HET IS AL WEER 2018!!!!!
GAAT HARD!!!
ENJOY this chapter!!!

2018



Hoofdstuk 8.13

'Wanneer ga je nu eens een keer naar mij luisteren' was de woedende raspende stem van Rosá, ze had haar armen over elkaar heen gekruld. Keek mij met een blik, die ik uit duizenden begreep aan. Een zucht rolde trillerig over mijn lippen, 'als ik zeg dat je moet uitkijken, dat Bjorn momenteel niet in zijn vel zit, moet je dat ook doen. Niet met een korreltje zout nemen, nu waren zowat Zylina, Larkin, Juno, Mirre, Ruthy, de tweelingen en Rory hen moeder kwijt. Denk er voortaan aan' snauwde ze, mij een klap voor mijn hoofd gevend.
Een zucht rolde over mijn lippen.
Ergens had Rosá gelijk, een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Ik had het daadwerkelijk met een korreltje zout genomen, Rosá had immers vier dagen met de man op een kamer gezeten. Achtereen volgende, mishandeld, misbruikt, vernederd, gegrepen, verwond door de man. Dat ze het zeker wel beter wist op het moment. Het was niet altijd zo dat ik alleen gelijk had, of de baas was. Nee op dit moment waren Rosá en ik gelijk, altijd al geweest.
We snapte precies wat we aan elkaar hadden, voelde elkaar prima aan.
'Het spijt me' stamelde ik verlaat.
'Het is al goed. Als je maar begrijpt dat Sebastiaan je niet nog eens zal helpen, dat kan zijn dood nog is woorden' knikte Rosá.
Ze drukte zich recht, stapte vervolgens de kamer uit en verdween vervolgens de trap af.
Opnieuw zuchtte ik, ze liet me zeker hard nadenken. Ik miste mijn kinderen, maar ook de kinderen van Rachel en Isa. Ze waren tenslotte vriendinnen van mij, we waren familie door de situatie die we deelde. Zouden altijd voor elkaar zorgen en of voor elkaars kroost. Het was iets dat normaal werd, was en altijd zou zijn. Je zou zelfs een hond niet buiten de deur laten staan.
Ik tenminste niet!

Met een ingepakte tas, mijn jas aan stond ik te wachten op de grote parkeerplaats.
We zouden straks terug rijden naar ons ondergrondse huis, onze kinderen weer zien, omhelzen, liefde schenken en betuttelen. Ik keek er zo naar uit, dat al het geluid rond mij vrijwel verstomde. Ik wist ook wel dat ik bewust moest blijven van de gevaren, vooral het gevaar Bjorn. Dat momenteel op de vlucht geslagen was voor Sebastiaan.
Sebastiaan zou hem koud maken voor wat hij met Rosá gedaan had, en bijna met mij van plan was.
Hij had niet zo op dat soort mannen, dat duidelijk drank nodig had om zijn daden te verrichten. Nee, Sebastiaan was misschien slecht, zat misschien in de onderwereld, in de criminaliteit, maar zou nooit, nooit zoals Bjorn worden. Nee daar was de man veelste aardig, vriendelijk voor.
Hij liet ons immers eens in de zoveel tijd naar de stad reizen.
Ons soort van onder de mensen mengen.
Hield ons wel in de gaten, maar vertrouwde erop dat we terug zouden komen.
Een harde dreun, een schop tegen mijn knieholtes en een nieuwe klap voelde ik mijn lichaam raken. Ik zakte door mijn benen, schaafde door het grint met mijn knieën en viel met een doffe klap neer. Langzaam knipperde ik met mijn ogen, voelde mijn wang op een van de scherpte stenen liggen. Een ferme hand drukte mijn hoofd met veel geweld in het grint van de parkeerplaats.
De pijn verbijtend, probeerde ik de tranen tegen te gaan.
Bjorn. Hij had ballen gekregen, om terug te komen. Op het moment dat we eigenlijk terug zouden gaan.
Vervroegd.
'Nu ben je mijn' lachte de man, met een dubbele tong.
Hij trok zijn broek naar beneden, trok ruw aan die van mij, waarop een scheurend geluid weerklonk. Hij had mijn broek gescheurd, het duurde hem te lang. Nog een scheurend geluid vulde mijn gehoor. Door de ferme, harde grip op mijn hoofd, dat hij mij in de stenen gepind hield kon ik amper tot niet tegenstribbelen. Ik zou mijn gezicht open schaven, open halen tot grote halen.
De pijn verbijtend dat hij hem zonder waarschuwen zo naar binnen schoof, grof.
'AUW' krijste ik onbewust, tranen rolde over mijn wangen.
'Auw, ik zou je eens pijn laten voelen' lachte de man wreed, hij begon te bewegen. Mijn benen voelde ik schaven over de grintstenen, verschillende krassen voelde ik mijn benen al beklemmen. Na nog wat pompen wat de man gaf, voelde ik bloed uit verschillende wonde stromen. Tranen voelde ik klevend over mijn wangen rollen en snikken verlieten mijn mond.
Piepende banden hoorde ik op een paar honderd meter verderop stoppen.
Een helze harde kreun van Bjorn vertelde me dat hij was klaargekomen. Hij drukte zich recht trok zijn broek op, gaf mij een paar harde trappen in mijn maag, rug, benen en tegen mijn hoofd. Na een autoportier open en dicht geslagen te horen, hoorde ik een versneld tempo en een ander tempo dat er vandoor ging. De voetstappen kwamen mij gemoed, de andere verstomde.
Ik liet mij door de armen oprapen en voorzichtig in de wagen schuiven.
'Verzorg haar wonden' mopperde er een bekende stem. De stem van Sebastiaan.
Ik was nog nooit zo opgelucht geweest als nu, opnieuw redde de man mijn leven.

Reacties (1)

  • Luckey

    Ze moeten brojn evht af gaan maken!!!
    Dit is gewoon niet goed!!
    Leuk voor der kinderen om hun moeder half open terug te zien

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen