofd had, nooit de kinderen te gaan gebruiken om een ouder te straffen.
Kinderen konden er niets aan doen, dat ze zo'n lapzwans van een vader hadden. Ze konden het niet helpen dat hij crimineel was, dus het hen ontzeggen kon ik zeker niet. Een kind had zijn vader en zijn moeder nodig. Hoe moeilijk ik het ook vond, om ze een paar uur met Bjorn samen te laten zijn. Als het kind wat ouder was, en straks wat beter kan kiezen, zich kan formuleren, in zinnen en woorden wat hij/zij nu wel of niet wilt.
Als het kind dan besluit zijn/haar vader niet meer te willen zien, dan zij dat zo.
Maar het ging niet vanuit mij komen, nee, ik probeerde ze gewoon hen vaders te laten zien als dat moest.

Reacties (1)

  • Luckey

    Gewoon niet!
    Wat ze ook zeggen!!
    Hij komt niet aan ze gewoon!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here